Tuesday, February 11, 2014

குடியரசில் பெரியார் உடன்....! - 7

கணவன் இறந்த பின் மனைவிக்கே மாத பென்ஷன் தொகை செல்லும் என்பது இன்று சட்டப்படி நடைமுறையில் இருக்கும் வழக்கம். ஆனால் இன்றைக்கு 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இது சாத்தியமாகாத ஒன்றாக இருந்தது என்பதை இன்றைய தலைமுறையினர் அறியும் போது ஆச்சரியப்படுவர். 

இன்றைய நிலையில் பெண்களும் உத்தியோகம் பார்க்கும் நிலமை வளர்ந்து விட்ட சூழலில் அவர்களின் உழைப்பினால் அவர்கள் ஏற்படுத்தி வைக்கும் ஓய்வூதிய பங்குத் தொகை பிற்காலத்தில் வயது முதிர்ந்த காலத்தில் அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்து கொள்ள உதவுகின்றது. இந்த மாதாந்திர ஓய்வூதியத் தொகை தொடர்ந்து அவர்கள் தங்கள் மருத்துவச் செல்விற்கும் வாழ்க்கை தேவைகளுக்கும் குடும்பத்தாரை எதிர்பார்த்து நிற்கும் நிலையை தவிர்த்து பல உளவியல் சங்கடங்களிலிருந்தும் இவர்களைக் காப்பாற்றுகின்றது.

ஆண்கள் உத்தியோகம் பார்த்து பணமீட்டும் நிலையில், வீட்டிலிருந்து குடும்ப கடமைகளைப் பராமரிப்பதும், குழந்தைகளைப் பேணி வளர்த்து அவர்கள் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதும், குடும்பத்தாரின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதும், உறவினர்களின் விஷேஷங்களில் பங்கெடுத்துக் கொண்டு உறவைப் பேணி வளர்ப்பதும் குடும்பத்தலைவியரின் கடமையாகி விடுகின்றது.

குடும்பத்தலைவியாக இருந்து செய்யும் கடமைகளுக்கு விதி முறை அமைத்து சம்பளம் கொடுக்க வேண்டுமா..? அன்பினால் உண்டாகும் ஒரு விஷயமல்லவா இது என்றால் அதை மறுக்கமுடியாது தான். மனிதர் செய்யும் ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் விலை பேச முடியுமா? ஆனால் பொதுவாக பார்க்கும் நிலையில் வீட்டிலிருந்து வீட்டுக் கடமைகளை செய்து வரும் ஒரு பெண் பொருளாதார அடிப்படையில் சம்பாதிக்கும் கணவனை அண்டி வாழும் போது அக்கணவனின், அவனது குடும்பத்தாரின் நிலையைப் பொறுத்து அவளது பொருளாதாரத் தேவைகளைப் பூரித்து செய்து கொள்ளும் நிலையில் வைக்கப்படுகின்றாள். இது நிதர்சனம். தனது தேவை தன் பெற்றோர் தேவை என்பது கணவன், அவன் குடும்பத்தார் தேவைகளுக்கு அடித்த படி நிலையிலே தான் என்ற அமைப்பு வந்து விடுகிறது.

அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒரு ஆணோ  பெண்ணோ, தனக்கு கொடுக்கப்படும் கடமைகளைச் சரியாக அதன் தேவை உணர்ந்து 8 மணி நேரத்திற்குச் செய்வது என்பது உத்தியோக நிலை. வீட்டுக் கடமை என்பது இந்த வரையறைக்கு அப்பாற்பட்டது. 8 மணி நேர கணக்கு என்பதில்லை. அலுவலகத்திலோ 8 மணி நேரத்திற்கு மேல் வேலை செய்தால் ஓவர் டைம் ஊதியம் கிடைக்கும். ஆனால் இல்லத்திலோ இப்படி ஒரு குறிப்பிட்ட வரை முறை என்பது கிடையாது. எப்போதும் ஏதாகினும் தேவை ஏற்படும் சாத்தியம் எழுவதும் அதற்கு தன்னை தயார் நிலையில் வைத்திருப்பதும்  நிரந்தரமாக நிகழக்கூடியவையே. ஆனால் பெரும்பாலான சமூகங்களில் வீட்டிலிருந்து குடும்பத்தை கவனிக்கும் பெண்களை ஒரு பொருட்டாக நினைப்பதில்லை. பொது இடங்களில் 'உங்கள் மனவி என்ன செய்கின்றார்'  என யாராவது கேட்டால்.. 'அவங்க சும்மா வீட்டில தான் இருக்காங்க' என்று சொல்லும் கணவர்களும் இருக்கின்றனர். விழிப்புணர்வு அடைந்து  வரும் சமூகத்தில் தற்காலம் ஆங்கிலத்தில் இல்லத்தரசிகளை  home maker என்ற சொல் கொண்டு அழைப்பது வழக்கமாகியுள்ளது. இந்தச் சொல் ஆண் பெண் இருபாலருக்கும் பொருந்தும் ஒரு சொல்லே.

ஜெர்மனியில் வீட்டிலிருந்து குடும்பத்தலைவியாக இருக்கும் ஒரு பெண்ணிற்கு கணவனின் சம்பாத்தியத்தில் 50% பங்குண்டு என்பது சட்டமாக உள்ளது. குடும்பத் தலைவியாக குழந்தை வளர்ப்பு, குடும்ப தேவைகளைப் பேணுதல் ஆகிய கடமைகளைச் செய்யும் பெண்களின் இந்த காலகட்டங்கள் ஒரு தொழில் என்ற நிலையிலேயே மதிக்கப்படுகின்றது. அதே போல மனைவி வேலை பார்ப்பவராக இருந்து கணவர் குடும்பத்தையும் குழந்தையயும் கவனிப்பவராக இருந்தாலும் இதே நிலைதான். மனைவியின் சம்பாத்தியத்தில் 50% இந்த வீட்டுப் பொறுப்புக்களைக் கவனிக்கும் கணவனுக்குக் கிடைக்கும். எனது அலுலவக நண்பர்கள் சூழலிலும் குழந்தைப் பேற்றுக்குப் பிறகு இப்படி மாற்றி மாற்றி அலுவலகத்தில் வேலையிலிருந்து ஒரு வருட கால இடைவெளி எடுத்துக் கொண்ட சக தொழிலாளர்களில் இருவரை நான் அறிவேன். 

இக்கால நிலையைப் பற்றி அலசுகிறோம். இன்றைக்கு 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தமிழகச் சூழலில் திருமணம் செய்து கொண்டு கணவன் வீட்டிற்கு வரும் பெண்ணின் நிலை எப்படி இருந்தது என் அறிந்து கொள்ளும் போது பெண்களின் அக்கால நிலையை ஓரளவு ஊகித்துப் பார்க்க நமக்கு அது உதவலாம் எனக் கருதுகிறேன். குடியரசு நாளிதளில் புரட்சி கட்டுரை என்ற பகுதியில் வந்த திரு.ஈ.வே.ரா வின்  பரோடா பெண்கள் முன்னேற்றம் புதிய சட்ட விபரம் என்ற கட்டுரையிலிருந்து சில விஷயங்களை ஊகிக்க முடிகின்றது. 

