Tuesday, August 5, 2014

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 69

மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களின் மறைவுக்குப் பிறகு திருவாவடுதுறை மடத்திலேயே தங்கியிருந்து ஆதீனகர்த்தர் சுப்பிரமணிய தேசிகரிடத்தில் பாடம் கேட்டு வந்ததோடு அங்கு பாடம் ​படித்து வந்த இளையோருக்குத் தமிழ்போதிக்கும் பணியையும் உ.வே.சா  மேற்கொண்டிருந்தார். அவரது தந்தையார் வேங்கடசுப்பையரும் உடன் வந்து தங்கியிருந்தார். வேங்கடசுப்பையர் இக்காலகட்டத்தில் தேசிகருடன் சற்றே நெருக்கமாகப் பழகும் வாய்ப்பும் அமைந்தது என்றும் இசையில் மனம் லயிக்கும் தேசிகர் கர்நாடக இசைஞானத்தில் சிறந்தவரான வேங்கட சுப்பையரைப் பாடவைத்து கேட்டு மகிழ்வார் என்ற செய்திகளையும் என் சரிதத்தில் உ.வே.சா பதிகின்றார். 

பிள்ளையவர்களிடம் அவரது இறுதி காலகட்டங்களில் கம்பராமாயணத்தைப் பாடம் கேட்க ஆரம்பித்திருந்தனர் அவரது மாணாக்கர்கள். இதில் உ.வே.சாவும் ஒருவர். அயோத்தியா காண்டம் வரை பாடம் அப்போது சென்றிருந்தது.  ஆனால் பாடம் முற்றுப் பெறா நிலையிலேயே பிள்ளையவர்களின் மறைவு நிகழ்ந்து விட்டது. அதனால் மாணாக்கர்களே இணைந்து பிள்ளையவர்களுடைய ஏட்டுப் பிரதியை வைத்துக் கொண்டு திருமடத்தில் இருந்த ஏனைய ஏட்டுப் படிகளையும் வைத்துக் கொண்டு பாட பேதங்கள் பார்த்து உரைகள் ஆகியனவற்றை வாசித்து தாமே இந்த நூல்களை புரிந்து கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டனர். அதுமட்டுமல்லாது மகாபாரதம், பாகவதம், திருக்குற்றாலப் புராணம், பலவகையான பிரபந்த நூல்கள் ஆகியனவற்றை படித்தும் விசாரணை செய்தும் தங்கள் கல்வி ஞானத்தை  விரிவாக்கிக் கொண்டு வந்தனர். தம்மோடு சண்பகக் குற்றாலக் கவிராயரும் ஏனைய சிலரும் அப்போது இருந்தார்கள் என்றும்  இவர்கள் யாவரும் பிள்ளையவர்கள் தங்கியிருந்த வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தனர் என்ற குறிப்பையும் அறிய முடிகின்றது.

​
திருவாவடுதுறை ஆதீனப் புலவருடன் - திருவாவடுதுறை மடத்தில் பிள்ளையர்கள் தங்கியிருந்த இல்லத்தின் முன் பகுதியில்
​

சென்ற ஆண்டு மார்ச் மாதம் நான் திருவாவடுதுறை மடம் சென்றிருந்த போது இந்த இல்லத்தைப் பார்வையிட்டேன். புலவர்கள் குடியிருப்பில் முதலாவதாக அமைந்திருக்கும் பகுதி இது. திருவாவடுதுறை திருமடத்தின் வாசல் பகுதிக்கு எதிர் திசையில் இந்த வீடு அமைந்திருக்கின்றது.  வரிசையான வீடுகள். இப்போது இவ்வீடுகள் மேம்படுத்தப்பட்டு புதிய வர்ணம் பூசப்பட்டு சிறப்பாக காட்சி அளிக்கின்றன. தற்சமயம் இங்கே தம்பிரான்கள் தங்கியிருக்கும் இடமாக இப்பகுதி அமைந்துள்ளது.

