Saturday, May 21, 2016

ஜெர்மானிய மொழி பெயர்ப்பில் திருக்குறள் - வரலாற்று பார்வையில்




முன்னுரை

Dr.K.Subashini

உலகப்பொதுமறை என அழைக்கப்படும் சிறப்புடன் திகழ்வது திருக்குறள். தமிழ் மொழியின் பெருமையை உலகறியச் செய்த தமிழ்ப் படைப்புக்களில் தலையாயதாக இடம் பெறும் நூலாகத் திகழ்கின்றது திருக்குறள். உலகில் புழக்கத்தில் உள்ள பல மொழிகளில் மொழி​ ​பெயர்க்கப்பட்ட நூலாகவும் இது திகழ்கின்றது. ஐரோப்பிய மொழிகளில் ஒன்றான ஜெர்மானிய மொழியில் (டோய்ச்) திருக்குறள் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டு  ஜெர்மானிய மொழி பேசும் மக்கள் மத்தியில் இந்த நூல், தமிழ் இலக்கியத்துக்கு ஓர் அறிமுகமாகிய வரலாற்றுச் செய்தியை விவரிப்பதாக இக்கட்டுரை அமைகின்றது.

ஜெர்மானிய லூதரன் பாதிரிமார்களின் தமிழக வருகை
இந்திய நிலப்பரப்பில் லூதரன் பாதிரிமார்கள் சபையின் சமய நடவடிக்கைகள் 17ம் நூற்றாண்டு தொடங்கி 18ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலகட்டங்களில் நிகழ்ந்தன. இரண்டு மறை ஓதும் பணியில் ஈடுபட்ட பாதிரிமார்களின் தமிழகத்துக்கான வருகையே இதற்கு தொடக்க நிலையை உருவாக்கிய வரலாற்று நிகழ்வாக அமைகின்றது.

லூதரன் கிருஸ்துவ மத பாதிரிமார்கள் மதம் பரப்பும் நோக்கத்துடன் இந்தியாவின் தெற்குப் பகுதிக்கு வருவதற்கு இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே கத்தோலிக்க பாதிரிமார்கள் தென்னிந்தியப் பகுதிகளுக்கு வருகை தந்து தென்தமிழகத்தில் குறிப்பாக தூத்துக்குடி பகுதியில் கத்தோலிக்க கிறிஸ்துவ மதம் பரவ ஆரம்ப நிலை பணிகளை மேற்கொண்டனர். 1612ம் ஆண்டில் டேனிஷ் ஈஸ்ட் இந்தியா கம்பெனி தஞ்சாவூரின் தரங்கம்பாடி பகுதியில் ஒரு சிறு பகுதியைப் பெறும் உரிமையை ஆண்டுக் கட்டணமாக இந்திய ரூ.3111 செலுத்தி பெற்றனர்.  அச்சமயம் தஞ்சையை ஆண்டு கொண்டிருந்த ரகுநாத நாயக்க மன்னரின் (இவருக்கு அச்சுதப்ப நாயக்கர் என்ற பெயரும் உண்டு) அனுமதியோடு இந்த உரிமை பெறப்பட்டது. இதன் தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்த அரச ஆணையின் படி 19.11.1620ம் நாள் தரங்கம்பாடியில் டென்மார்க்கின் டேனிஷ் கொடி ஏற்றப்பட்டு தரங்கம்பாடியில் டேனிஷ் தொடர்பு உறுதி செய்யப்பட்டு அதிகாரப்பூர்வமாக்கப்பட்டது. இதன் தொடர்ச்சியாக டேனீஷ் வர்த்தகர்கள் தரங்கம்பாடி வந்திறங்கினர். வர்த்தகம் செய்வது மட்டுமே ஜெர்மனியின் மார்ட்டின் லூதர் உருவாக்கிய லூதரேனியன் சமயத்தைப் பின்பற்றத் தொடங்கியிருந்த டேனிஷ் அரசின் நோக்கமாக அமைந்திருக்கவில்லை. வர்த்தகத்தோடு மதம் பரப்பும் சேவையையும் செய்ய வேண்டும் என்பதை மன்னர் விரும்பியதால் 18ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலகட்டத்தில் தமிழகத்தின் தரங்கம்பாடிக்கு டேனிஷ்  அரச ஆணையுடன் முதல் அதிகாரப்பூர்வ மதம் பரப்பும் சமயக் குழு ஒன்று வந்திறங்கியது. இதில் இடம் பெற்றவர்கள் ஜெர்மானிய பாதிரிமார்கள் சீகன்பால்கும் ப்ளெட்சோவும்.

மதம் பரப்பும் பணிக்கு இவர்களுக்கு அடிப்படை தேவையாக இருந்தது தமிழ் மொழித்திறன். தமிழ் மொழியைக் கற்க ஆரம்பித்த சீகன்பால்க், லூத்தரன் பாதிரிமார்கள் தமிழ்கற்க உதவும் வகையில் இலக்கண நூற்களை எழுதினார். பல தமிழ் இலக்கிய நூல்களைத் தாம் கற்று,  ஜெர்மானிய மக்கள் தமிழ் கற்க உதவும் வகையில் சொற்பொருள் அகராதிகளை உருவாக்கினார். அவர் வாசித்த இலக்கிய நூல்களில் திருக்குறளும் அடங்கும் என்ற செய்தியை சீகன்பால்கின் கையெழுத்துக் குறிப்புக்களிலிருந்து அறிய முடிகின்றது. ( Jeyaraj, Daniel and Young, Richard Fox (transl. eds.): Hindu-Christian Epistolary Self-Disclosures: ‘Malabarian Correspondence’ between German Pietist Missionaries and South Indian Hindus (1712–1714), Wiesbaden: Harrassowitz Verlag, 2013, pp. 240 - 241.)  அப்போதைய நிலையில் திருக்குறள் அச்சு வடிவம் பெறவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்க ஒரு செய்தி.

திருநெல்வேலி அம்பலவாண கவிராயர் 1812ம் ஆண்டில் திருக்குறள் மூலபாடம் என்னும் நூலை அச்சு வடிவில் பதிப்பித்தார் என்று அறிகின்றோம். தமிழ் மொழியில் தீவிர பற்றும் ஆர்வமும் கொண்டு நல்ல புலமை பெற்ற ஆங்கிலேயரான அறிஞர் எல்லிஸ் (F.W.Ellis) அவர்கள் 1819ம் ஆண்டில் ஆங்கிலத்திலும் அதன் பின்னர், ப்ரென்சு, ரசிய மொழி, ஸ்வீடிஷ் மொழி, ஜெர்மன் மொழி ஆகிய பிற மொழிகளிலும் மொழிபெயர்த்து வெளியிடும், பணியை மேற்கொண்டிருந்தார் என அறிகின்றோம். இதற்கு முன்னரே போர்த்துக்கீசியரான வீரமாமுனிவர்  (Beschi ) அவர்கள் 1730 வாக்கில் முதல் இரண்டு பகுதிகளை மட்டும் லத்தீன் மொழியில் மொழிபெயர்ப்பு செய்து வெளியிட்டிருந்தார். வீரமாமு​னிவரின் மொழிபெயர்ப்பின் அடிப்படையில் ஐரோப்பிய சூழலுக்கு லத்தீன் மொழி வாயிலாக திருக்குறள் ஏற்கனவே அறிமுகம் பெற்றிருந்தது என்பதை நாம் அறிகின்றோம்.

ஜெர்மானிய மொழியில் திருக்குறள்




​

ஆயினும் முதன் முதலில் முழுமையாக ஜெர்மானிய மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட நூலாக நமக்குக் கிடைப்பது  ஆகஸ்ட் ஃப்ரெடிக் காம்மெரர் என்ற ஜெர்மானிய லூத்தரன் மதபோதகர் (August Friedrich Cämmerer)  அவர்கள் மொழிபெயர்த்து முன்னுரையும் தந்து எழுதிய நூலாகும். எல்லிஸ் அவர்களின் ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பு வெளிவருவதற்கு முன்னரே ஜெர்மானிய டோய்ச் மொழியில் இந்த நூல் வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றது.  இந்த நூல் 1803ம் ஆண்டு ஜெர்மனியில் நூரன்பெர்க் (Nurnberg)  நகரில் அச்சு வடிவில் வெளியிடப்பட்டது.





​

இந்த நூலின் பெயர் Das Thiruvalluvar Gedichte und Denksprueche என்பதாகும். இந்த நூலைப் பற்றிய விரிவான அறிமுகம் ஒன்று 1807ம் ஆண்டு ஜெர்மனியின் நூரன்பெர்க் (Nurnberg)  நகரில் வெளிவந்த  பொது இலக்கிய நாளேடு ஒன்றில் (Allgemeine Literatur Zeitung, 29.June 1807) பதிவாகியுள்ளது என்ற செய்தியையும் அறிய முடிகின்றது.  இந்த நாளேட்டில் ஜெர்மனியிலிருந்து மதம் பரப்பும் பணிக்காக டேனீஷ் அரசின் ஆதரவில் தமிழகத்தின் தரங்கம்பாடிக்குச் சென்ற லூத்தரன் பாதிரிமார்களின் இலக்கியத் தேடல்களை மையப்படுத்தி விவரிக்கும் செய்தியாக இச்செய்தி அமைந்துள்ளது. அதில் சிறு அறிமுகத்துக்குப் பின்னர் இந்த நூலைப்பற்றிய விளக்கம் வருகின்றது. குறள்களின் மொழி பெயர்ப்பு, திருவள்ளுவர் பற்றிய செய்திகள் என்ற வகையில்  காமரர் அவர்கள் படைத்திருக்கும் இப்படைப்பை விவரிக்கின்றது இந்த நாளேட்டுச் செய்தி.