பரோடா சமஸ்தானம் இந்துப் பெண்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக இந்து சமுதாயச் சட்டத்தை பின்வருமாறு திருத்தி புதிய சட்டம் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்கள். .. ஒரு இந்துக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் இறந்து போனால் அவருடைய விதவை அந்தக் குடும்பத்தில் ஒரு பங்காளி ஆகிவிடுகிறாள். விதவைகளின் முந்தின நிலமையில் இந்தச் சட்டம் ஓர் பெரிய மாறுதலை உண்டு பண்ணி விட்டிருக்கிறதென்று சொல்லலாம். முந்தியெல்லாம் ஒரு விதவைக்கு அவள் புருஷன் குடும்பத்திலே சோறும், உடையும் தான் கிடைக்கும். வேறு எவ்வித உரிமையும் கிடையாது. இந்தச் சட்டப்படி ஒரு விதவையானவள் தன் புருஷன் குடும்பத்தின் மற்ற நபர்களைப் போல் ஒரு சம பங்காளி ஆகிவிடுகிறாள். சொத்தில் தனக்குள்ள பாகத்தைப் பிரித்துக் கொடுக்கும்படி கேட்பதற்குக் கூட இந்தச் சட்டத்தினால் உரிமை ஏற்பட்டிருக்கின்றது.

..பழைய சட்டப்படி என்றால் மகனுக்கும், பேரனுக்கும் பேரன் மகனுக்கும் தான் கிடைக்கும். இந்த வாரிசுகள் இல்லாமலிருந்தால் மட்டுமே விதவைக்கு கிடைக்கும். இப்போது இந்தப் புதிய சட்டத்தினால் மகன், பேரன் முதலியவர்களைப் போலவே விதவையான பெண்ணும் சமபாகம் கிடைக்க உரிமை ஏற்படுத்தப் பட்டிருக்கின்றது. 

திருமணமாகி ஒரு பெண் கணவன் வீடு சென்று விட்டால் அங்கு அவளுக்கு எத்தகைய சிரமம் இருந்தாலும் தகப்பன் குடும்பத்திலிருந்து உதவி கோர உரிமை இல்லாமலிருந்தது என்றும் இதனால் திருமணமாகிச் சென்ற பல பெண்கள் சிரமம் அனுபவித்தனர் என்றும் இக்கட்டுரை சொல்கிறது. இந்தப் புதிய சட்டம் இந்த நிலையையும் மாற்றுவதாக ஈ.வே.ரா குறிப்பிடுகிறார்.அதாவது,

எப்படியெனில் புருஷன் இறந்தபின் ஒரு பெண் தன் தகப்பன் வீட்டிலேயே வசித்து வருவாளானால், அவளுடைய மாமனார் வீட்டில் அவளுக்கு சம்ரட்சனை செலவு கொடுக்க வழியில்லாமல் இருக்கும் போதும் தகப்பனுக்கு அவளை வைத்துக் காப்பாற்ற சக்தி இருக்கும் போதும் தகப்பன் குடும்பத்தாரே அவளுடைய ஜீவனத்துக்கு பணம் கொடுக்க வேண்டும் என்று இந்தப் புதிய சட்டம் கூறுகிறது.
...

இந்தப் புதிய சட்டத்தினால் பரோடா நாட்டுப் பெண்களுக்கு அதிக உரிமைகளும் பாதுகாப்புகளும் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. இவ்விதமே பிரிட்டிஷ் இந்தியாவிலும், மற்ற சமஸ்தானங்களிலும், இந்து சட்டம் திருத்தப்படுமாயின் பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்குப் பெரிதும் அனுகூலமாயிருக்கும்.

புரட்சி - கட்டுரை - 04.02.1934

திரு.ஈ.வே.ராவின் இந்தக் கட்டுரை வெளிவந்த தேதியை கவனிக்கும் போது 1930களில் கூட பெண்களின் பொருளாதார நிலை என்பது கணவன், கணவன் குடும்பத்தார் ஆகியோரது வாழ்க்கையைச் சார்ந்ததாகவே இருந்ததாகக் காண்கிறேன். தன் கணவனை இழந்த நிலையில் தன் பெற்றோர் குடும்பத்தாரும் வைத்து ஆதரிக்க முடியாத நிலை ஏற்படும் போது அப்பெண்ணின் நிலை மிகுந்த கவலைக்கிடமான சூழலிலேயே இருந்திருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.இந்த நிலை படிப்படியாக பல்வேறு முயற்சிகளின் வழியாகத்தான் மாற்றமடைந்திருக்க வேண்டும். பலரது இடைவிடா உழைப்பும் பெண்கள் நலனில் அக்கறை கொண்டோர் பலரின் முயற்சிகளுமே இன்றைய நிலையில் தமிழகப் பெண்கள் அனுபவிக்கும் மாற்றமடைந்த சூழலை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது. 

சுபா 

Saturday, February 8, 2014

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 64

பதிவு 64

நோயின் கடுமை மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களுக்கு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது. தீபாவளிக்கு மாயூரத்திற்குச் சென்றவர் தன் குடும்பத்தாருடனும் ஏனைய சில மாணவர்களுடனும் அங்கேயே தொடர்ந்து சில நாட்கள் தங்கியிருந்தார். அவரோடு சென்றவர்களில் பிள்ளையவர்களுக்கு மிக மிக அணுக்கமான சவேரி நாதப் பிள்ளையவர்களும் ஒருவர்.

பிள்ளையவர்களை நீங்காது அவரது இறுதி காலம் வரை துணையிருந்து அவருக்குத் தேவையான அனைத்து பணிவிடைகளையும் தொடர்ந்து செய்து கொண்டு மாணாக்கர்களுக்கும் பாடம் போதித்து வந்தவர் இவர். சவேரிநாதப் பிள்ளை இயற்றிய செய்யுட்கள் சிலவும் பிரபந்தத் திரட்டு நூலில் சிறப்புப் பாயிரங்களாக ஆங்காங்கே இருப்பதை இந்த நூல்களை வாசித்தவர்கள் பார்த்திருக்கலாம். அடிப்படையில் மதத்தால் கிருஸ்துவரான சவேரிநாதர், மகாவித்வான் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களிடம் இணைந்த பிறகு அவரது அன்பிற்குப் பாத்திரமானவர். மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை செல்லும் இடங்களெல்லாம் அவரை நீங்காது துணையாக சென்றவர் இவர். பல வேளைகளில் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளைக்குப் பதிலாக மாணவர்களுக்குப் பாடம் சொல்வதையும் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார் சவேரி நாதப் பிள்ளை என்பதை என் சரித்திரம் நூலில் ஆங்காங்கே உள்ள குறிப்புக்கள் சிலவற்றிலிருந்து அறிகிறோம். உதாரணமாக உ.வே.சா பிள்ளையவர்களிடம் பாடங் கேட்க இணையும் போது நைடதம் பாடத்தை சவேரி நாதப் பிள்ளையே நடத்துகின்றார். அது மட்டுமல்லாமல் பிள்ளையவர்களுக்குச் சுவடி நூலில் செய்யுட்களை எழுதும் பணியையும் இவர் செய்திருக்கின்றார் என்ற விஷயத்தை ஆங்காங்கே என் சரித்திரத்தில் உள்ள குறிப்புக்களில் காண முடிகின்றது. உ.வே.சாவுக்கு சில வேளைகளில் பிரச்சனை வந்த சமயத்தில் சவேரி நாதப் பிள்ளையின் அணுக்கம் மிகுந்த ஆறுதலைத் தந்திருக்கின்றது என்ற குறிப்பையும் காண்கின்றோம். உதாரணமாக ஆறுமுகத்தா பிள்ளையுடன் பட்டீச்சுரத்தில் தங்கியிருந்த வேளையில் நடந்த நிகழ்வுகள் இங்கு நினைவு கூறத் தக்கன.