உ.வே.சா ஒரு ஆசிரியரிடம் மட்டுமே பாடம் கற்க வேண்டும் என்ற நிலையில் மட்டுமல்லாது தனது சுய முயற்சியில் பல நூற்களைத் தொடர்ந்து வாசித்தும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிகளை மேற்கொண்டும் வந்தவர் என்பது நன்கு புலப்படுகின்றது. இந்த முயற்சிகள் அனைத்தும் தங்கு தடையின்றி நடைபெற திருவாவடுதுறை மடம் அவருக்கு நல்ல வாய்ப்பை வழங்கியது என்பது குறிப்பிடத்தக்க ஒரு அம்சம். திருவாவடுதுறை சரசுவதி மகாலில் உள்ள சுவடிக் கட்டுக்கள் இதனை நிரூபிப்பவை. இங்கிருந்த நூல்கள் உ.வே.சா மட்டுமல்ல.. கல்வி ஞானத்தைத் தீவிரமாகக் கறற ஏனைய பல மாணவர்களுக்கும் இந்த நூலகம் கல்வி வழங்கிய அட்ஷய பாத்திரமாகவே பங்காற்றியுள்ளது.  சரசுவதி மகால் நூலகத்தை  நான் நேரில்  பார்த்திருப்பதால் இந்த நூலகத்தின் அருமை பெருமைகளை உணர்ந்து இதனை நான் குறிப்பிட முடிகின்றது. 

தேசிகரே தமக்குக் குருவாக அமைய தவம் செய்தவர் உ.வே.சா. 

இலக்கண நூற்களையும் சைவ சித்தாந்த நூற்களையும் தேசிகரிடத்த்தில் பாடங் கேட்க ஆரம்பித்தனர் உ.வே.சாவும் ஏனைய மாணாக்கர்களும். இந்தப் பாடங்களைக் கற்று வரும் வேளையில் தேசிகர் கூறிய விளக்கங்கள் உ.வே.சா வின்  மனதில் நீண்ட காலங்கள் பதிந்திருந்தன போலும். அதனை தெளிவாக வாசகர்களாகிய நாம் புரிந்து அதனை அவர் அனுபவித்தது போல நாமும் அனுபவிக்கும் வகையில்  என் சரிதத்தில் குறிப்பிடுகின்றார். அதில் ஒரு பகுதியில் நன்னூல் விருத்தியுரைக்குத் தாம் விளக்கம் கேட்ட போது தேசிகர் குறிப்பிட்ட விஷயங்களையும் பின்னர் தாம் இந்த நூலை வாசிக்க ஆரம்பித்த விததையும் இப்படி குறிப்பிடுகின்றார்.

நன்னூல் விருத்தியுரையைப் பாடம் கேட்க விரும்பியபோது சுப்பிரமணியதேசிகர் அதன் சம்பந்தமாகச் சில விஷயங்களைச் சொல்லலானார்;

“நன்னூலுக்கு முதலில் சங்கர நமச்சிவாயர் உரை எழுதினார். பிறகு சிவஞான முனிவர் அதைத் திருத்தியும் புதுக்கியும் விருத்தியுரையை அமைத்தார். அவர் தாம் எழுதிய சிவஞானபோத திராவிட மகாபாஷ்யத்தில் அமைத்துள்ள அரிய வடமொழி தென்மொழிப் பிரயோகங்களை எளிதிற் பிற்காலத்தவர்க்குப் புலப்படுத்த நினைந்து இலக்கணக் கொத்து, தொல்காப்பியச் சூத்திரவிருத்தி, இலக்கண விளக்கச் சூறாவளி என்னும் நூல்களிலும் பிறவற்றிலும் உள்ள முக்கியமான சிலவற்றை அவ்வுரையில் அங்கங்கே சேர்த்தார். சில இடங்களில் சிலவற்றைக் குறைத்தும் சிலவற்றை மாற்றியும் எழுதி நிறைவேற்றினார். இலக்கணக் கொத்து முதலிய மூன்றையும் பாடம் கேட்ட பிறகுதான் விருத்தியுரை தெளிவாக விளங்கும்” என்று சொல்லிச் சிவஞான முனிவர் தம் கரத்தாலேயே திருத்திய ஏட்டுப் பிரதி ஒன்றை எடுத்துக் காட்டினார். அப்பிரதியில் அங்கங்கே அடித்தும் கூட்டியும் மாற்றியும் அம்முனிவர் எழுதியவற்றைப் பார்த்து மகிழ்ந்தோம்.