Das Thiruvalluvar Gedichte und Denksprueche  என்ற இந்த  நூல் முழுமையாக ஜெர்மானிய மொழியிலேயே எழுதப்பட்டுள்ளது. நூலில் காமெரர் அவர்கள் முதலில்  தனது அறிமுக உரையை பதிகின்றார். தமிழகத்தின் தெய்வ வழிபாடுகள் சமூக நிலைகள், இலக்கியம் என சில தகவல்களை இப்பகுதியில் குறிப்பிடுகின்றார். அடுத்து திருவள்ளுவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை விளக்கும் வகையில் சில தகவல்களைக் குறிப்பிடுகின்றார். அக்காலத்தில் புழக்கத்தில் இருந்த திருவள்ளுவரைப் பற்றிய கதைகளைக் குறிப்பிட்டு திருவள்ளுவரை இந்த நூலில் அறிமுகம் செய்கின்றார்.  அதன் பின் 1330 குறள்களுக்குமான மொழி பெயர்ப்பு இந்த நூலில் பத்து பத்தாக  வரிசையாக வழங்கப்பட்டுள்ளன.


​

காமெரர் அவர்களுக்குப் பின் தரங்கம்பாடி வந்த ஜெர்மானிய அறிஞர் கார்ல் க்ரவுல் அவர்கள் Der Kural des Tiruvalluver (Graul, Karl) என்ற நூலை எழுதி வெளியிட்டார். இது கிழக்கு ஜெர்மனியின் லைப்ஸிக் (Leipzig:) நகரில் 1856ம் ஆண்டில் நூல் வடிவம் கண்டது. இந்த நூலின் பெயரின் தமிழாக்கம் திருவள்ளுவரின் குறள் என்பதாகும். 216 பக்கங்கள் கொண்ட இந்த  நூலில் க்ரவுல் அவர்கள் தனது முன்னுரை,  பரிமேலழகரின் உரை, அதற்கான தனது முன்னுரை எனத் தொடங்குகின்றார். திருக்குறளின் நேரடி மொழி பெயர்ப்பு என்றில்லாமல் நல்லெண்ணங்கள், நற்கருத்துக்கள், அரசரின் மாண்பு, பண்பற்ற இச்சையின் பண்பு என்பது பற்றி திருக்குறள் கூறும் கருத்தை முன் வைத்து இந்த நூலைப் படைத்திருக்கின்றார். காதலில் களவு, பெற்றோர் சம்மதத்துடனான திருமணம் என்ற தகவல்களையும் குறிப்பிட்டு திருவள்ளுவரின் வாழ்க்கை வரலாறு என இறுதிப்பகுதியையும் சேர்த்து இந்த நூலை உருவாக்கியிருக்கின்றார். க்ரவுல் அவர்கள் தமிழ் இலக்கணத்தில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றவர் என்பதும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

முடிவுரை
ஜெர்மனி மட்டுமன்றி ஜெர்மன் மொழியான டோய்ச் மொழி பயண்பாட்டில் உள்ள ஏனைய நாடுகளான டென்மார்க், சுவிஸர்லாந்து, ஆஸ்திரியா போன்ற நாடுகளிலும் இந்த இருநூல்களும் பொது மக்கள் வாசிப்பிற்கும் ஆசிய நாடுகளின் இலக்கியங்களை ஆராய விரும்புவோர் மத்தியிலும் அறிமுகமாக வழி ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

ஆயினும் இந்த மொழி பெயர்ப்பும் இவற்றில் உள்ள வரலாற்றுத் தகவல்களும் முழுமையான பார்வையைத் தரும் வகையில் உள்ளனவா என்பது ஒரு கேள்வியே. உதாரணமாக தனது சூழலில் தமிழ் சமூக கட்டமைப்பில் உயர்சாதி என அழைக்கப்படும் மக்களிடம் மட்டுமே தமிழும் தமிழ் இலக்கியமும் கற்றமையினால் திருவள்ளுவரைப் பற்றிய நிலைப்பாட்டை ஒரு குறிப்பிட்ட பார்வையில் வைத்து சில பகுதிகளில் விளக்கங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளமையை அறிய முடிகின்றது. இது திருவள்ளுவரின் பின்புலத்தையும் கருத்தின் ஆழத்தையும் மொழி பெயர்ப்பில் சரியாக உட்படுத்தவில்லையோ என்ற அஐயத்தை ஏற்படுத்​த​த் தவறவில்லை. திருக்குறளைப் பற்றியும் திருவள்ளுவரைப் பற்றியும் விரிவான ஆய்வுத் தரவுகள் கிடைக்கின்ற இக்காலகட்டத்தில் ஜெர்மானிய மொழியில் மீண்டும் திருக்குறள் மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்தப்பட்டு  ஜெர்மானிய டோய்ச் மொழியில் மீள்பதிவு செய்யப்பட வேண்டியது அவசியக்கடமையாகின்றது. இதனைச் செய்வதன் வழி திருக்குறளைச் சரியான பார்வையுடன் ஜெர்மானிய மொழி பேசுவோர் மத்தியில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்த இயலும். தமிழ் மொழி ஐரோப்பிய சூழலில், அதிலும் குறிப்பாக ஜெர்மானிய மொழி பேசும் மக்கள் வாழும் நாடுகளில் அறியப்படாத மொழி அல்ல. குறிப்பிட்ட  ஒரு சில பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ்த்துறையின் வழி தமிழ் போதிக்கப்படுவது இங்கு நிகழ்கின்றது. இந்த ஐரோப்பிய மாணவர்களுக்கு மீள்வாசிப்பிற்கு உட்படுத்தப்பட்டு சமகால ஆய்வின் அடிப்படையில் திருக்குறள் மீண்டும் ஜெர்மானிய மொழியில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு வழங்கப்பட வேண்டியது மிக முக்கிய நடவடிக்கை என்பதில் ​ஐயத்திற்கு இடமில்லை.

Monday, May 16, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 95

​திருவிடைமருதூருக்கான தலபுராணமான ஸ்ரீ மத்தியார்ச்சுன மான்மியம் என்ற நூலை அச்சு நூலாக கொண்டுவரும் பிரதான நோக்கத்தில் உ.வே.சா சென்னை கிளம்பினார் என்றாலும் கூட அவருக்குச் சென்னையைச் சுற்றி பார்த்து அந்த நகரையும் மக்களையும் அறிந்து கொள்வதில் மிகுந்த பேராவல் இருந்தது. இதனை வெளிப்படையாகவே அவர் தன் சுயசரிதையில் குறிப்பிடுகின்றார்.  சென்னையில் அவர் இருந்த காலம்  2 வாரங்களுக்கு சற்று மேல். அந்த நாட்களில் பலரையும் அவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்  இராமசாமி முதலியார். 

தமிழ் எழுத்துலகில் 19ம் நூற்றாண்டு பிரபலங்களான பலரும் இந்த அறிமுகம் பெற்ற பட்டியலில் அடங்குகின்றனர். ஜட்ஜ் முத்துசாமி ஐயர், ஸர். வி. பாஷ்யமையங்கார், ஸ்ரீநிவாச ராகவையங்கார், பம்மல் விஜயரங்க முதலியார், ரகுநாதராயர் முதலிய பல கனவான்களுடைய நட்பு அவருக்கு ஏற்பட்டது. பிரஸிடென்ஸி காலேஜிற்குச் சென்று பூண்டி அரங்கநாத முதலியாரையும், தொழுவூர் வேலாயுத முதலியாரையும் சந்தித்தார்.  அவர்கள் மூலம் சேஷகிரி சாஸ்திரியாரையும் தமிழ்ப் பண்டிதர் கிருஷ்ணமாசாரியாரது அறிமுகம் கிட்டியது. புரசபாக்கம் அஷ்டாவதானம் சபாபதி முதலியார், சோடசாவதானம் சுப்பராய செட்டியார், கதிர்வேற்கவிராயர், காஞ்சீபுரம் இராமசுவாமிநாயுடு, கோமளீசுவரன் பேட்டை இராசகோபாலபிள்ளை, சூளை அப்பன் செட்டியார், சூளை சோமசுந்தர நாயகர், திருமயிலை சண்முகம் பிள்ளை முதலிய வித்துவான்களைப் பார்த்துப் பேசி மகிழ்ந்தார். சென்னையில் இருந்த ஒவ்வொரு நாளும் தனது கோச்சு வண்டியில் இராமசாமி முதலியார் காஸ்மோபோலிடன் க்ளப், பிரசிடென்சி காலேஜ் ஆகிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்று இவர்களுடன் இருந்து பேசி மகிழ்ந்து வருவது மகிழ்ச்சிகரமாக நிகழ்த்து கொண்டிருந்தது. 