அன்பும் நற்குணமும் தமிழ்க்கல்வியில் தீராத ஆர்வமும் கொண்ட சவேரிநாதப் பிள்ளை, உ.வே.சா போன்ற  மாணவர்களைப் பெற்றதில் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளயவர்களுக்கு நிறைந்த சந்தோஷம் இருந்தது என்பதில் மறுப்பதற்கு யாதுமில்லை. இந்த மாணவர்கள் சூழலும், அவர்களின் அணுக்கமான செயல்பாடுகளும் அவரது நோயிலும் புத்துணர்ச்சி கொடுத்து வந்தது என்பதை உணர முடிகின்றது.

பிள்ளையவர்களைத் திருவாவடுதுறை மடத்திற்கு திரும்ப அழைத்து வரும் கட்டளையைப் பெற்றுக் கொண்டு மாயூரம் சென்ற உ.வே.சா அங்கே ஆசிரியரின் அன்பிற்கிணங்க சில நாட்கள் தங்கியிருந்தார்.பின்னர் நவம்பர் மாதத்தில் (1875) ஆசிரியருடனும் பிற மாணவர்களுடன் புறப்பட்டு ஆதீனத்திற்கே வந்து சேர்ந்தார்.

திருமடத்திற்குத் திரும்பிய  பின்னர் பிள்ளையவர்களின் உடல் நிலையில் மாற்றம் ஏற்படவில்லை. ஆதீனகர்த்தரின் அன்பும், தம்பிரான்களின் அரவணைப்பும், வந்து பார்த்துச் செல்வோரின் இனிய சொற்களும் மனதிற்கு சந்தோஷத்தைக் கொடுப்பதாக இருந்தாலும் இந்த அன்பும் உபசரிப்பும் அவரது உடல் நோயைத் தீர்க்கவில்லை.

அந்த வேளையில் நடந்த ஒரு விஷயத்தை உ.வே.சா பதிகின்றார். உ.வே.சா அப்போது தனது சிற்றப்பா வீட்டில் தங்கியிருந்தவாறு மடத்தில் பாடம் கேட்டு வந்தார். தன் சிற்றன்னை தயார் செய்யும் உணவு பதார்த்தங்களை தான் சாப்பிடுவதோடு ஆசிரியருக்கும் அவ்வப்போது கொண்டு வருவாரம். அப்படி இருந்த பழக்கத்தில் ஆசிரியருக்கு என்னென்ன உணவு பதார்த்தங்கள் பிடிக்கும் என்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருக்கின்றார். ஆக இக்கால கட்டத்தில் தன் சிற்றனையிடம் கூறி ஆசிரியருக்காக பதர்த்தங்களைச் செய்யச் சொல்லி எடுத்து வந்து கொடுத்து ஆசிரியர் உண்டு மகிழ்வதைப் பார்த்து ஆனந்தித்திருக்கின்றார்.

நாளுக்கு நாள் நோயின் கடுமை அதிகரிக்கவே பிள்ளையவர்கள் மறைவு நெருங்கி விட்டதோ என்ற சஞ்சலம் மடத்திலுள்ளோருக்கும் ஏனையோருக்கும் ஏற்படத் தொடங்கி விட்டது. இந்த நிலையை விவரித்து உ.வே.சா அவர் தந்தையாருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுகின்றார். அதனைப் பார்த்ததும் வேங்கட சுப்பையர் தன் மனைவியுடன் உடனே புறப்பட்டு திருவாவடுதுறை வந்து விடுகின்றார். அங்கே தன் சகோதரர் இல்லத்திலேயே தங்கியிருந்து பிள்ளையவர்களை பார்க்க வருகின்றார் என்பதனையும் காண்கின்றோம்.

ஆதீனத்திலும், உ.வே.சா பிள்ளையவர்களின் அன்பிற்குப் பாத்திரமானவர் என்ற காரணத்தினால் உ.வே.சா வின் குடும்பத்தினருக்குத் தேவையான உதவிகளை மடத்தின் நிர்வாகத்தினரும் செய்திருக்கின்றனர்.

இக்கால சூழலை உ.வே.சா தன் சரிதத்தில் இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றார்.

சுப்பிரமணிய தேசிகர் அடிக்கடி ஆசிரியருக்கு வேண்டிய சௌகரியங்களை அமைக்கும்படி சொல்லி வந்தார். வைத்தியர்கள் செய்த பரிகாரம் தேசிகர் முதலியோருடைய அன்பை வெளிப்படுத்தியதே யன்றி நோயைப் போக்குவதற்கு உபயோகப் படவில்லை. காலபலம் கை கூடவில்லை. குமாரசாமித் தம்பிரான் அவர் செய்யும் பூஜையைத் தாமே செய்து பிரசாதம் அளித்து வந்தார்.

ஆசிரியரது உடல் தளர்ந்தாலும் அவருடைய குணச் சிறப்பு வேறுபடவில்லை. அத்தளர்ச்சியில் அவரது அறிவும் அன்பும் மரியாதையும் பெருந்தன்மையும் சிறப்பாகப் புலப்பட்டன.

தொடரும்...

சுபா

Tuesday, February 4, 2014

குடியரசில் பெரியார் உடன்....! - 6

அரசியல் என்பது சமூக நலனைக் காப்பதற்காக என்ற நோக்கத்தை அடிப்படையில் கொண்டிருப்பது. ஆனால் இன்று அரசியல் என்னும் சொல்லே அது தமிழாகட்டும், ஆங்கிலமாகட்டும் வேறு எந்த மொழியாகட்டும்.. அதன் பொருள் சிதைந்து எதிர்மறையான விளக்கத்திற்கு வழி வகுப்பதாக அமைந்து விட்டது. அரசியலின் வழி பொதுச் சேவை செய்ய முடியுமா ? என்றால் ஏன் முடியாது என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது. அதே வேளை அரசியல் என்பது ஒரு தனி மனிதர் தன் கொள்கை நிலைப்பாட்டினை உறுதியுடன் கொண்டிருக்கும் பட்ஷத்தில் எந்த அளவிற்குக் கொண்ட கொள்கை மாறாமல், சுய நலம் சேராமல் மக்கள் நலனே பிரதானம் என்ற வகையில் செயலாற்ற முடியும் என்ற கேள்வியை முன் வைக்கின்றது. 

நேற்று இரவு ஒரு ஆங்கிலப்படம் The Whistleblower (ஜெர்மன் மொழி பெயர்ப்புடன்) பார்க்க நேர்ந்தது.  Kathryn Bolkovac என்ற பெண் எழுத்தாளர்  எழுதிய உண்மைச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட படம். அதில் முக்கியமாக ஒரு UNO  நிறுவனத்தின் ஒரு பகுதி நிறுவனம் ஒன்றின் பொருளாதார உதவியுடன் அமெரிக்காவிலிருந்து போர்முடிந்த போஸ்னியா-ஹெர்ஸகோவினியாவிற்குப் போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவ வரும் ஒரு பெண் போலிஸ் அதிகாரி சந்திக்கும் விஷயங்களை விளக்குவது.