தேசிகர் கட்டளைப்படியே இலக்கணக் கொத்து முதலிய மூன்று நூல்களையும் பாடம் கேட்டுப் பிறகு நன்னூல் விருத்தியுரையைக் கேட்கத் தொடங்கினோம். சங்கர நமச்சிவாயர் உரைமாத்திரம் இருந்த ஏடொன்று மடத்தில் இருந்தது. அதையும் வைத்துக் கொண்டு எங்கெங்கே சிவஞான முனிவர் விருத்தியுரையில் திருத்தம் செய்திருக்கிறாரோ அங்கெல்லாம் ‘சி’ என்ற அடையாள மிட்டுக் குறித்துப் படித்தோம்.

நாம் அதிகம் கேள்விப்படாத நூல்களின் பெயர்களையும் இத்தகைய விளக்கங்களின் வழி அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது. அதே வேளை இப்படி மடங்களில் வழி வழியாக தேசிகர்களாலும் புலவர்களாலும் பாடம் சொல்லப்பட்டு எண்ணற்ற மாணாக்கர்களால்  வாசிக்கப்பட்ட இந்த  ஓலை நூல்கள் என்னவாயின..?  எத்தகைய நிலையில் தற்சமயம் இந்த நூல்கள் உள்ளன..? இவை அனைத்தும் அச்சு வடிவம் பெற்று விட்டனவா..?
இவை இன்று கல்லூரிகளிலும் தமிழ் பல்கலைக்கழகங்களிலும் பாட போதனையில் இடம் பெறுகின்றனவா..? என்ற கேள்விகள் எனக்கு எழுகின்றன.

தொடரும்..

சுபா

Saturday, August 2, 2014

என் டைரியிலிருந்து ..!

மனிதர்களாகிய நமக்கு ஏனைய மனிதர்களே காட்சிப் பொருளாக இருப்பது என்பது அன்றாட நிகழ்வில் நடப்பது தான். 

ஆயினும் மிருகக்காட்சி சாலைகளில் இன்று நாம் மிருகங்களையும் பறவைகளையும் காண்பது போல ஒரு கால கட்டத்தில் மனிதர்களையும் காட்சிப் பொருளாக வைத்து பொது மக்களுக்குக் காட்டும் வழக்கம் பற்றி சிலர் அறிந்திருக்க மாட்டோம்.

ஐரோப்பாவில் மனிதர்கள் காட்சிப் பொருளாக இருந்தமை பற்றி சில தகவல்கள் http://en.wikipedia.org/wiki/Human_zoo  
கடந்த நூற்றாண்டில் இத்தகைய Human Zoo  பல பெரிய ஐரோப்பிய நகரங்களில் அமைந்திருந்தன. முக்கியமாக ஆப்பிரிக்க கண்டத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட மக்கள் இந்த Human Zoo வில் காட்சிப் பொருளாக மக்கள் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டு காட்டப்பட்ட நிகழ்வும் நடந்தன.



1914 நார்வே தலைநகரான ஓஸ்லோவில் நடைபெற்ற ஓஸ்லோ உலகத் திருவிழாவில் கோங்கோ கிராமம் (The Congo Village)  என்ற தலைப்பிலான ஒரு அம்சம் பலரது கவனத்தை கவர்ந்த ஒன்றாக இருந்தது. கோங்கோ நாட்டிலிருந்து வந்த ஆண் பெண்கள் கலாச்சார உடையுடன் அவர்கள் காங்கோ நாட்டில் வாழும் வகையில் அமைக்கப்பட்ட குடிசைகளில் இருப்பது போல ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்தி இந்தக் கண்காட்சியின் முக்கிய அட்ராக்‌ஷனாக அமைத்திருந்தனர். இதனைக் காணவே 1.4 மில்லியன் மக்கள் இந்தக் கண்காட்சிக்கு வந்திருந்தனராம்.