இந்தத் தமிழ்ப்பெரியோர்களது பெயர்களையெல்லாம் பார்க்கும் போது மிகத் தெளிவாக பிள்ளை, ஐயர், ஐயங்கார், முதலியார், செட்டியார், நாயக்கர், நாயுடு போன்ற சமூகத்தைச் சேர்ந்தோரே  19ம் நூற்றாண்டு காலகட்டத்தில் அறியப்பட்ட தமிழறிஞர்களாக இருந்திருக்கின்றனர் என்பதை இவர்களது பெயர்களிலிருந்து தெரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. இதற்கு முக்கியக் காரணமாக அமைவது இச்சமூகத்தைச் சார்ந்தோரே கல்வி ஞானத்தை அனுபவிக்கும் வாய்ப்பை பெருவாரியாக அந்தக் காலகட்டத்தில் பெற்றிருந்தனர் என்பது கேள்விக்கு இடமின்றி அமைகின்றது. அக்காலத்தில் கல்விக்கூடங்களாக அமைந்தவை வேத பள்ளிக்கூடங்களும், சைவ வைஷ்ணவ மடங்களும், சில தமிழ்க்கலாசாலைகளும் மட்டுமே. ஆங்கிலேய கல்வி முறையில் உருவாக்கப்பட்ட பள்ளிக்கூடங்கள் சிறிது சிறிதாக பெருக ஆரம்பித்த பின்னர் இந்த நிலையில் பெருமளவில் மாற்றம் ஏற்பட்டது என்பதோடு சமூகத்தின் எல்லா தளத்தைச் சார்ந்தோரும் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பும் ஏற்பட்டது.  இன்றைக்கு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை, தான் சார்ந்திருக்கும் சாதி சமூகத்தின் பெயரையும் தன் பெயரோடு இணைத்துக் கொள்வது ஒரு வழக்கமாக இருந்திருக்கின்றது. இது இவர்களைச் சமூக ரீதியாக பிரித்து அடையாளம் காணும் தன்மையாக இருந்திருக்கின்றது. இத்தகைய நிலை 20ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் தான் படிப்படியாக மாற்றம் காண ஆரம்பித்தது என்பதும் அதற்கு பல்வேறு சீர்திருத்த முயற்சிகள் நடந்தன என்பதும், பல போராட்டங்கள் நிகழ்ந்தன என்பதும் வேதனைக்குறிய, ஆனால் மறைக்காமல் சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டியவையே. 

கல்வி என்பது அனைவருக்கும் சமமானது. அடிப்படை கல்வியைப்  பெறும் உரிமை ஒரு நாட்டின் எல்லா பிரஜைக்கும் இருக்கும் அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்று. அடிப்படைக் கல்வி இலவசமாக ஒரு நாட்டில் வழங்கப்படும் போதே அந்த நாடு தன் மக்களுக்கு நல்லாட்சியை வழங்கும் நாடு என்ற பெருமையை ஏற்க முடியும். கல்வியை வியாபாரப்படுத்தி கல்விக்கூடங்கள் வியாபாரக்கூடங்களாக மாறும் நிலை வரும் போது அது நாட்டு மக்களுக்கு சரியான முறையான  கல்வி எல்லா தரப்பு மக்களுக்கும் கிடைக்காமல் ஆவதற்கு வழி ஏற்படுத்தி விடுகின்றது என்பது உண்மை.

சரி. சென்னையில் இருந்த காலகட்டத்தில் உ.வே.சா சில இடங்களுக்குச் சுற்றுப்பயணத்தை மேற்கொண்டிருக்கின்றார். அருங்காட்சியகங்கள், பொருட்காட்சி சாலை, புத்தகசாலை, கல்லூரிகள், கோயில்கள், கடற்கரை என தாம் பார்த்தவற்றையெல்லாம் மகிழ்ச்சியுடன் பட்டியலிடுகின்றார் உ.வே.சா.அத்தோடு தான் சந்தித்துப் பேசிய மனிதர்களின் குண நலன்களையும் வியந்து போற்றுவதையும் என் சரித்திரத்தில் வாசித்து மகிழ முடிகின்றது.

"வித்துவான்களையும் அறிஞர்களையும் பார்த்துப் பழகியது கிடைத்தற்கரிய பெரிய லாபமாகத் தோன்றியது. சிறந்த உத்தியோக பதவியை வகித்த பெரியவர்களெல்லாம் அடக்கமாகவும், அன்பாகவும் இருப்பதைக் கண்டு நான் வியந்தேன். கும்பகோணத்தில் பதினைந்து அல்லது இருபது ரூபாய் சம்பளம் பெறும் குமாஸ்தா செய்யும் அட்டகாஸத்தையும் ஆடம்பரத்தையும் கண்ட எனக்கு அப்பெரியவர்களுடைய நிலை மிக்க ஆச்சரியத்தை உண்டாக்கியது."

இது இன்றும் பலரிடையே நாம் காணும் குண நலன்கள் தான். ஒரு சிலர் தமது பதவியை மட்டும் வைத்து செய்து கொள்ளும் பெருமையை என்னும் போது அவர்களது அறியாமையை நினைத்து சிரிப்புத்தான் வருகின்றது.  தன்னை மிக உயரிய மனிதராகவும் ஏனையோரை மதிக்காமலும் நடக்கும் நிலையையும் பார்க்கின்றோம். தன்னை விட பதவியில் குறைந்தவர் என்றாலோ அல்லது எளிய பணி புரிகின்றார்கள் என்றாலோ அடிப்படை மரியாதைச் சொற்களைப் பயன்படுத்தி கூப்பிடுவதைக் கூட பலர் வழக்கத்தில் கொண்டிருப்பதில்லை. இந்த ஆணவம் நிறைந்த குணங்கள் மனிதப்பண்புகளுக்கு விரோதமானவை அல்லவா?

ஸ்ரீ மத்தியார்ச்சுன மான்மியம் நூலுக்கான அச்சு வேலை முடிந்ததும் தான் வந்த பயணம் வெற்றிப் பயணமாக முடிந்த மகிழ்ச்சியில் உ.வே.சா கும்பகோணம் திரும்பினார்.

தொடரும்..
சுபா

Thursday, May 5, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 94

உ.வே.சாவின் சீவகசிந்தாமணி ஆராய்ச்சி தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. அவரது கல்லூரி ஆசிரியர் தொழிலுக்கிடையில் தினம் தினம் சிந்தாமணி வாசிப்பையும், அதனைப் புரிந்து கொள்ளும் முயற்சியையும் அவர் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார். 

தமிழ் எழுத்துக்கள் என்பவை காலம் தோறும் பல மாற்றங்களைப் படிப்படியாகக் கொண்டிருந்தது என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இன்றைக்கு நாம் காணும் தமிழ் எழுத்துக்களுக்கான வரிவடிவமானது இதே போல இன்றைக்கு  150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை தெளிவான வகையில் இல்லாத நிலை, வாசித்தலில் சிக்கலை ஏற்படுத்தும் ஒரு சவாலாக இருந்தது என்பது முக்கிய விசயம். பலரது கைவண்ணத்தில் எழுதப்பட்ட ஓலைச்சுவடி பிரதிகள் என்பன, எழுத்துத் தோற்றத்தில் மாற்றங்களை எப்படி உள்ளடக்கியதாக இருக்கின்றதோ அதே போல, எழுத்துப் பிழைகளைக் கொண்டதாக இருக்கும் சூழலும் இருந்திருக்கும் என்பதை ஒதுக்கி விட முடியாது. அத்தகைய ஓலைச்சுவடிகளை வைத்துக் கொண்டு ஒன்றுக்குப் பலமுறை வாசித்து வாசித்து முதலில் அவ்வரிகள் ஒவ்வொன்றும் சொல்லும் பொருளைத் தன் காலத்துத் தமிழ் நடையில் எழுதுவது என்பது ஒரு சவால். அதற்கடுத்து, அவற்றை முழுமையாக பொருளுணர்ந்து அதற்கு உரை விளக்கம் எழுதுவது என்பது அதற்கடுத்த மிகப்பெரிய சவாலாக உ.வே.சாவிற்கு இருந்தது. இவை கடினமான ஒரு செயல் என்றாலும் மனம் தளராமல் இப்பணியில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வந்தார் உ.வே.சா.

நம்மில் பலருக்கு ஒரு சில விசயங்களில் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகத் திடீரென்று ஆர்வம் தோன்றும். ஆகா ஓகோவென்று அதனைப் பற்றி பேசுவோம். இதைச் செய்வேன், அதைச் செய்வேன்,  என சபதம் எடுத்துக் கொள்வது போல பேசுவோம். ஆனால் நாளடைவில் அந்த ஆர்வம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நீர்த்துப் போய், அந்த விசயமே மனதில் முற்றும் முழுதுமாக மறைந்து போயிருக்கும்.  

ஏதாவது ஒரு காரியத்தில் நமக்கு ஆர்வம் தோன்றினால் அதனைப் பற்றி நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்து அதனால் ஏற்படும் நன்மை தீமைகளைப் பற்றி அலசிப் பார்த்து, அக்காரியத்தில் ஈடுபடுவதற்கு முன்னர் மிகத்தெளிவான அவ்விசயம் தொடர்பான சிந்தனையை மனதில் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆர்வத்துடன் ஈடுபடத் தொடங்கினால் முற்றும் முழுதுமாக அதில் நம் கவனத்தைச் செலுத்த  வேண்டும். அதனைச் செய்ய மனதில் கட்டுப்பாடும் ஒழுங்கும்  மிக முக்கியம். இன்று தொடங்கினோம். நாளை ஆர்வம் போய்விட்டது என்று காரணம் சொல்பவர்களால் எந்தக் காரியமும் செயல்வடிவம் பெற்றதில்லை. பெறவும் முடியாது! 