போர் முடிந்த சூழலில் பெண்களை நாட்டு எல்லைகளில் கொண்டு விற்பதும், கடுமையான பாலியல் வன்முறைகளுக்கு உட்படுத்துவதும் என்று நிகழ்வதை இப்பெண் அதிகாரி கண்டுபிடிப்பதும் அதனை அவர் தடுக்க எடுக்கும் முயற்சிகளையும் காட்டுவதாக இப்படம். இதில் அதிர்ச்சி தரும் விஷயம் என்னவென்றால் அமைதி காக்க வந்த போலீஸ் அதிகாரிகளே இக்காரியத்தை செய்வது. இதனைத் தட்டிக் கேட்க பாடுபடும் இப்பெண் போலீஸ் அதிகாரியை பதவியை விட்டு நீக்குகின்றனர். ஆனால் அவர் தப்பித்து பிபிஸிக்கு ஆவணங்களைத் திருடிக்கொண்டு சென்று அதனை வெளிப்படுத்தி விடுகின்றார். இதனால் அமைதி காக்க வந்த போலீஸ், அதன் பின்னனியில் இயங்கிய அரசியல் கூட்டத்தினரின் கொடுமையான செயல்கள் என பல விஷயங்கள் உலகுக்கு அம்பலமாகின்றன. 1999 வாக்கில் நடந்த உண்மைச் சம்பவத்தை தழுவிய கதை இது.

இதனைப் பார்த்த போது சமூகக் கொடுமைகளின் எல்லையற்ற தன்மை, அதிலும் பாதுகாப்பு தரவேண்டிய அரசியல்வாதிகளும் காவல் துறையினரும் அமைதிகாக்க வரும் அதிகாரிகளுமே செய்யும் கொடுமைகள் மனதை உறைய வைத்தன. 

இப்படிப் பல உண்மைச் சம்பவங்கள்.. உலகின் பல மூலைகளில் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அறியாதவர்கள் இல்லை நாம்.

அரசியல் & சமூக சேவை  - இதனை இணைத்துப் பார்க்க முடியுமா...என்ற வகையில் திரு.ஈ.வே.ராவின் சிந்தனைப் பதிவதாக ஒரு குடியரசு தலையங்கம். அதில் ஈ.வே.ரா இப்படிச் சொல்கின்றார்.....

சமூகத் தொண்டிற்கும் அரசியல் தொண்டிற்கும் ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தம் வைத்துக் கொள்வது சமூகத் தொண்டிற்குப் பெருத்த கேடு சூழ்வதேயாகும்.

அரசியல் தொண்டு என்பதாக ஒரு தொண்டே இல்லை என்பதும், அது அவ்வளவும் புரட்டு என்பதுவுமே நமது அபிப்ராயம். அப்படி ஒன்று இருப்பதாக யாராவது வாதத்தில் வெல்லலாமானாலும் அது கண்டிப்பாய் இது சமயம் நமது நாட்டிற்குத் தேவையில்லாதது என்றே சொல்லுவோம்.

நம்மைப் பொருத்தவரை அரசியலின் பெயரால் கூடுமானவரை உழைத்தாகிவிட்டது. கண்டது ஒன்றும் இல்லை. அயோக்கியர்களை உற்பத்தி செய்து அவர்கள் மூலம் பாமர மக்களை வஞ்சிக்கச் செய்ததே அல்லாமல் வேறில்லை. அதைவிட்டுத் தொலைத்து சமூகத் தொண்டையே பிரமாதமாய்க் கருதி அதற்கென உழைத்தாலும் அடிக்கடி சறுக்கி, அரசியல் சேற்றில் விழ வேண்டியதாக நேரிட்டு  விடுகிறது. இது சவகாச தோஷமே அல்லாமல் வேறல்ல.

இனி அடியோடு அரசியலை உதறித்தள்ளி வைத்து விட்டு மக்களுக்கும் அதிலிருக்கும் மூட நம்பிக்கையை ஒழிப்பதை ஒரு திட்டமாக சமூகத் தொண்டில் சேர்த்து, எல்லா மக்களையும் சமூகத் தொண்டையே பிரதானமாய்க் கருதும்படி செய்வதை முக்கிய தொண்டாக வைத்துக் கொள்வதே நலமெனத் தோன்றுகிறது.
..

தாடி, நெருப்பு பற்றி எரிகிற போது அதில் சுருட்டு பற்றவைக்க நெருப்பு கேள்பதுபோல். நமது மக்களின்  நிலை தாழ்ந்து கிடப்பதையும், சிறுமைப் படுவதையும், அயோக்கியர்களால் கொடுமைப் படுத்துவதையும் பற்றி கொஞ்சமும் கவலை எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருப்பதோடு மற்றவர்கள் யாராவது கவலை எடுத்துக் கொண்டாலும்  அதையும் கெடுத்து அதன் பலனையும் தங்கள் சுயனலத்திற்கு உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளப் பார்க்கிற மக்களை வைத்துக் கொண்டு என்னதான் செய்யமுடியும் என்பது நமக்குத் தோன்றவில்லை.

ஆகையால் உண்மைத் தொண்டர்கள் இது விஷயத்தில் போதிய கவலை எடுத்து, யோசித்து இது சமயம் ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டியது அவசியம் என்பதை  இப்போதே தெரியப்படுத்திக் கொள்ளுகிறோம். இதில் சேர வருகிறவர்கள் கூடுமான வரை கஷ்டம் அனுபவிக்க நேர்ந்தால் அனுபவிக்கவும், தியாகம் செய்யவும், தன்னலத்தை அடியோடு மறுக்கவும் தயாராயிருக்க வேண்டும் என்பதையும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டு யோசிக்க வேண்டும் என்பதையும் தெரியப்படுத்திக் கொள்ளுகிறோம்.

குடி அரசு - தலையங்கம் - 31.07.1927

சுபா

Saturday, February 1, 2014

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 63

பதிவு 63

திருவிடைமருதூர் கட்டளை மடத்தில் தங்கியிருந்த மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களுக்கு வைத்தியம் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் பெரிதாகப் பலன் ஏதும் தெரியவில்லை. மாணவர்கள் ஒரு நாள் விட்டு பாடம் கேட்க வந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அச்சமயத்தில் பிள்ளையவர்களும் ஸ்ரீ சிவஞான யோகிகள் வரலாற்றை எழுதும் பணியில் இறங்கியிருந்தார்கள்.  அந்தச் சரித்திரத்தை பெரிய காவியம் போல படைக்க எண்ணியிருந்தாராம். அதற்காக வரலாற்று விஷயங்களை மூல நூலிலிருந்து விரிவாக்கிச் சொல்ல, நாடு நகரச் சிறப்பையெல்லாம் எடுத்துக் காட்டி நூலை எழுதத் தொடங்கியிருந்தார் பிள்ளையவர்கள்.