http://izismile.com/2011/02/11/human_zoos_or_negro_villages_13_pics-9.html

ஜெர்மனி இதற்கும் முன்னராகவே இத்தகைய மனித கண்காட்சிகளைச் செய்திருக்கின்றது. கார்ல் ஹாகென்பெர்க் என்பவர் purely natural  என்ற தலைப்புடன் ஒரு கண்காட்சியை 1876ம் ஆண்டில் செய்திருக்கின்றார். இதற்காக சிலரை ஆப்பிரிக்காவின் சூடான் நாட்ட்டிற்கு அனுப்பி அங்கிருந்து சிலரை இக்கண்காட்சிக்காக அழைத்து வந்து மோபைல் கண்காட்சியை சில ஐரோப்பிய நாடுகளில் செய்திருக்கின்றார். இவர் கொண்டு வந்த இந்த சூடானிய நூபிய மக்களை லண்டன் பாரிஸ், பெர்லின் ஆகிய பெரிய நகரங்களில் கண்காட்சிகள் ஏற்பாடு செய்து காட்சிப் பொருளாக்கி அதில் நல்ல லாபமும் சம்பாதித்திருக்கின்றார்.

ஜெர்மனியில் 1889ம் ஆண்டில் நடந்த உலக கண்காட்சியில் வெவ்வேறு பகுதிகளிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட 400 மக்கள் இவ்வகை காட்சிப் பொருளாக இக்கண்காட்சியில் இருந்தனர். இதனைக் கான 28 மில்லியன் மக்கள் இக்கண்காட்சிக்கு வந்திருந்தனராம். இதன் தொடர்ச்சியாக ப்ரான்ஸில் மார்ஸெயல், பாரிஸ் ஆகிய நகரங்களில் 1906, 1907, 1922,1931 ஆகிய ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற கண்காட்சிகளில் கூண்டுக்குள் வைக்கப்பட்ட மனிதர்களைக் காட்சிப் பொருளாக வைத்து கண்காட்சி நடத்தியிருக்கின்றனர். இதனைக் காண குறிப்பாக பாரிஸில் நடந்த கண்காட்சியக் காண 34 மில்லியன் பார்வையாளர்கள் வந்திருந்தனராம்.

வேறொரு மனிதரை காட்சிப் பொருளாக்கி பார்த்து ரசிக்க நம் மனம் தயாராக இருக்கின்றது. அதே வேளை நாமும் பிறருக்குக் காட்சிப் பொருளாகத்தான் இருக்கின்றோம் என்பதை அடிக்கடி மறந்து விடுகின்றோம், இல்லையா ? :-)

சுபா

குறிப்புக்கள்
http://politicalblindspot.com/through-the-1950s-africans-and-native-americans-were-kept-in-zoos-as-exhibits/

Tuesday, July 15, 2014

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 68

நம் நினைவுகளின் சக்தியைக் கண்டு பலவேளைகளில் நான் வியப்பதுண்டு!

நம்மோடு வாழ்ந்து இல்லாது போனவர்களை நினைத்துப் பார்த்து அவர்களோடு இணைந்திருந்த தருணங்களையும் இணைந்து பெற்ற அனுபவங்களையும் உணரும் சாத்தியத்தை  நம் நினைவுகளைக் கொண்டு நம்மால் அடைய முடிகின்றது. நேரில் கண்டு பெறும் அனுபவம்.. ஆழ் உள்ளத்தில் பதிந்து போகும் போது அந்த நினைவுகளும் கூட... அவற்றை  நினைத்துப் பார்க்கும் போது..... உயிர் பெறுமோ?

நினைவுகள் கொடுக்கும் பலத்தில் இழந்தவர்களை மறந்து அடுத்த கட்ட நிகழ்வுகளைத் தேடிக் கொண்டேதான் நம் மனம் பயணிக்கின்றது. இல்லாது போன விஷயங்கள் நம் வேறினை பிடிங்கி வீசியது போல நம்மை தடுமாறச் செய்தாலும் கூட மீண்டும் சுதாகரித்துக் கொண்டு தான் மனிதர்கள் நாம் அடுத்த கணமே மீண்டும் வாழ முயற்சிக்கின்றோம்.  இது இயற்கையின் ஒரு கொடை என்று தான் நான் காண்கின்றேன்.