ஆக, ஆழமான சிந்தனை, சிந்தனையை செயல்வடிவப்படுத்தும் ஏற்பாடுகள், அதனைச் செய்து முடிக்கும் கட்டுப்பாடு ஆகிய அனைத்துமே நமக்கு இருக்கும் போதுதான் ஒரு காரியத்தைச் சரியாக நம்மால் செய்து முடித்து சாதனையாளராகத் திகழ முடியும். அந்த வகையில் உ.வே.சா தான் எடுத்துக் கொண்ட மாபெரும் காரியமான சீவக சிந்தாமணி பதிப்புப் பணியில் நம் கண் முன்னே நல்லதொரு உதாரணமாகத் திகழ்கின்றார். 

இந்த ஆய்வுப் பணி தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் போது சென்னைக்கு மாற்றலாகிச் சென்றிருந்த இராமசாமி முதலியாரும் இடைக்கிடையே கடிதத்தொடர்பின் வழி உ.வே.சாவிற்கு ஊக்கமளித்தும் சில உபயோகமான தகவல்களைத் தொடர்ந்து வழங்கியும் வந்தார்.  கும்பகோணம் கல்லூரியில் உ.வே.சாவிற்குப் பணி அமைத்துக் கொடுத்த தியாகராச செட்டியாரும் இடைக்கிடையே ஆர்வமும் ஊக்கமும் தந்து சில கலந்துரையாடல்களிலும் உதவி வந்தார்.

இக்கால கட்டத்தில் தியாகராச செட்டியார் பூவாளுர்ப் புராணத்தை அச்சுப்பதிப்பாக வெளியிட்டார் என்ற செய்தியையும் அறிகின்றோம்.

அந்த வருடம் அதாவது 1885 மார்ச் மாதம் கும்பகோணத்தில் மகாமகம் திருவிழா நடைபெற்றிருக்கின்றது. அதன் போது திருவாவடுதுறை மகாசன்னிதானம் சுப்பிரமணிய தேசிகர் நேரில் வந்திருந்து கோயில் காரியங்களில் கலந்து கொண்டார் என்பதையும் மடம் சார்பில் சில நிகழ்வுகள் நடந்தேறின என்பது பறிய செய்திகளையும் அறிய முடிகின்றது.

சென்னைக்குச் சென்று இராமசாமி முதலியாருடன் தங்கியிருந்து  சீவக சிந்தாமணி வாசிப்பில் ஈடுபடவேண்டும் என்ற எண்ணம் உ.வே.சாவிற்கு இருந்தது. அப்படி கலந்துரையாடும் போது தெளிவு கிட்டாத பகுதிகளுக்குத் தெளிவு பிறக்கும் என்ற நம்பிக்கை அவருக்கு இருந்தது. இதே சிந்தனையில் அவரிருந்தார்.

நாம் ஒரு விசயத்தை ஆழமாக விரும்பினால் அது கைகூடும் என்பது சாத்தியமே. நம் மனத்தின் வலிமை அது. 

கும்பகோண மகாமகத்தின் போது, திருவாவடுதுறை மடத்தின் கீழ் உள்ள திருவிடைமருதூர் ஸ்ரீ மகாலிங்க சுவாமி  ஆலய விசாரணைக் கருத்தா பதவியில் இருந்த சுப்பிரமணியத் தம்பிரான் என்பவர்  மகாசன்னிதானத்தை, இந்த திருவிடைமருதூர் தல புராணத்தை  வசன நடையில் திருமடத்தின் சாரிபில் எழுதி  அந்த நூலை அச்சில்கொண்டு வரவேண்டும் என்பதை அவரது வின்ணப்பமாக வைத்தார்.

இந்தப் பணியை உ.வே.சா செய்வதாக முடிவாகியது.  உ.வே.சா, திருவிடைமருதூருக்கு ஞானக்கூத்தன் என்பவர் எழுதிய ஒரு தமிழ்ப்புராணத்தையும் கொட்டையூர் சிவக்கொழுந்து தேசிகர் எழுதிய புராண நூல் ஒன்றையும் வாசித்து வசன நடையில் ஒரு புராணத்தை உருவாக்கினார். இதனை மகாசன்னிதானத்திடம் வாசித்துக் காட்டியபோது இதனை விரைவில் அச்சில் கொண்டு வர சென்னைக்குச் சென்றால் தான் முடியும் என்று மகாசன்னிதானம் முடிவெடுக்கவே,  சென்னைக்கு ஒருவர் இதன் நிமித்தம் செல்ல வேண்டும் என்ற அவசியம் உருவானது. 

கும்பகோணம் கல்லூரியில் விடுமுறை காலம் வரவே எல்லாம் கூடி வருகின்றது என்ற எண்ணம் அனவருக்கும் மனதில் தோன்ற, உ.வே.சா சென்னைப்பட்டணம் சென்று, நேரில் இந்த திருவிடைமருதூர் புராண வசன நடை நூலை  அச்சுப்பதிப்புப் பணி செய்து, பணியை முழுமை செய்து விட்டு வரவேண்டும் என்று ஆதீனகர்த்தர் முடிவெடுத்தார்.இந்த நிகழ்வை உ.வே.சா இப்படி விவரிக்கின்றார்.

"உங்களுக்கு இப்போது லீவு காலமாக இருப்பதால், நீங்களே சிரமத்தைப் பாராமல் சென்னபட்டணம் சென்று நேரில் இருந்து காரியத்தை
முடித்துக் கொண்டு வரலாம். செலவு சிறிது அதிகமானாலும் காரியம் மிகவும் உயர்ந்தது” என்றார். அவர் வார்த்தை கரும்பு தின்னக் கூலி தருவதாகச் சொல்லுவது போல இருந்தது. அதுவரையில் சென்னையையே பார்த்திராத எனக்கு அந்த நகரத்துக்குப் போய் ஆங்குள்ள அறிவாளிகளோடு பழக வேண்டுமென்ற விருப்பம் இருந்தது. அன்றியும் சேலம் இராமசுவாமி முதலியாரைக் கண்டு சில காலம் உடனிருந்து சிந்தாமணியைப் படித்துக் காட்ட வேண்டுமென்ற ஆவலும் உண்டு. இவற்றை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் பொருட்டு இந்தக் காரியம் ஏற்பட்டது நமது நல்லதிருஷ்டமே என்று நான் எண்ணி, அவ்வாறே சென்று புஸ்தகத்தை அச்சிட்டுக் கொண்டு வருவதாக
ஒப்புக்கொண்டேன். " 

சென்னையே இதுவரை சென்றிராத உ.வே.சாவிற்கு இந்த அரிய வாய்ப்பு கிட்டியது. தன்னிடம் படித்துக் கொண்டிருந்த சிதம்பரம் சாமிநாதையர், சிதம்பரம் சோமசுந்தர முதலியார் ஆகியோரை அழைத்துக் கொண்டு சென்னைக்குப் புறப்பட்டார். செல்வது திருவிடைமருதூர் புராண அச்சுப்பதிப்புப் பணிக்குத்தான் என்றாலும் மனம் சீவக சிந்தாமணி வாசிப்பிலும் இராமசாமி முதலியாருடன் கழிக்கப்போகும் நாட்களிலுமே லயித்துக் கொண்டிருந்தது உ.வே.சாவிற்கு!

Monday, May 2, 2016

குறத்தியாற்றில் ஒரு பயணம்: குறத்தியாறு - நூல் விமர்சனம்

முனைவர்.க.சுபாஷிணி





கதைகள் இல்லையென்றால் உலகமே சுவாரசியமற்றுத்தான் இருக்குமோ?

எத்தனை எத்தனை கதை சொல்லிகள் இந்த உலகில் தோன்றி மறைந்து விட்டார்கள். கதை சொன்னவர்கள் மறைந்து விட்டாலும் சொன்னவர்கள் சொல்லிச் சென்ற கதைகள் மேலும் தன்னை வியாபித்துக் கொண்டு சலிக்காமல் வளர்ந்து வருவதைத்தான் உலகம் முழுவதும் காண்கின்றோம்.