பாடம் கேட்க உ.வே.சா வும் ஏனைய மாணவர்களும் செல்லும் போது இரவிலும் சில நாட்கள் அங்கு தங்கியிருந்து பேசி வருவார்களாம். சங்கீத ஞானம் பெற்றிருந்த உ.வே.சா சில நேரங்களில் ஆசிரியர் மனம் குளிர கீர்த்தனைகளைப் பாடுவாராம். அதிலும் குறிப்பாக நந்தனார் கீர்த்தனைகளை இசையொடு பாடுவாராம். இதனைப் பாடும் போது பிள்ளையவர்கள தன்னை மறந்து ரசிப்பாராம்.  தனக்கு இசை ஞானம் இல்லாதபோதிலும் இசையுடன் வரும் அந்த கீர்த்தனைகள் சொல்லும் பக்தி நிலையை நினைத்து தன்னை இழந்திருப்பார் போலும். உ.வே.சாவின் குறிப்புக்களில் அத்தியாயம் 62லிருந்து இப்படி அறிகிறோம்.

சங்கீதத்தில் சிறிதும் பயிற்சியில்லாத ஆசிரியர் எல்லாம் தளர்ந்திருந்த அந்த நிலையில் அக்கீர்த்தனங்களில் மனம் ஒன்றித் தம் நோயை மறந்தார். அவரை அறியாமலே சங்கீதமும் கீர்த்தனங்களின் எளிய நடையும் அவர் உள்ளத்தைக் கவர்ந்தன. முக்கியமாக நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனைகளைக் கேட்கும்போது அவர் அடைந்த ஆறுதல் மிகுதியாக இருந்தது.

கட்டளை மடத்தில் இருந்து வைத்தியம் பார்த்தும் பிள்ளையவர்களின் உடல் நிலையில் மாற்றம் காணாததால் ஆதீனகர்த்தர் பிள்ளையவர்களை மீண்டும் தாம் இருக்கும் திருவாவடுதுறை மடத்திற்கே வந்து விடும் படி சொலி அழைத்துக் கொண்டார். இவர்கள் இருவருக்கும் ஆதீனகர்த்தர்-ஆதீனப் புலவர் என்பதோடு ஆரம்ப காலம் முதல் ஆழ்ந்த அன்பும் இருந்தது என்பதை அறிகின்றோம். ஆக தன் பார்வையில் பிள்ளையவர்கள் எப்போதும் இருப்பதை ஆதீனகர்த்தர் விரும்பினார் என்பது தெரிகின்றது. 

அடுத்த சில நாட்களிலேயே தீபாவளி நெருங்க பிள்ளையவர்களின் குமாரன் சிதம்பரம் பிள்ளை தன் குடும்பத்தோடு வந்து தீபாவளி நாளில் சேர்ந்திருக்க வரும்படி கூறி மாயூரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கின்றார். அப்போது பிள்ளையவர்கள் தனியாகச் செல்லவில்லை. ஏனைய சில மாணாக்கர்களையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டே சென்றிருக்கின்றார். அச்சமயத்தில் உ.வே.சா. திருவாவடுதுறையிலேயே தனது சிற்றப்பா இல்லத்திலேயே இருந்து தீபாவளி கொண்டாடியிருக்கின்றார்.  

தீபாவளி நேரத்தில் மடத்தின் சார்பாக அனைவருக்கும் புதிய ஆடைகளை ஆதீனகர்த்தர் பரிசாக வழங்கியிருக்கின்றார். மாயூரத்திற்குச் சென்ற பிள்ளையவர்களுக்கும் அவரோடு துணையாகச் சென்ற மாணவர்களுக்கும் ஆதீனகர்த்தர் புதிய ஆடைகளை வாங்கச் செய்து அனுப்பி வைத்திருக்கின்றார். ஆனால் ஏதோ காரணமாக தவறுதலாக உ.வே.சாவுக்கு மடத்திலிருந்து புதிய வேஷ்டியும் வஸ்திரமும் கிடைக்கவிலை. இந்தச் செய்தி எப்படியோ மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களுக்குச் சென்று சேர்ந்திருக்கின்றது. 

தீபாவளி முடிந்து சில நாட்களில் பிள்ளையவர்களை மீண்டும் மடத்திற்கு அழைத்து வரும்படி நினைத்து உ.வே.சாவை அழைத்துச் சொல்லியிருக்கின்றார் ஆதீனகர்த்தர். ஆசிரியரைப் பார்க்கத் தான் இந்த மாணவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாயிற்றே. உடனே மாயூரம் புறப்பட்டு விட்டார் உ.வே.சா. அங்கு சென்று சேர்ந்ததும் பிள்ளையவர்கள் இவரைப் பார்த்து கேட்ட கேள்வியும் அந்த சம்பாஷணையும் சுவையானது. உ.வே.சா. அதனை இப்படி பதிந்திருக்கின்றார். 

நான் போய்ப் பிள்ளையவர்களைக் கண்டதும், அவர் முதலில் என்னை, “தீபாவளிக்கு உமக்கு மடத்திலிருந்து வேஷ்டி கிடைக்க வில்லையாமே?” என்று கேட்டார். அந்த விஷயத்தை அவர் எப்படியோ தெரிந்து கொண்டிருந்தார். அதனால் எனக்கு விசேஷ வருத்தம் ஒன்றும் இராவிட்டாலும் அவருக்கு மாத்திரம் அது பற்றிய உறுத்தல் மனத்தில் இருந்தே வந்தது. “மடத்தில் படிக்கும் பிள்ளைகள் எல்லோருக்கும் வஸ்திரம் வழங்கும்போது உம்மை மட்டும் மறப்பதற்கு நியாயம் இல்லையே! உம்மிடம் ஸந்நிதானத்திற்கு எவ்வளவோ பிரியம் இருக்கிறதே. கவனிக்க வேண்டாமா?” என்று அவர் சொன்னார்.

“பெருங் கூட்டத்தில் மறந்து போயிருக்கலாம்; அல்லது கொடுத்ததாக எண்ணி இருக்கலாம். இதற்கு வேறு விதமான காரணம் இராது” என்று நான் சமாதானம் சொன்னேன்.

அப்படிச் சொன்னதோடு நின்று விடவில்லை. தன் மாணவரின் மனக்குறையை தன் மனக்குறையாக பாவிப்பவர் அல்லவா? பிள்ளையவர்கள் உடனே என்ன செய்தார் என்பதையும் உ.வே.சா. பதிந்து வைக்கின்றார்.

ஆசிரியர் அதோடு நிற்கவில்லை. அருகில் இருந்த ஒருவரை அழைத்து அவர் கையில் பணத்தை அளித்துக் கடைக்குச் சென்று ஒரு புதிய பத்தாறு வஸ்திரம் வாங்கிவரச் செய்து தாமே அதற்கு மஞ்சள் தடவி என் கையிலே கொடுத்து, “இதைக் கட்டிக் கொள்ளும்” என்று அன்புடன் கூறினார். நான் அவ்வாறே அதைத்தரித்துக் கொண்டேன். தீபாவளி எனக்கு இரண்டு தடவை ஏற்பட்டது. திருவாவடுதுறையில் எல்லாரோடும் ஸ்நானம் செய்து யாவருக்கும் பொதுவான தீபாவளியைக் கொண்டாடினேன். அன்று மாயூரத்தில் ஆசிரியர் முன்னிலையில் அவர் அன்புப் பார்வையில் மூழ்கி அவர்தம் அருமைக்கையால் அளித்த வஸ்திரத்தைத் தரித்து ஒரு தீபாவளியைக் கொண்டாடினேன். அன்று எனக்கிருந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவில்லை.

என்னை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, “இப்போது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது!” என்று சொல்லி ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். அப்போது நெடுநாளாக இருந்த குறை ஒன்று நீங்கப் பெற்றவரைப் போலவே அவர் தோன்றினார்.