அத்தகைய ஆளுமை நிறைந்த திருவாவடுதுறை திருமடத்தில் புலவர்களும், தம்பிரான்களும், கல்விமாண்களும், பொருள் படைத்த செல்வந்தர்களும் புழங்கும் இடத்தில் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களின் நிழலில் வலம் வந்த உ.வே.சா,  அந்த நிழல் தந்த மரம் இல்லாத நிலையில் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குகின்றார். ஆதீனகர்த்தர் சுப்பிரமணிய தேசிகர் அன்பே உருவானவர். தாய் போன்று உ.வே.சாவைப் பராமரித்து பாதுகாத்து அன்பு செலுத்தி வந்த பிள்ளையவர்கள் மறைவுக்குப் பின் உ.வே.சாவை ஆதீனகர்த்தர் மடத்திலிருந்து நீக்கிவிடவில்லை. மாறாக தம்மோடு உடன் வைத்துக் கொண்டார். தம்மிடமே தொடர்ந்து பாடம் கேட்டு வரலாம் என்றும் கூறி உ.வே.சாவுக்குத் தமிழ்க்கல்வி மேல் இருந்த ஆர்வம் மேலும் தொடர புதிய வழியைக் காட்டினார் என்பது மிகையாகாது. மடத்திலேயே தொடர்ந்து தங்கியிருந்து பாடம் கேட்டு வரும் அதே வேளையில், திருமடத்தில் தொடர்ந்து ஏனைய இளைய மாணாக்கர்களுக்குப் பாடம் போதுக்கும் பணியையும் உ.வே.சாவுக்கு உருவாக்கிக் கொடுத்தார் தேசிகர். 

தக்க சமயத்தில் நம் வாழ்வில் நடைபெறும் சில விஷயங்கள் நம் வாழ்க்கை போகும் திசையை மாற்றக் கூடியவை. மாற்றங்கள் எப்போதுமே நன்மையைத் தான் செய்கின்றன. மாற்றத்தைக் கண்டு அஞ்சி அதனை எதிர்நோக்கத் தயங்காமல் அந்த மாற்றம் தரும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்பவர்களே மேலும் மேலும் தன் சொந்த வாழ்க்கையில் வளர்ச்சிப் படியில் ஏறிச் செல்ல முடியும். 

பிள்ளையவர்கள் மறைவு திருமடத்தில் சூன்ய நிலையை சில காலங்கள் உருவாக்கி இருந்தது என்பது மறுக்க முடியாத ஒன்றே. ஆனால் காலம் செல்ல செல்ல இந்த நிகழ்வும் கூட, இவை நேரடி உணர்வுகள் என்ற நிலைக் கடந்து,  வரலாறாக ஆகிப் போகின்றன. ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத வேதனையைப் பலருக்கும் கொடுத்திருந்தது பிள்ளையவர்களின் மறைவு. மடத்தின் சார்பில் குமாரசாமித் தம்பிரானும் பிள்ளையவர்களின் குமாரன் சிதம்பரம்பிள்ளையும், உ.வே.சாவும் தமிழகம் முழுதும் இருந்த தமிழறிஞர்களுக்கு இந்தத் துக்கச் செய்தியை விவரித்து கடிதங்களை மடத்தின் சார்பாக எழுது அனுப்பி வைத்தனர். இதற்கு பிள்ளையவர்கள் மேல் பாசமும் பரிவும் அன்பும் கொண்டிருந்த அன்பர்கள் பலர் தங்கள் துக்கத்தை விவரித்து கடிதங்கள் அனுப்பியிருக்கின்றனர். பலர் இரங்கற்பாடல்களும் எழுதியிருக்கின்றனர். இப்படி பலர் இரங்கற் பா பாடிய போதும் தனது அன்பிற்குறிய ஆசிரியரை இழந்து நின்ற உ.வே.சா, தாம் ஒரு பாடலும் எழுத வில்லை என்பதை என் சரிதத்தில் குறிப்பிடுகின்றார். 