உலகப் பெரும் நாகரிகங்களான மெசபட்டோமிய, அசிரிய, எகிப்திய, சுமேரிய, கிரேக்க, ரோமானிய, கெல்ட் சமூகத்திய, இந்திய நாகரிகங்கள் அனைத்திலும் புராணக்கதைகள் என்ணற்றவை தோன்றின. புராணக்கதைகள் மனிதர்களை மையக் கதாமாந்தர்களாகக் கொண்டனவாக இருந்தாலும் அதில் முக்கியத்துவம் பெறுவதாக அமைவது மாயா ஜாலங்கள் தாம். புராணங்கள் வழி புதுப்புது கடவுளர்கள் படைக்கப்பட்டார்கள். படைக்கப்பட்ட கடவுளர்களுக்கு உருவங்கள் வழங்கப்பட்டன. அவர்களுக்குக் தனித்தனி தன்மைகள் வழங்கப்பட்டன. புராணங்களில் படைக்கப்பட்ட அக்கடவுளர்களிலேயே நல்லவர்களும் இருந்தார்கள், தீமை செய்யும் அசுரர்களும் இருந்தார்கள். புராண அவதாரங்கள் சில வேளைகளில் தவறுகள் செய்து அதனால் அவர்கள் தண்டனை பெறப்படும் நிகழ்வுகளையும் கதை சொல்லிகள் புராணங்களில் சேர்த்துக் கொண்டார்கள்.  தவறுகள் செய்வது, தண்டனை பெறுவது அல்லது சாபம் பெறுவது, பின்னர் பெற்ற சாபத்திலிருந்து மீள்வதற்காகப் பிராயச்சித்தம் செய்வது, பின்னர் அப்புராண கதாமந்தர்கள் தங்கள் செயல்களால் கடவுளர்களாக மக்கள் மனதில் நிலைபெறுவது என்பது வழி வழியாக உலகம் முழுவதும் எல்லா நாகரிகங்களிளும் நிகழ்ந்திருக்கின்றது.  நிலத்தின் தன்மையில் மாறுபட்டாலும், நாட்டின் எல்லைகள் வேறுபட்டாலும், பேசும் மொழிகள் வேறுபட்டாலும், வாழ்க்கை முறைகளில் மாறுபாடுகள் இருந்தாலும், மனிதர்கள் அடிப்படையில் ஒன்றுதானே. ஆக, புராணங்களைப் படைத்தல் என்பவை எல்லா மக்களிடத்திலேயும் ஆதிகாலம் தொட்டு தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு தடையற்ற நிகழ்வாகவே அமைகின்றது.

மனித குலத்தின் தேடுதல் என்பது அடிப்படை தேவைகளான  உணவு, உடை, பாதுகாப்பு, சந்ததி விருத்தி என்பது மட்டுமன்றி காணும் பொருள்களிலிருந்து காணாப்பொருளைத்தேடும் முயற்சிகளிலும் வியாபித்துக்கொண்டே செல்லும் தன்மை படைத்தது. இந்தத் தேடுதல்கள் தொடரும் போது மனிதர்கள்  தாம் கற்பனையில் உருவாக்கிய படைப்புக்களை ஏனையோருக்குச் சொல்லும் கதைசொல்லியாக அவதாரம் எடுக்கின்றனர்.

கதை சொல்லிதான் புராணங்களில் கடவுளர்களையும் தேவர்களையும் அசுரர்களையும்  படைக்கும் பிரம்மா. அவரே பலம் பொருந்தியவர். அவர் கற்பனையில் உதிக்கும் செயற்பாடுகளின் வடிவமாகவே புராணங்களில் உருவாக்கப்பட்ட கடவுளர்களும் கதாமாந்தர்களும் செயல்படுவர்.

மனிதரின் கற்பனைக்கு ஏது எல்லை? யாராலும் தடை செய்ய இயலாத, தகர்க்க முடியாத, நிறுத்த  முடியாத அசுர சக்தி ஒரு தனி மனிதரின் கற்பனைக்கு உண்டு. அதற்குச் சுதந்திரம் கொடுத்து கற்பனையை வளர விட்டால் அது  இயற்கையில் இல்லாதவையை இருப்பதாக்கிக் காட்டும் வல்லமையைக் காட்டி சக்தி கொண்டு பரிமளிக்கும். கதைசொல்லிகள் என்போர் காலம் காலமாகச் சொல்லிய  கதைகளால் தான் சமயங்கள் வளர்ந்தன; கருத்துருவாக்கங்கள் வளர்ந்தன. கதைகளை நம்புவோரும் இருந்தனர்; அதே வேளை கதைகள் தோற்றுவிக்கும் மாய ஜாலத்தை எதிர்த்துப் போராடும் கருத்து சித்தாந்தகளும் பிறந்தன.

தமிழக நாட்டார் வழக்காற்றியல் என்பது ஏராளமான புனைக்கதைகளை, புராணங்களைத் தன்னிடத்தே கொண்ட வளமான களமாகத் திகழ்கின்றது. தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு கிராமமும் தன்னிடத்தே ஆயிரமாயிரம் கதைகளைப் புதைத்து வைத்திருக்கின்றது. காலங்காலமாக மக்கள் சொல்லி வரும் கதைகள் சில வேலைகளில் அச்சு அசல் மாறாது தொடரும் வகையிலும் கிடைக்கின்றன. சில வேளைகளில் அக்கதைகளில் சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டு, அடிப்படைகள் திரிக்கப்பட்டு புது வடிவமெடுக்கும் கதைகளும் இருக்கின்றன. கிராமங்களில் இருக்கும் கதைகளே ஒவ்வொரு ஊருக்கும் தன்னை அக்கிராமங்கள் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள அமையும் சின்னங்களாக அமைந்து விடுகின்றன. இந்தக் காரணத்தால், இப்புனைக்கதைகளும் புராணங்களும் அந்த  கிராமத்திலிருந்து பிரித்தெடுக்கமுடியாத சொத்துக்களாக அமைந்து விடுகின்றன.

குறத்தியாறு, இப்படி ஒரு கதை சொல்லியின் முயற்சியில் வெளிவந்திருக்கும் ஒரு சிறிய காப்பியம். கௌதம சன்னாவின் எழுத்தில் கற்பனை குதிரையான மனோரஞ்சிதத்தின் முதுகில் ஏறிக்கொண்டு வாசகர்களைப் பறக்க வைக்கும் முயற்சி இந்த நாவல். உயிர்மை பதிப்பகத்தாரால் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் இந்த நாவல் 2014ம் ஆண்டில் வெளிவந்தது.

முதலில் படிக்கும் போது நாவலின் மைய நிகழ்வு என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ள முடியாத வகையில் நம்மை மலைக்க வைக்கின்றது கௌதம சன்னாவின் எழுத்து நடை. அடர்ந்த காட்சிப்படிமங்கள் வரிக்கு வரி அமைந்திருப்பதால் கதைக்களத்தை உருவகப்படுத்த முதலில் நம்மை நாம் மனத்தளவில் தயார்படுத்திக் கொள்ளவேண்டியது அவசியமாகின்றது.  நூலாசிரியரின் எழுத்து கவித்துவமாக இருப்பதால் வாசிக்கும் போது கருத்தை உள்வாங்கி , அதனை மணக்கண்ணில் காட்சிப்படுத்திக் காணும் போது படிப்படியாக நிகழ்வுகளை நம் கண் முன்னே கொண்டு வர முடிகின்றது. எளிதான வாசிப்பை எதிர்பார்க்கும் வாசகர்களைத் திணரடிக்கும் எழுத்து ஆசிரியருடையது. ஒவ்வொரு வரியையும் காட்சிப்படுத்தி அதன் உட்பொருளைப் புரிந்து கொள்ள அதீதமான பொருமை, வாசகருக்கு இந்த நாவலைப் பொறுத்தவரை அத்தியாவசியமாகின்றது.

இந்த நாவலில் கதாநாயகன் என்றோ கதாநாயகி என்றோ தனி நபர் சுட்டப்படவில்லை. ஒரு ஆறு இங்கு நாவலின் பிரதான கதாபாத்திரமாக உருவகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  இதுவும் கூட  ஏனைய சமகால நாவல் படைப்புக்களிலிருந்து இந்த நாவலை வித்தியாசப்படுத்துகின்றது என்று கருதுகின்றேன்.

வட சென்னையில் திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு சிறு கிராமத்தின்  மொன்னேட்டுச் சேரி இந்த நாவல் நடக்கும் கதைக்களம். இரண்டு கதை சொல்லிகள் இந்த நாவலில் வருகின்றார்கள். செம்பேட்டுக் கிழவனும் பித்தன் கண்ணாயிரமும் தங்கள் பங்கை சுவாரசியமாகச் சொல்லி விட்டு, கதை கேட்போரை ஏங்க வைத்து எதிர்பார்ப்பினை உருவாக்கி விட்டு சென்று விடுகின்றனர்.

செம்பேட்டுக்கிழவனிடம் கதை கேட்க வந்து நிற்கும் சிறுசுகளும் பெரிசுகளும் காட்டும் ஆர்வம் கிழவரை அசைக்க வில்லை. தான் நினைக்கும் போதுதான் கதையைச் சொல்வேன் என்னும் கிழவரின் பிடிவாதம், கதை சொல்வதிலும் கூட கால நேரம் உண்டு என்பதையும் , கதைசொல்லி மனம் வைத்தால் தான் கதை சொல்லுதல் என்பது நிகழும் என்பதையும் காட்டுவதாக அமைகின்றது. ஒரு கதை சொல்லுதல் என்பது உளவியல் ரீதியான  இயக்கம். அந்த இயக்கம் கதையில் தோய்ந்து கதாமந்தர்கள் தங்கள் பணியைச் செய்ய  முயலும் தக்க சமயமானது கதை சொல்லியின் உள்ளத்தில் உருவாகும் போது தான் அந்த இயக்கத்தின் தொடக்கம் நடைபெறும்.  அது நிகழும் வரை கதாமாந்தர்கள் உறைந்து நிற்பது தான் உண்மை.  இயக்கம் தொடங்கியதும் கதையின் வேகம் கூடக்கூட கதாமந்தர்களின் நடவடிக்கைகள் நிகழ்வதும், அதில் கதை கேட்போர் லயித்துப் போய் தன் சுயத்தை மறந்து கதையில்  கலப்பது என்பதும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப்பினைந்தவை.