இப்படி பல நெகிழ்ச்சியான சம்பவங்கள் உ.வே.சா வாழ்க்கையில் பிள்ளைவர்களோடு இணைந்திருந்த காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்திருக்கின்றது. இதனை வாசிக்கும் போது நமது மனமும் இவர்களின் அன்பில் கறைகின்றது என்பது உண்மை!

தொடரும்....

சுபா

Thursday, January 30, 2014

Robert Langdon is back..! - Mappa dell' Inferno. - 15

இன்பெஃர்னோவின் அலை இங்கு இன்னமும் ஓயவில்லை. இங்கு புத்தகக் கடைகளில் ஒரு பகுதியில் சின்ன குன்று போல இன்பெஃர்னோ அடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அவ்வளவு வரவேற்பு இன்னமும் இந்த நூலுக்கு இருக்கின்றது.


இன்று மேலும் ஒரு சித்திரத்தை அறிமுகப்படுத்துகின்றேன்.  இது ஒரு வரைபடம். பெயரே அச்சமூட்டும் வகையில் இருக்கும் ஒரு வரை படம்.:-)

Mappa dell' Inferno (இத்தாலி) -  ஆங்கிலத்தில் Map of Hell, அதாவது தமிழில் நரகத்தின் வரைபடம்.

Inline image 1
முழு படம்


கீழே இருப்பது அம்முழு படத்தின் பெரிதாக்கப்பட்ட ஒரு சிறு பகுதி.
Inline image 2


டாண்டேயின் டிவைன் கோமெடியின் ஒரு அத்தியாயத்தை விளக்கும் வகையில் போத்திசெல்லி (Sandro Botticelli) என்ற சித்திரக் கலைஞர் 1480-1490 கால வாக்கில் தீட்டிய சித்திரம் இது. 

போத்திசெல்லி டாண்டேயின் காவியத்தில் முழுமையாக தன்னை இழந்து இந்த ஓவியத்தை வரைந்ததாக வஸாரி தனது பையோக்ராபியில் குறிப்பிடுகின்றார். தனக்கு அளிக்கப்பட்ட பணியை முடித்து ப்ளோரன்ஸ் திரும்பியவுடன் பல காலங்களை இந்த ஓவியம் வரைவதிலேயே போத்திசெல்லி செல்வழித்தார் என்பது போல இக்குறிப்பு வருகின்றது. (The lives of the Artist - Vasari 1550)

இன்பெஃர்னோவில் 58ம் அத்தியாயத்தில்  ஸோப்ரிஸ்ட் இந்த வரைபடத்தை மாற்றி அந்த பெரிய அறிஞர்களின் வரிசையில் தன்னையும் இணைத்துக் கொண்டமையை ரோபர்ட் குறிப்பிடுவது போல டான் ப்ரவ்ன் குறிப்பிடுகின்றார். இது சியென்னாவுக்கு சொல்வது போல வருகின்றது. ரோபர்ட்டை விட சியன்னாவுக்கு ஸோப்ரிஸ்டை நன்கு தெரியும் என்பது அப்போது ரோபர்ட்டிற்குத் தெரியாது. :-)

இந்த கலைப்படைப்பு மிகப் பிரமாண்டமாக அமைக்கப்பட்ட ஒன்று. இப்போது பார்க்கக் கிடைப்பவை 92 பகுதிகளாக இருக்கின்றன. அதில் 7 பகுதிகள் வாட்டிக்கனின் வாட்டிக்கன் நூலகத்தில் உள்ளன. ஏனைய 85 பகுதிகள் ஜெர்மனியின் பெர்லின் நகரில் உள்ள Kupferstichkabinett (Museum of Prints and Drawings) கலை ஓவிய அருங்காட்சியகத்தில் இருக்கின்றன.

ஏனைய சில கலைஞர்கள் டாண்டேயின் இந்த நரகத்தின் வரைபடத்தை ஓவியமாக வரைந்திருந்தாலும் போத்திசெல்லியின் இந்த கலைப்படைப்பே மிக நுணுக்கமான முறையில் இதனை விளக்குவது. ஒன்பது படி நிலைகளில் வெவ்வேறு விதமான பாவங்களைச் செய்தவர்களுக்கு ஒரு தளம் என்ற வகையில் படிகள் பிரிக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு படிநிலையும் விளக்கப்படுகின்றது.  இந்த பட்டியலைப் பார்த்தால் யாருக்கு எந்தப் படி நிலை நரகத்தில் கிடைக்கும் என அறிந்து தம்மை தாமே ன்ப்-ஆம் நம்மை தயார் படுத்திக் கொள்ளலாம் :-)

நான் வாட்டிக்கன் சென்ற போதும் இதனைக் காணவில்லை. பெர்லினின் இந்த அருங்காட்சியகத்திற்கும் இன்னமும் செல்லவில்லை. வாய்ப்பு கிடைத்தால் பார்த்து புகைப்படமெடுத்து பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
 
சுபா

Tuesday, January 28, 2014

குடியரசில் பெரியார் உடன்....! - 5

திரு.ஈ.வே.ராவின் மலாயாவுக்கான பயணம் 1929 டிசம்பர் மாதத்தில் நிகழ்ந்திருக்கின்றது. இந்தப் பயணத்தின் போது பினாங்கு மானிலத்திலும் ஈப்போ மானிலத்திலும் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சியில் பேசியவற்றின் குறிப்புக்கள் 1930ம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாத குடியரசு இதழில் பதிவாகியிருக்கின்றன.

திரு.ஈ.வே.ரா பினாங்கில் அவருக்குக் கிடைத்த வரவேற்பை நினைத்து திருப்தியடையவில்லை என அறிய முடிகின்றது. குடியரசு குறிப்பு கீழ்க்காணும் வகையில் இருக்கின்றது.

தனக்கும் தனது நண்பர்களுக்கு இந்தப் பினாங்கில் செய்த வரவேற்பும் உபசாரமும் பத்திரங்களில் கண்ட புகழ் மொழிகளும் மற்றும் தன்னைப் பற்றிப் பேசிய புகழ் வார்த்தைகளும் தனது ஊர்வலத்தில் ஜனங்கள் நடந்து கொண்ட மாதிரியும் பார்த்து தான் மிகுதியும் வெட்கமடைவதாயும் இவைகளில் அனேகம் தனது தகுதிக்கும் தனது கொள்கைக்கும் சிறிதும் பொருத்தமற்றதென்றும் மலாய் நாட்டு மக்களின் அன்புக்கும் ஆதரவுக்கும் தான் நன்றி செலுத்தக் கடமைப்பட்டிருந்தாலும் அதைக் காட்டிய மாதிரி தனக்கு மிக்க சங்கடத்தை கொடுத்ததென்றும் இனியும் இம்மாதிரி இந்த நாட்டில் யாரும் செய்யாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது மலாய் நாட்டுப் பிரமுகர்கள் கடமையென்றும் சொல்லிவிட்டு ...

என்பதாக இக்குறிப்பு குடியரசில் இடம்பெறுகின்றது. திரு.ஈ.வே.ராவின் கொள்கைக்கு எதிரான அதிகப்படியான புகழ் வார்த்தைகள், சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் கூடிய வரவேற்பு என பினாங்கு தமிழ் மக்கள் செய்திருப்பார்கள் போலும் என்றே நினைக்கத் தோன்றுகின்றது.