"அன்பர்கள் பலர் தங்கள் தங்கள் வருத்தத்தைத் தெரிவித்துப் பதிற் கடிதங்கள் எழுதினர். மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளை முதலிய பலர் இரங்கற் பாடல்கள் எழுதினர். ஸ்ரீ மகா வைத்திய நாதையரும் அவர் தமையனாராகிய இராமசுவாமி ஐயரும் கடிதமும் பாடல்களும் எழுதினார்கள்.

இவ்வாறு பலர் சரமகவிகள் பாடியபோது நாமும் பாடவேண்டுமென்ற உணர்ச்சி எனக்கு உண்டாகவில்லை. அத்துக்கத்தை வெளிப்படுத்த வார்த்தைகளுக்குச் சக்தி ஏது? பாட்டுக்காகத் துக்கத்திற்கு ஓர் உருவம் கொடுக்க முயற்சி செய்யவில்லை"

உண்மையான அன்பைக் காட்ட வார்த்தைகளுக்கு முழு சக்தி ஏது? 
அன்பு, பிரிதலின் துயர்...இவை வார்த்தைகளின் விவரணைக்கு அப்பாற்பட்டவை. இவை வார்த்தைகளைக் கடந்ததது..! உணர்தலுக்கு மட்டுமே உரியது! 

தொடரும்...

சுபா

Saturday, July 5, 2014

கல்கியில் எமது பேட்டி




அன்பு மின்தமிழர்களே!

சமீபத்தில் சென்று வந்த தமிழகக் களப்பணிப் பயணம் எமது சேவையைத் தமிழகம் உணரும் வகை செய்திருக்கிறது. தமிழகத்தின் முன்னோடி இதழ்களில் ஒன்றான கல்கி, தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை அமைப்பு பற்றியும், அதன் தோற்றம், சேவை பற்றியும், எதிர்கால எண்ணங்கள் பற்றியும் தெளிவான கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளது. ஊருக்கு நூறு பேர் என்று முதுசொம் காக்கப் புறப்படும் அணி திரளும் காலம் வந்துவிட்டது என்று எண்ணுகிறேன்.

அடுத்த பயணத்தில் எமது சேவைகள் பற்றிய விரிவான நேர்காணல் ஒன்று தேவைப்படுகிறது. கல்லூரியில் பேசும் போதும், தினமணி போன்ற நிகழ்விலும் நம் மின்தமிழர் பங்கேற்பு பற்றிய சேதியை பகிர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. பத்திரிக்கையின் இரண்டு பக்கப் பேட்டியில், எப்போதும் போல் ‘அடியைப் புடிடா பாரத பட்டா’ என்று ஆரம்பிக்க வேண்டி இருப்பதால் சமகாலப் பங்களிப்பு பற்றிப் பகிர முடியவில்லை. நண்பர்கள் மன்னிக்க. எம்மை விரிவாகப் பேட்டி காண்போரும் குறைவு. இதற்கென பிரத்யேக விளம்பரப் பயணம் (promotional tour) செய்ய வேண்டும் போலுள்ளது.

எப்படியாயினும் ஊடகத்தின் பார்வையில் நாம் அடிக்கடி தென்படுவது தேர் வடம் பிடிக்க ஆள் சேர்க்க உதவும். நண்பர் மோகனரங்கன் சொல்லும் கதைகளையெல்லாம் கேட்டால் நாம் செய்ய வேண்டிய பணியின் பளு தெரிகிறது. மரபு பற்றிய அக்கறை உள்ளோர் இன்னும் நிறைய, நிறைய வர வேண்டியுள்ளது.

பாரத பூமி பழம் பெரும் பூமி
நீரதன் புதல்வர் நினைவு அகற்றாதீர்!

எனும் பாரதியின் மதுரவாக்கை மீண்டும், மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டு, ‘பொலிக! பொலிக! பொலிக! போயிற்று வல்லுயிர் சாபம்!, நலியும் கெடும்!’ என்று அறை கூவிக்கொண்டு தமிழகமெங்கும் பயணம் கொள்ள ஒரு இளைஞர் பட்டாளம் தேவைப்படுகிறது. கல்கி சாதுர்யமாக இக்குறிப்பை இறுதியில் வெளியிட்டுள்ளது. மிக்க நன்றி.