குறத்தி நதிக்கான புதிய புராணம் அங்கேயே  அதே ஊரில் பிறந்து வளர்ந்து அந்த கிராமத்திலேயே வழி வழியாக சொல்லப்பட்ட  கதைகளை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு கதாசிரியரால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது இந்த நாவலில் நடைபெறும் நிகழ்வுகளுக்கு உயிர்கொடுக்கும் அம்சமாக  அமைந்திருக்க்கின்றது. இது தனிச்சிறப்பு. கிராமத்தின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்குகளையும், இயற்கையின் அசைவுகளையும், வயல் வெளிகளையும், ஆற்று மணலின் தன்மையை விளக்குவதிலேயும் அங்கேயே பிறந்து வளர்ந்து ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதையும் தன் மனதில் குறித்து வைத்து,  வழி வழிச் செய்திகளின் அடுக்கில்  தன் சிந்தனைகளை பதிந்திருக்கும் நிலை  ஆசிரியரின் எழுத்துக்களில் முழுமையாக பரிமளிக்கின்றது.


ஒரு வகையில் நோக்கும் போது கதையில் குறத்தி தொடர்பான செய்திகள் வரும் பகுதி குறைவாகவே இருப்பதாக வாசிக்கும் வாசகரை எண்ண வைக்கின்றது. குறத்தி மாய ஜாலம் நிறைந்தவளாகவும், வசீகரப்படுத்தும் தன்மை மிக்கவளாகவும், பின்னர் அவளது துயரச்சம்பவம்  சிறிதே விளக்கப்படுதலும் பின்னர் குறத்தி ஆற்றிற்குப் பெயர் கொடுத்து மறைவதாகவும்  மட்டும் காட்டப்படுவதாக உணரமுடிகின்றதே தவிர ஏனைய கதாமாந்தர்களைப் போன்ற இயல்புத்தன்மையை குறத்திக்கு நாவலாசியர் காட்டி மேலும் குறத்தி தொடர்பான செய்திகளை சொல்லத்தவரி விட்டாரோ என்றே எண்ணத்தோன்றுகின்றது.

இந்த நாவலில் இரண்டு பகுதிகள் மனதை உலுக்கும் சக்தி படைத்த காட்சி அமைப்பைக் கொண்டவையாக அமைந்திருக்கின்றன.  முதலில், காட்டிற்கு வேட்டையாடச் செல்லும் எல்லாளன் எய்த அம்பு தாக்கி சாகும் நிலையிலிருக்கும் சூல்கொண்ட பெண் யானையின் வலி. இந்த வலியை விவரித்திருக்கும் பாங்கு உணர்வுகளைத் தொட்டு மனதை வருந்திக் கரைய வைக்கும் வகையில் அமைக்கபப்ட்டிருப்பது இந்த நாவலில் இருக்கும்  மாபெரும் சிறப்பு. தாக்கப்பட்டது யானைதான் என்றாலும் உயிருள்ள ஒரு கர்ப்பிணிப்பெண் தாக்கப்படும் போது ஏற்படும் அதே உணர்வலைகளை நாவலாசிரியர் வாசகர்களுக்கு ஏற்படுத்தி விடுகின்றார்.

அதே போல இந்தக் கதையில் மையைப் புள்ளியாக அமையும் பகுதி மனதில் அதிர்வினை உண்டாக்கும் தனமையுடையதாக அமைகின்றது. அணல் கொதிக்கும் மணலாற்றில் குறத்தி குழந்தையை முதுகுத்தூளியில் தூக்கிக் கொண்டு நடக்கின்றாள். வீட்டிற்கு விரைத்து சென்று தன்னையும் தன் குழந்தையையும் கொதிக்கும் அணலிலிருந்து தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற துரித உணர்வு. ஆயினும் மனித உடலால் தாங்கக் கூடிய வேதனையின் அளவு ஓரளவு தானே.  அந்த சூழலில் நிகழும் சம்பவமும், குறத்தியின் செயல்பாடும் சராசரி கதைகளிலிருந்து இந்தக் கதையை வேறுபடுத்திப் பார்க்க வைப்பதாய் அமைந்திருக்கின்றது. தான் இறந்து விட்டதாக நினைத்த குழந்தை ஒருமுறை கண் இமை திறந்து பார்த்து புன்னகைத்து உயிர் விடும் அச்சமயம்.. குற்த்தியின் உயிர் மூச்சை அக்கணம்  நிற்க வைக்கும் வேதனை வலிகளை ஓரிரு வரிகளில் சொன்னாலும் கூட வாசிப்போர் உணரும் வகையில் இப்பகுதியை ஆசிரியர் வடித்திருப்பது அபாரம்.  இப்பகுதி வெகுவாக நாவல்களில் புனிதப்படுத்தப்பட்ட தாய்மை பண்பின் கோணத்திலிருந்து மாறுபட்டு நிற்கின்றது என்றாலும், இந்த நிகழ்வு நடக்கும் போது நொடிக்கு நொடி குறத்தியின் சூழலும் அவளது நடவடிக்கைகளும், சங்கதியை விளக்கும் பாங்கில், அரிதாரமற்ற வாழ்க்கை நிலை வெளிப்படுகின்றது.

இந்த நாவலில் பிரமிக்க வைக்கும் வகையில் ஏராளமான  பகுதிகளில் ஆசிரியரின் காட்சிப்படுத்தும் திறன் அமைந்திருக்கின்றது.  அதில் மிகச்சிறப்பாக  என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியவை இடுகாட்டில் பிணம் எரிக்கும் சூழலும் அதனைச்சார்ந்த நிகழ்வுகளும் என்று சொல்லலாம். உதாரணமாக ஒன்பதாம் அத்தியாயத்தில் கூறப்படும் பகுதி ஒன்று.

".. வெந்து மீந்த கபாலமும், இதயம் வெந்து வெடித்து எரிந்து கரைந்து, எரியாமல் மிஞ்சிய நெஞ்சகக் கூடும், காலும் கையுமாய் மிஞ்சி, நாய் கவ்வ பயந்த கொடு இடுகாட்டிலுறங்கிடும் பித்தன் ..." என பித்தனைப் பற்றி விவரிக்கும் போது இடுகாட்டை விளக்கும் தன்மையைக்குறிப்பிடலாம்.

".. பிணமெரிக்கும் ராவில் திமிரியெழும் சுவாலைப் பொணம் அவன் தடியடி வாங்கி பணிந்து படுக்கிறது. வெந்த இதயம் வெடித்துக் கிளம்ப  பறக்கிறது தீய்ச்சாம்பல். அணலேறி, கொதியும் மிகவேறி மண்டைக் குளம் பீய்ச்சிவழிகிறது கர்ண நாசிவழி. "   பதின்மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் வரும் இந்தக் காட்சி அமைப்பும் இடுகாட்டுக் காட்சியை நம் கண்முன்னே கொண்டு வரும் விதமாக அமைகின்றது.

கிராமப்புர நாட்டுபுர வழக்கில் இன்றும் இருக்கும்  காப்புக் கட்டுதல், விரதம் இருத்தல் என்பன போன்ற சடங்குகள் பற்றிய செய்திகளும் கதையின் ஊடே வருகின்றமை இந்த நாவலுக்கு நாட்டார் வழக்காற்றியல் தன்மை நிறைந்த படைப்புக்களில் இணையும் அங்கீகாரத்தையும் அளிக்கின்றது.

தான் தேடுவது எதுவென்றே அறியாமல் தேடும் பித்தன் கன்ணாயிரத்தின் நிலையில் தான் மனிதர்கள் நாம் எல்லோருமே இருக்கின்றோம். தேடு பொருள் மாறு பட்டாலும் கூட தேடுதல் தொடர வேண்டும். தேடுதல் இருக்கும் வரை உடலில் உயிர் இருக்கும் என்பதால்..

...புராணங்கள் இன்றும் பிறக்கின்றன. புராணக்கதாமாந்தர்கள் இன்றும் அவதாரம் எடுக்கின்றனர். மனித குலம் உள்ள மட்டும் புராணக்கதைகள் உருவாக்கம் என்பது தொடர் நிகழ்வாக நிச்சயம் இருக்கும்.

​இந்த நாவல், தமிழ் எழுத்துலகிற்கு பழமையும், புதுமையும், நிஜங்களும் கற்பனைகளும் கலந்ததொரு வித்தியாசப் படைப்பு. இத்தகைய முயற்சிகள் வரவேற்கப்படவேண்டியது அவசியம்.





Wednesday, March 30, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 93

கடந்த பதிவில் அக்காலகட்டத்தில் மிக முக்கிய தமிழறிஞர் ஒருவரது தொடர்பு உ.வெ.சாவிற்கு ஏற்பட்டது என்று கூறி நிறுத்தியிருந்தேன். 

அப்போது உ.வெ.சா அவர்களுக்கு அறிமுகமானவர் யாழ்ப்பாணம் ராவ்பகதூர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்கள். தமிழ் உலகில் தமிழ் நூல்கள் அச்சுப்பணி முயற்சிகளில் யாழ்ப்பாணம் ஆறுமுக நாவலருக்குப் பின்னர் மிக முக்கிய நபராக கருதப்படுபவர் சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளையவர்கள். யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பெயர்ந்து சென்னைக்கு வந்து அங்கிருந்தவாறே பல ஏட்டுச் சுவடி நூல்களைத் தேடி எடுத்து பாட பேதங்களை ஆராய்ந்து அவர் தமிழ் நூற்கள் அச்சுப் பதிப்பு பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார். 