20-12-1929 அன்று ஜனாப் முகமது ராவுத்தர் அவர்களின் மாளிகையில் பேசுகையில் ..

நாங்கள் இங்கு எந்த கோவிலையும் இடிக்க வரவில்லையென்றும் எந்த மதத்திற்கும் ஆபத்தையோ ஆதரவையோ உண்டாக்க வரவில்லையென்றும் மற்றவர்களைப் போல் பணம் வசூல் செய்து மூட்டைக் கட்டிப் போக வரவில்லையென்றும் உங்கள் அறிவையும் ஆற்றலையும் ஊக்கத்தையும் தட்டி எழுப்ப வந்து இருக்கிறோமென்றும் அதற்கு தக்க உதாரணங்கள் காட்டி பேசினோம்.

என்றும் பதிவாகியுள்ளது.

20, 21ம் தேதிகளில் பினாங்கில் அங்கு ஏற்பாடாகியிருந்த சில நிகழ்ச்சிகளில் திரு.ஈ.வே.ரா. பங்கெடுத்திருக்கின்றார் என அறிய முடிகின்றது.

பினாங்கில் அடுத்து 21ம் தேதி நிகழ்ந்த இன்னொரு சந்திப்பில் கப்பல் பயணிகள் குறை நிவாரண சங்கத்தில் ஏற்பாடாகியிருந்த நிகழ்ச்சியில் அவர்களின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கையில் 20,21.12.1929 அன்று இப்படிக் கூறியதாக 1930ம் ஆண்டு பெப்ரவரி குடி அரசு குறிப்பிடுகின்றது.

கடவுளைப் பற்றியோ, சமயங்களைப் பற்றியோ பிரச்சாரம் செய்வது தனது வேலை அல்லவென்றும்  தான் எதிர்பார்க்கும் சீர்திருத்தங்களுக்கு அதன் எதிரிகள் தக்க சமாதானம் சொல்ல யோக்கியதை இல்லாமல் பயங்காளித் தனமாயும் பாமர மக்களை ஏமாற்றும் சூழ்ச்சியும் கடவுள்கள், மதங்கள், வேதங்கள், புராணங்கள் என்பவைகளைக் கொண்டு வந்து மூட்டுக் கட்டையாய்ப் போடுவதால் அவைகளை எடுத்து எறிந்து விட்டு முன் செல்ல வேண்டிய நிர்பந்தம் தனக்கு ஏற்படுகின்றதென்றும் ஆனாலும் கடவுளும், உண்மையான மதமும் உண்மையான வேதமும் கடவுள், மதம், வேதம் ஒன்று இருக்குமானால் அது தன்னால் அழிந்து போகுமோ அல்லது மறைந்து போகுமோ என்று யாரும் பயப்பட வேண்டிய தில்லை என்றும் சொன்னார்.

குடி அரசு - சொற்பொழிவு - 02.02.1930


மலாயாவில் எந்தெந்த இடங்களுக்கு திரு.ஈ.வே.ரா சென்றார் என முழுமையான விவரம் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் திரு.ஈ.வே.ரா இருந்த காலத்தில் நிகழ்ச்சிகள் பல நடந்தமையும் தொடர்ச்சியாக அவர் மக்களை சந்தித்து சமூக சீர்திருத்தங்களின் அவசியம் பற்றி உரையாற்றினார் என்பதும் அறிய முடிகின்றது.

டிசம்பர் 1929ம் ஆண்டு தனது மனைவி நாகம்மாளுடன் நாகப்பட்டிணத்திலிருந்து கப்பல் எடுத்து மலாயா புறப்பட்டு பினாங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கின்றார்கள். அங்கு அவரை 50,000 பினாங்கு தமிழர்கள் வரவேற்றிருக்கின்றனர். அதே மாதத்தில் ஈப்போவில் தமிழர் முன்னேற்றக் கழகம் ஏற்பாடு செய்திருந்த தமிழர் கருத்தரங்கத்தை தலைமை தாங்கி திறந்து வைத்து உரையாற்றியிருக்கின்றார். பின்னர் அங்கிருந்து இவர்கள் சிங்கப்பூர் சென்றிருக்கின்றனர்.(http://en.wikipedia.org/wiki/Periyar_E._V._Ramasamy)

மலாயாவில் அக்காலத்தில் இருந்த தென்னிந்திய மக்களில் பலர் தோட்டத் தொழிலாளர்களாகவும் வணிகர்களாகவும் தொழில் செய்ய தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்தவர்கள். 

கூலிகளாக வந்த பலர் தோட்டக்காடுகளை அழித்து பால்மரத்தோட்டமும் செம்பனைத் தோட்டமும் வளர உழைத்தவர்கள். ஆங்கில காலணித்துவ அரசில் இவர்கள் அனைவரும் ஒரு வகையில் உழைக்கும் இயந்திரங்களாகவே பார்க்கப்பட்டனர் என்பதை எனது பொங்கல் தின சிறப்பு வெளியீடான மலேசிய தமிழ் அமைச்சர் டத்தோ ஸ்ரீ சாமிவேலு அவர்களின் பேட்டியின் வழியாகவும் கேட்டு அறியலாம். இந்த காலகட்டங்களில் மலாயாவிற்குச் சென்று அங்கு வாழ்ந்த தமிழர்களின் நிலை பல்வேறு வகைகளில் சிரமங்கள் நிறைந்ததாகவே இருந்தது. குடும்பங்களாக வந்தவர்கள் உறவுகளை தமிழகத்தில் விட்டு புது வாழ்க்கையை கடல் கடந்த சூழலில் உருவாக்க முனைந்தவர்கள். ஏற்கனவே தென்னிந்திய சூழலில் சாதிப் பிரிவினையின் தாக்கத்தை அறிந்தவர்கள். மலாயா வந்து சேர்ந்த சிலர் குழுக்களாக தங்கள் தங்கள் சாதி மக்கள் என்ற வகையில் வாழ நினைத்தவர்கள் என்ற போதிலும் புதிய இடத்தின் சூழல் அதற்கு முழுதாக வழி வகுக்கவில்லை. தமிழக நிலையில் இருந்த சாதி கட்டுப்பாடுகள் தளர்ந்த நிலையாக, பல சமூக மக்களும் கலந்து பழகும் வாழ்க்கை நிலை விரும்பியோ விரும்பாமலோ அமைந்த காலம் அது. 

பெரியாரின் முயற்சிகளின் வழியாக சில தமிழ் மொழி-இனம் சார்ந்த கழகங்கள் தொடர்ந்து மலாயாவில் செயல்படத் தொடங்கியமையும் பின்னர் படிப்படியாக சில குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்ச்சிகள் தொடர்ச்சியாகவும் நடைபெற்றன. 1980களில் பினாங்கு எழுத்தாளர் சங்கமும் ஓரிரு நிகழ்ச்சிகளைப் பெரியார் சுயமரியாதை சீர்திருத்த சிந்தனைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து நிகழ்த்தியதாக நினைவு.

சுபா

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 62

தீபாவளி நெருங்கிக் கொண்டிருந்த நேரம் அது.