கல்கி கட்டுரையை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்வதில் மகிழ்கிறோம்

நா.கண்ணன்
சுபா

Tuesday, July 1, 2014

நினைவு மட்டும்..!


10 ஆண்டுகள் கழிந்து விட்டன..

ஜூலை 1. அம்மா இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்து இன்றோடு 10 ஆண்டுகள்..!

பல விஷயங்கள்.. மனதில் எட்டிப் பார்த்து.. என்னை நினைக்க வைத்து மறைகின்றன.

மலேசியாவில் பினாங்கில் பாரமவுண்ட், ரெக்ஸ் என இரண்டு சினிமா தியேட்டர்கள். அங்கே தமிழ் படங்கள் தொடர்ந்து திரையிடப்படும். அம்மா அப்பாவோடு தமிழ் சினிமாவுக்கு அவ்வப்போது செல்வோம். மிகச் சிறிய வயதில்.. அப்போது பார்த்த ஆட்டுக்கார அலமேலு படம் ஏனோ மனதை விட்டு மறையவில்லை. படம் பார்க்கச் செல்கின்றோம் என்றால் பிக்னிக் செல்வது போல அம்மா ஏற்பாடு செய்வார். அன்றும் அப்படித்தான். கேக் செய்திருந்தார். தியேட்டருக்கு கேக் கொண்டு போய் பிக்னிக் போல சாப்பிட்டுக் கொண்டே படம் பார்த்தோம்.

ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் பல முறை தண்ணீர்மலை நீர்வீழ்ச்சிக்குச் சென்று விளையாடிய நாட்கள்.. அவையும் மனதை விட்டு அகலாது. ஆற்றின் ஓரத்தில் அம்மா உணவு பாத்திரங்களை வைத்துக் கொண்டு புத்தகம் வாசித்துக் கொண்டிருக்க நாங்கள் நீர் வீழ்ச்சியில் விளையாடிக் கொண்டிருப்போம்.

அப்போதெல்லாம் சுவைக்காத அம்மா சமைத்த உப்புமாவும் இட்லியும் இப்போது கிடைக்காது எனத் தெரிந்தும் ஏங்கும் மனதை கட்டுப்படுத்தி வைக்கும் துணிவு மனதிற்கு இல்லை.

மனம் நினைக்கின்றது. அம்மா இன்னும் கூட சில ஆண்டுகள் இங்கே.. இந்த உலகத்தில் என்னுடன் இருந்திருக்கலாம்..!

Monday, June 30, 2014

குடியரசில் பெரியார் உடன்....!- 9

காலத்துக்கு ஏற்ற சிந்தனை என்பது அத்தியாவசியத் தேவை. மனித மனம்   எதிர்கொள்கின்ற விஷயங்கள் புதிய பரிமாணங்களைக் காட்டுவதாகத்தான் நம் கண் முன்னே தோன்றி தன் இருப்பை நிலைப்படுத்துகின்றன. 

பழம் சிந்தனை.. பழம் பெருமை பேசுதல் என்பது எத்தகைய நன்மையை நம் சமூகத்துக்கு வழங்கும் என்பது சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம். 

பழமையின் சிறப்பினை போற்றுதல், அதன் சுவடுகளைப் பாதுகாத்தல் என்பது ஒரு விஷயம். இது நம் சமூக பின்புலத்தை அறிந்துகொள்ள உதவும் ஆய்வாகவும் வளர்ச்சி, கால மாற்றத்தினால் நிகழ்ந்த புதிய பரிமாணத்தை அறிந்து கொள்ளுதல் ஆகியனவற்றிற்கு உதவக் கூடியவையாக அமைபவை. இதனை பெரும்பாலும் நாம் நடைமுறைப்படுத்தாமல் ஒதுக்கி விடுகின்றோம்.

ஆனால், வெறும் பழம் பெருமை மட்டும் பேசிக் கொண்டு முன்னர் நாம் இப்படி இருந்தோம்..நம்மைப் போல வேறுண்டா எனச் சொல்லி மகிழ்வதால் கிடைக்கும் பலன் தான் என்ன? 