அடிப்படையில் சட்டக் கல்வி முடித்து நீதிபதியாகத் தொழில்புரிந்தவர் யாழ்ப்பாணம் ராவ்பகதூர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்கள். தமிழ் நூற்கள் அச்சுப்பதிப்புப் பணியை அவர் 1854 ஆம் ஆண்டில் ஈடுபடத் தொடங்கினார்.  யாழ்ப்பாணம் ஆறுமுக நாவலர்  அவர்கள் 1849-ஆம் ஆண்டில் அச்சுப் பதிப்புத்துறையில் ஈடுபட்டு வரும் போதே இவரும் அவருடன் இணைந்து தமிழ் நூற்கள் பதிப்பிக்கும் துறையில் செயல்பட்டார். ராவ்பகதூர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளையின் முயற்சிகளின் பயனாக 
  •  வீரசோழியம்  
  • தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரம்,
  • தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரம்,
  • இறையனார் அகப்பொருள்  
  • இலக்கண விளக்கம்,
  • கலித்தொகை
ஆகிய நூல்கள், நேரடியாக  மூலங்களைப் பல ஏட்டுச்சுவடிகளைக் கொண்டு பாடபேதங்களைப் பரிசோதித்து முதன்முதல் அச்சிற் பதிப்பித்து வெளியிடப்பட்டது என்ற சிறப்புக்கு உரியவர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்கள். அதுமட்டுமன்றி
 
  • நீதிநெறிவிளக்கம் 
  • தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரம் – சேனாவரையர் உரையுடன் 
  • தணிகைப்புராணம் 
  • இறையனார் அகப்பொருள்,
  • தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரம் – நச்சினார்க்கினியர், பேராசியர் உரையுடன் 
  • கலித்தொகை 
  • இலக்கண விளக்கம் 
  • சூளாமணி 
  • தொல்காப்பியம் – சொல்லதிகாரம் நச்சினார்க்கினியர் உரையுடன் 
ஆகிய சுவடி நூற்களையும் இவர் அச்சு வடிவில் பதிப்பித்துள்ளார்.

தமிழ் நூற்களைச் சுவடிகளிலிருந்து அச்சுப்பதிவிற்கு மாற்றிக் கொண்டு வந்து பாமரரும் நூற்களை வாசிக்க அடிப்படை வாய்ப்புக்கள் உருவாகக் காரணமாக பலர் இருந்திருக்கின்றனர். இன்றைக்குப் பரவலாக நாம் தமிழ்த்தாத்தா உ.வெ.சா அவர்களை மட்டுமே இது தொடர்பாக நினைவு கூர்கின்றோமே தவிர இப்பணியில் உழைத்த ஏனைய பல தமிழறிஞர்களைப் பற்றி அதிலும் குறிப்பாக உ.வெ.சா. அவர்களுக்கே கூட முன்னுதாரணமாகவும் முன்னோடிகளாகவும் இருந்தோர்களைப் பற்றியெல்லாம் அறிந்திராத தமிழ்ச்சமூகமாக நாம் இருப்பது தான் இன்றைய நிலை.

தமிழ் நூற்கள் இன்றைக்கு 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்வரை விரிவாக ஓலச்சுவடிகளில் புழக்கத்தில் இருந்தன என்பதை அறியாத இளம் தலைமுறையினருக்குச் சொல்லிக் கொடுத்து கற்பிக்க வேண்டிய கல்லூரி ஆசிரியர்களுக்கும் கூட இவ்வகை விசயங்கள் அறியாத நிலை இருப்பது ஒரு அவலம்.

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் வலைப்பக்கத்தில் அச்சுப் பதிப்புத் துறையில் பணியாற்றி மூலச்சுவடி நூலிலிருந்து அச்சுப்பதிப்பாக்கி கொணர்ந்தோரின் பெயர்களை அவர்கள் வெளியிட்ட நூல்களின் பெயர்களோடு இணைத்து பட்டியலாக வெளியிட்டிருக்கின்றேன். இப்பகுதிக்குச் சென்றால் அப்பகுதியைக் காணலாம்.

சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்கள், அச்சமயம் சென்னையிலிருந்து  தொல்காப்பியம், வீரசோழியம் ஆகிய நூல்களை அச்சுப்பதிப்பாக்கி கொண்டுவரும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார். அதனைத்தொடர்ந்து இறையனாரகப்பொருளுரையையும் திருத்தணிகைப்புராணத்தையும் அச்சுப்பதிப்பாக வெளிக்கொணரும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார்.  அது சமயம் திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தின் நூலகத்தில் இந்த நூல்களின் ஏட்டுப்பிரதிகள் இருக்கின்றன என்ற விசயம் அவருக்குக் கிடைத்தது. தனது அச்சுப்பணிக்கு உதவ அந்த ஏட்டுச்சுவடிகளைத் தனக்கு அனுப்பி வைக்க கடிதம் மூலமாக  விண்ணப்பம் வைத்தார் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்கள்.  சுப்பிரமணிய தேசிகர் இந்த விசயத்தை உ.வெ.சா வுக்குத் தெரிவித்து அந்த சுவடி நூற்களைத்தேடி எடுத்து அனுப்புமாறு கேட்டுக் கொண்டார். இந்த வகையில் உ.வெ.சாவுக்கும் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளைக்கும் தொடர்பு உருவானது.

உ.வெ.சாவின் கடிதம் கிடைத்தவுடன் பதிl கடிதமாக ஒன்றினை சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அனுப்பியிருக்கின்றார். 

இறையனாரகப்பொருளும் தணிகைப்புராணமும் அச்சுப்பதிப்புக்களாக வெளிவந்தவுடன் திருவாவடுதுறை மடத்துக்கும் உ.வெ.சாவிற்கு நூற் பிரதிகளை சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்கள் அனுப்பியிருக்கின்றார். ஆயினும் கூடுதலாக அளித்த புராணக் குறிப்புக்கள் அச்சுப்பதிப்பில் வராதது கண்டு உ.வெ.சா மட்டுமன்றி ஆதீனகர்த்தருக்கும் திருப்தி ஏற்படவிலை.

அதற்கு சில தினங்களுக்குப் பிறகு மேலும் ஒரு செய்தி உ.வெ.சாவிற்கு வந்து சேர்ந்தது. அதாவது, சென்னையில் வாசம் செய்து கொண்டிருந்த சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை உ.வெ.சா குடியிருக்கும் கும்பகோணத்திற்கு மாற்றம் செய்து கொண்டு வரப்போகின்றார் என்ற செய்திதான் அது. 

ஏற்கனவே முக்கியமான நூற்களை அச்சுப்பதிப்பில் வெளிக்கொணர்ந்து தமிழறிஞர்கள் சமூகத்தில் புகழோடு இருப்பவர் என்பதோடு தமிழ் நூற்களிலும், அச்சுப்பதிப்புப் பணியிலும் ஈடுபாடு கொண்டவர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை என்பதால் உ,வெ.சாவிற்கு அவரது வருகை பற்றிய செய்தி தேன் போல இனித்தது.

தொடரும்..
சுபா

Wednesday, March 16, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 92

சிந்தாமணி ஆராய்ச்சி என்பது தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.  சென்னைக்கு மாற்றலாகிச் சென்ற இராமசாமி முதலியார் அடிக்கடி உ.வெ.சாவிற்குக் கடிதம் போட்டு சிந்தாமணிப் பதிப்பு காரியத்தை அவர் நிரைவேற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்திக் கொண்டிருந்தமை அவருக்கு இப்பணியை மேலும் ஈடுபாட்டுடன் தொடர உந்துசக்தியாக இருந்தது. அந்தச் சமயத்தில் கும்பகோணம் கல்லூரியில் தலைவராக இருந்த திரு.கோபால்ராவ் அவர்களுக்கு சென்னையில் பிரசிடன்ஸி கல்லூரியில் வேலை மாற்றம் கிடைக்க,  அவருக்கு மாற்றாக ஸ்டூவர்ட்துரை என்ற ஆங்கிலேயர் அப்பொருப்பை ஏற்றுக் கொண்டார் என்பதையும் காண்கின்றோம்.

சிந்தாமணி வாசிப்பில் உ.வெ.சாவிற்குத் திருவாவடுதுறை ஆதீனகர்த்தர் மிகப்பல உதவிகளைச் செய்திருக்கின்றார்.  தேசிகர் திருநெல்வேலியிலிருந்து ஏட்டுப் பிரதிகள் சிலவற்றைத் தருவித்துக் கொடுத்து பாட பேதங்களைப் புரிந்து கொள்ள உதவியிருக்கின்றார். சிந்தாமணி பாட பேதங்களை ஆராய தன்னிடம் வீட்டில் வந்து படிக்கும் மாணவர்கள்,  கல்லூரியில் உ.வெ.சாவிடம் படிக்கும் மாணவர்கள் சிலர் கலந்து கொள்வது என  ஆர்வத்துடன் இந்தப் பணி தொடர்ந்திருக்கின்றது. ஒரே சமயத்தில் நான்கைந்து பேராக ஒரு பிரதி சிந்தாமணி சுவடிக்கட்டை வைத்துக் கொண்டு மற்றொன்றோடு ஆராய்ந்திருக்கின்றனர். உ.வெ.சாவோடு இந்தப் பணியில் இந்த மாணவர்கள் சிலரும் இரவு பகலாக ஈடுபட்டனர் என்பதை  அவரது சரித்திரப் பதிவில்  அத்தியாயம் 90ல் காண்கின்றோம்.