ஏனைய பாடங்களை முடித்து மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்கள் தம் மாணாக்கர்களுக்குக் கம்பராமாயணப் பாடத்தை அப்போது தான் தொடங்கியிருந்தார். பாடல்கள் அனைத்திற்கும் பொருள் விளக்கம் தனித்தனியாக எனக் குறிப்பிடாமல் இடையிடையே நயமாக வருகின்ற செய்யுட்களுக்கு மட்டும் பொருள் சொல்வாராம் ஆசிரியர். கம்பராமாயணப் பாடம் நடத்தும் போது பூரணமாக அதனை ரசித்து நடத்தினார் பிள்ளையவர்கள் என உ.வே.சா குறிப்பிடுகின்றார்.

சில குறிப்பிட்ட பாடல்களை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி அதனை மனதார ரசிப்பாராம். கம்பரின் செய்யுட் திறனை பாராட்டி மகிழ்வாராம். இப்படி கம்பராமாயணப் பாடம் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் பிள்ளையவர்களுக்கு பித்தப்பாண்டு என்னும் ஒரு வகை நோய் வந்திருக்கின்றது. இந்த நோய் பாதத்தை தாக்கி வயிற்றை வீங்க வைக்கும் தன்மையுடையதாம். (இந்த நோய்க்கு இப்போது வழக்கில் என்ன பெயர் எனத் தெரியவில்லை.) இந்த நோயினால் பிள்ளையவர்கள் மிகுந்த சிரமத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த நேரம். ஆனாலும் இந்த நோய் வந்தமையினால் பாடம் நடத்துதல் தடைபடவில்லை.  பாடம் சொல்லுதலே அவரது உடல் நோயை மறக்கச் செய்யும் மாமருந்தாக அவருக்கு அப்போது இருந்தது என்பதில் சந்தேகமில்லை. அந்த சூழலில் கம்பராமாயணத்தை ஆசிரியர் நல்ல உடல் ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கும் சமயத்திலேயே கேட்கும் வாய்ப்பு அமையாமல் போனதே என வருந்திக் கொண்டிருந்தார் உ.வே.சா.

தனது மனக்கிலேசத்தை இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றார்.

கம்பரை ஆசிரியர் பாராட்டும்போதெல்லாம் நான் கம்பரைக் காட்டிலும் ஆசிரியரைப் பற்றியே அதிகமாக நினைப்பேன். “இப்பெரிய நூலை முன்பே கேளாமற் போனோமே!” என்ற வருத்தம் உண்டாகும். “இவர்களுக்கு இவ்வியாதி வந்திருக்கிறதே; எப்படி முடியுமோ!” என்ற பயமும் என் மனத்தை அலைத்து வந்தது.

நோயால் வருந்திக் கொண்டிருந்த பிள்ளையவர்களைத் திருவிடைமருதூரிலிருக்கும் கட்டளை மடத்தில் இருந்து வர சகல வசதிகளும் செய்து கொடுத்து அனுப்பி வைத்தார் ஆதீன கர்த்தர் சுப்பிரமணிய தேசிகர். திருவிடைமருதூர் திருவாவடுதுறையிலிருந்து ஏறக்குறைய ஒன்றரை கி.மீ தூரத்தில் இருக்கும் ஊர். திருவாவடுதுறையில் ஆதீனத்தில் அதிகமானோர் வந்து செல்வது தவிர்க்க முடியாதது. ஆதீனகர்த்தரை வந்து பார்த்து மரியாதை செய்ய வருவோர் பிள்ளையவர்களையும் தேடிக் கொண்டு வந்து பேசுவதால் அதுவும் சிரமத்தைக் கொடுப்பதால் ஓய்வு தேவையென்ற எண்ணத்தில் இந்த ஏற்பாடு நிகழ்ந்திருக்கலாம்.

இங்கு வந்த பின்னர் உ.வே.சாவும் ஏனைய பிற மாணவர்களும் ஒரு நாள் விட்டு மறு நாளென ஆசிரியரை திருவிடைமருதூர் வந்து பார்த்து பாடம் கேட்டுச் சென்றிருக்கின்றனர். இந்த திருவிடைமருதூரில் இருக்கும் ஆதீனத்தின் பராமரிப்பின் கீழ் இருக்கும் சிவாலயம் மிகப் பழமை வாய்ந்தது. விஜயாலயச் சோழன் காலத்தில் கட்டப்பட்டு பின்னர் உத்தம சோழன் காலத்தில் விரிவாக்கப்பட்டு பின்னர் மேலும் அடுத்தடுத்து வந்த சோழ மன்னர்களால் மேலும் விரிவாக்கப்பட்ட அருமையானதொரு கலை நுட்பம் பொருந்திய ஒரு சிவாலயம் இது.

இந்த சிவாலயத்தில் நட்சத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு சிவலிங்கம் என்ற வகையில் இரண்டு வரிசைகளில் வெவ்வேறு வடிவிலான லிங்கங்கள் ஓரிடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நான் வேறெங்கும் பார்த்திராத ஒரு அமைப்பு இது. இப்பகுதிக்குச் செல்வதற்கு முன் மண்டபத்தின் இடது புறத்தில் பாவை விளக்கு ஒன்றும் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. பல சன்னிதிகள் கொண்ட மிகப் பெரிய கோயில். கலை நயத்துடன் கட்டப்பட்ட ஒன்று என்றும் தயங்காது சொல்லலாம்.

திருவிடைமரூதூர் வந்து அங்கு கட்டளை மடத்தில் தங்கியிருந்த வேளையில் பிள்ளையவர்கள் ஓய்வாக இல்லை.  திருவிடைமருதூர் ஆலயத்தைப் பற்றி ஒரு திரிபு அந்தாதி ஒன்றினை அப்போது எழுதத் தொடங்கியிருந்தார் அவர். அது இக்காலகட்டத்திலேயே எழுதி முடிக்கப்பட்டு ஆதீனத்தில் ஒப்படைக்கப்பட்டது.  அத்தோடு அச்சமயத்திலேயே ஸ்ரீ சிவஞான யோகிகள் சரித்திரத்தையும் எழுதத் தொடங்கினார் பிள்ளையவர்கள்.  ஸ்ரீ சிவஞான யோகிகள் மேல் ஆதீன கர்த்த்ர் சுப்பிரமணிய தேசிகருக்கு  மிகுந்த அன்பு இருந்ததாம். இதனால் இந்தச் சரித்திரத்தை மிக விரிவாக சிறப்பாக எழுத வேண்டும் என்பது பிள்ளையவர்களுக்கு ஒரு கனவாக இருந்திருக்கின்றது. ஆனால் அது நிறைவேறாத கனவாகவே முடிந்தது என்பது வருத்தம் தரும் ஒரு நிகழ்வு.

அந்த நிலையில் தன் குமாரன் சிதம்பரம் பிள்ளையின் திருமணத்திற்காக வாங்கிய கடன் முழுதும் தீர்ந்த பாடில்லை. அவ்வப்போது கிடைக்கும் வருமானத்தையும் ஏனைய மாணக்கர்கள் நலனுக்காகவே செலவிடும் குணமும் கொண்டவர் பிள்ளையவர்கள். இதனால் தனது சொந்த குடும்பத்தின் பொருளாதாரச் சூழல் இக்கட்டான நிலையில் இருப்பதை நினைத்து தீராத மனக்கவலை பிள்ளையவர்களுக்கு அதிகமாகவே இருந்திருக்க வேண்டும். உடல் நோயுடன் மனக் கலக்கமும் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்த காலச் சூழல் அது.

தொடரும்....

சுபா