ஒரு வகையில் பார்க்கும் போது இப்படி பழம் பெருமையை வாயளவில் சொல்லி அந்த நேரத்திற்கு மகிழ்ந்து செல்வது ஒரு வித போதையை,மயக்கத்தை தரக்கூடிய ஒரு தற்காலிக மகிழ்ச்சி என்ற வகையில் தான் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

1934ம் ஆண்டு வெளிவந்த குடியரசு- புரட்சி இதழில் திரு.ஈ.வே.ரா வின் ஒரு தலையங்கத்தில் கீழ்க்காணும் வகையில் அவர் எழுதுகின்றார்

நமது பண்டைத் தமிழும் நமது பண்டை நாகரீகமும் சொல்லிக் கொண்டு வருவதின் போக்கைச் சிந்திக்கும் போது பள்ளிப் பிள்ளைகளின் பழைய பெருமைகளைப் பேசிக்களிக்கும் சம்பிரதாயத்தை ஒக்குமே ஒழிய வேறல்ல. அதாவது  ஒரு தனவந்தன் வீட்டுப் பையன் குதிரையின் மீது சவாரி செய்து பள்ளிக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் போது ஒரு கிழிந்ததும் அழுக்கடைந்துள்ளதுமான ஆடையைத் தரித்துக்  கொண்டிருக்கும் ஒரு ஏழைப் பையன் தனவந்தரின் பையனைப் பார்த்துவிட்டு எங்கள் தாத்தா கூட இதைவிட ஒரு உயர்ந்த குதிரை மீதுதான் எப்போதும் சவாரி செய்வாரென்று  சொல்லி மகிழ்வதையொக்கும்.  தாத்தா குதிரை சவாரி செய்த இருப்பிடத்தில் ஏற்படக்கூடிய காய்ப்புக்கூட இவனிருப்பிடத்தில் உண்டா என்றால் அதுவுமிராது. இம்மாதிரியான பிரயோசனமற்ற விஷயங்களால் மக்களுக்கு ஏற்படும் பயன் யென்னவென்பதே நமது கேள்வி. 

ஒரு பக்கம் பழம் பெருமை பேசும் இந்த வித்வான்கள் மறு பக்கம் சாதி சமூக வேறுபாட்டினை வளர்க்கும் வகையில் செயல்பாட்டினை ஆற்றுவதும் செயல்படுவதும் ’சொல்வது ஒன்று செய்வது ஒன்று’ என்றும் குறிப்பிட்டு அதே தலையங்கத்தில் திரு.ஈ.வே.ரா சாடி விளக்குகின்றார்.

நம் நாட்டவரும் மற்ற நாட்டாரோடு சம வாழ்வு, சம அந்தஸ்து, சம உரிமை இல்லாமல் உழன்று பசி, தரித்திரம், நோய், அற்பமான வருவாய், சுதந்திரமற்ற அடிமை வாழ்வு முதலிய கொடும் வியாதிகளின் மிகுதியால் அவதிப்பட்டு அல்லலுற்று வாழ்ந்து வரும் நெருக்கடியான சந்தர்ப்பத்தில் என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதும், இத்தகைய இழிந்த நிலைமைகளுக்கு அடிப்படையான மூல காரணமென்னவென்பதைச் சிந்தித்து ஊன்றி யோசிப்பார்களேயானால், இவ்விதமான பண்டைப் பெருமைகளால் வீண்காலஷேபம் செய்யமாட்டார்களென்றே நினைக்கின்றோம்.
- 18.04.1934

நடக்கின்ற சில நிகழ்வுகளைப் பார்க்கும் போது இன்னமும் இவ்வித காலஷேபம் ’முடியவில்லை.. தொடர்ந்து கொண்டுதானிருக்கின்றது’ என்று தான் எனக்குத் தோன்றுகின்றது.

சுபா

Thursday, June 26, 2014

Robert Langdon is back..! இன்ஃபெர்னோ.. என் வாசிப்பில்..!

எனது இரண்டாவது மின்னூல்....உங்கள் வாசிப்பிற்காக!