இராமசாமிமுதலியார் இவ்வேளையில் தன்னிடமிருந்த பவர்துரை (ஒரு ஆங்கிலேயர்) என்பவர் பதிப்பித்த சிந்தாமணி அச்சுப்பிரதி நூல் ஒன்றை அஞ்சலில் அனுப்பி வைத்தார்.  அதன் பெயர் சிந்தாமணி நாமகளிலம்பகம். அதே போல தியாகராச செட்டியாரும் தன்னிடமிருந்த ஒரு சிந்தாமணிப்பிரதியை திரு.பட்டாபிராம பிள்ளை என்பவர் வழியாக உ.வெ.சாவிற்குக் கொடுத்தனுப்பினார். இந்தப் பிரதியானது மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையவர்களால்  முதலில் எழுதப்பெற்ற சுவடிப்பிரதி.

இப்படி வேறு வேறு சிலரால் படியெடுக்கப்பட்ட, எழுதப்பட்ட, அச்சில் வெளியிடப்பட்ட சிந்தாமணியை தாமும் மாணவர்களுமாகப் பாட பேத ஆராய்ச்சியிலும் பொருள் காணும் முயற்சியிலும் இவர்கள் ஈடுபட்டு வந்தனர். இந்தப்பணி நடந்து கோண்டிருக்கும் போதே இவருக்கு இன்னொரு பணியும் அமைந்தது. 

தியாகராசச்செட்டியார் மகாவித்வான் மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையின் முக்கியமாணவர்களில் முக்கியமான ஒருவர். அவருக்கு மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையவர்களின் அச்சில் வெளியிடப்படாத நூல்களை அச்சுப் பதிப்பாகக் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற பேராவல் இருந்து வந்தது. அந்த வகையில் திருக்குடந்தைப்புராணத்தை அச்சில் கொண்டுவரும் பணியைத் தொடக்கி அதற்கு உ.வெ.சாவின் உதவியை நாடினார்.  சென்னையில் இருந்த  சூளை சோமசுந்தர நாயகர் பதிப்பகத்தில் இந்த நூலை அச்சிடுவதாக ஏற்பாடாகி இருந்தது. அச்சகத்தார் சுவடி நூலை  அச்சிடும் பணியைத் தொடங்கிய பின்னர் எழுத்துப்பிழைகளைச் சோதிக்க தியாகராசசெட்டியாருக்குப்  புராண நூலின் அச்சு வடிவப் பிரதியை அனுப்பி வைத்தனர். ஆனால் அச்சமயம்  கண்பார்வை சற்று பாதிக்கப்பட்டிருந்தமையால் உ.வெ.சாவைப் இப்பணியில் தனக்கு உதவுமாறு தியாகராச செட்டியார் கேட்டுக் கொண்டார்.  அச்சுப்படியை சரிபார்த்து திருத்தி சென்னைக்கு அனுப்பும் பணி இந்த வகையில் உ.வெ.சாவிற்கு வந்து சேர்ந்தது. 

திருக்குடந்தைப் புராண அச்சுப்பணியில் ஈடுபட்டிருந்த போது அச்சுத்தாள்களைத் திருத்தும்  முறைய தாம் அறிந்து கொண்டதாக உ.வெ.சா குறிப்பிடுகின்றார். 1883ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் திருக்குடந்தைப் புராணம் ஓலைச் சுவடியிலிருந்து அச்சு வடிவில் புது வடிவம் பெற்றது. அச்சகத்தாரான சோமசுந்தர நாயகரே இந்தப்பதிப்பிற்குச் சிறப்புப் பாயிரமும் அளித்திருக்கின்றார். உ.வெ.சாவும், தியாகராச செட்டியாரும் சேர்ந்து பதிப்பித்த நூல் என்ற செய்தியுடன் இந்த நூல் வெளிவந்தது. 

இது உ.வெ.சா நேரடியாக ஈடுபட்ட இரண்டாவது அச்சுப் பணி என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த சமயத்தில் உ.வெ.சாவிற்கு மிக முக்கிய அன்பர் ஒருவருடைய தொடர்பு ஏற்படும் சுழல் நிகழ்ந்தது.

Tuesday, March 8, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 91

சீவகசிந்தாமணி உ.வெ.சாவின் மனதை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது. 

கல்லூரியில் தனது பாட நேரம் போக ஏனைய நேரத்தைச் சிந்தாமணியை வாசிப்பதிலும் ஜைனராகிய சந்திரநாத செட்டியார் இல்லம் சென்று சிந்தாமணியை அவர் விளக்குவதைக் கேட்பதிலும் செலவிடுவதில் அவரது நாட்டம் இருந்தது. அப்படி சந்திரநாத செடியார் இல்லம் செல்லும் வேளைகளில் அங்கு வந்திருக்கும் சமண நெறியை ஒழுகுவோரைக் காண நேரிடும் வேளைகளில் அவர்களிடம் உரையாடி கர்ணபரம்பரைக் கதைகளைக் கேட்பதிலும் மிகுந்த இன்பம் கண்டார் உ.வெ.சா. அதுமட்டுமன்றி இராமசாமி முதலியாரோடு சேர்ந்து வாசித்து பாடம் சொல்வதையும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார்.

சிந்தாமணி ஆராய்ச்சியின் போது நச்சினார்க்கினியார் உரையைப் பயன்படுத்துகையில்  இரண்டு வகை ஏட்டுப் பிரதிகள் ஜைனர்களின் பயன்பாட்டில் இருப்பதையும் அவர் கண்டார்.  இரண்டு வேறுபட்ட சுவடிகளை வைத்து அவர்கள் கற்கும் காரணத்தையும் அவர்களிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டார். அதாவது,  நச்சினார்க்கினியார் சிந்தாமணிக்கு முதலில் ஒரு உரையை எழுதியிருக்கின்றார். அதனை ஜைன சமயத்தைப் பேணுபவர்களிடம் வாசித்துக் காட்டி கருத்து கேட்டிருக்கின்றார். அதனை வாசித்த ஜைனர்கள் வழக்கத்தில் இருக்கும் சம்பிரதாயத்திலிருந்து விளக்கம் மாறுபட்டிருக்கும் இடங்களைச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கின்றனர். இதனை நிவர்த்திக்க நச்சினார்க்கினியார் ஜைனராக சில காலம்  பயிற்சி மேற்கொள்ள சிற்றாம்பூர் என்னும் ஒரு ஊரில் இருக்கும் ஜைன மடம் வந்து அங்கேயே சில காலம் தங்கியிருந்து  ஜைன அடிப்படை நூல்களைக் கற்றும், ஜைன ஒழுக்கங்களை தாமே பயிற்சி செய்து கற்றும்  விடயங்களை அறிந்து கொண்டு மீண்டும் ஒருமுறை  புதிய உரையை எழுதினார் என்பதை அறிய முடிகின்றது.  இந்த வேளையில் சிந்தாமணியை எழுதிய ஆசிரியர் திருத்தக்க தேவர் என்பதையும் உ.வெ.சா அறிந்து கொண்டார்.

சிந்தாமணியைக் கற்கத் தொடங்கி மேலும் பல ஜைன நூற்களின் அறிமுகம் உ.வெ.சாவிற்கு அடுத்தடுத்து ஆரம்பமாகியது. அருகாமையில் இருக்கும் ஏனைய சில ஜைன அன்பர்களின் வீடுகளுக்குச் செல்வது, அங்கு சமணத்தைப் பற்றி உரையாடுவது என்றும் தனது ஆர்வத்தை வளர்த்துக் கொண்டார் உ.வெ.சா.  அந்த வகையில் குணபால செட்டியார் என்பவர் அறிமுகம் கிட்டியது. அவரது துணைவியார் தரணி செட்டியார் என்னும் சிறந்த சமண அறிஞரின் சகோதரி. அவரது அறிமுகமும் இவருக்கு அமைந்தது. அதோடு தரணி செட்டியாரின் மருமகன் சமுத்திர விஜயம் செட்டியாரின் அறிமுகமும் உண்டாகியது. சமுத்திர விஜயம் செட்டியாரின் உதவியால் சில ஜைன நூல்களை அவரிடமிருந்து இரவலாகப் பெற்றுக் கொண்டு வந்து வாசிக்கத்தொடங்கினார் உ.வெ.சா.

இவ்வாறான புதுமையான அனுபவங்கள் தமக்குக் கிடைத்த அனுபவத்தை உ.வெ.சா தன் சரித்திரத்தில் இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றார்.

"இவ்வாறு ஜைனர்களுடனும் ஜைன நூல்களுடனும் இடைவிடாது பழகியபோது சிந்தாமணியின் அருமை வர வர எனக்கு நன்கு
புலப்படலாயிற்று. செந்தமிழ்க் காவியங்களுக் கெல்லாம் அதுவே உரையாணி என்பதை அறிந்து கொண்டேன். அதனுடைய போக்கிலே உள்ள கம்பீரமும் சொல்லாட்சிச் சிறப்பும் என் மனத்தைக் கவர்ந்தன."

நச்சினார்க்கினியாரின் சிந்தாமணி உரையை வாசித்து தொடர்ந்து இன்புற்றிருந்த வேளைகளில் அடிக்கடி பொருள் புரியாது சுனக்கம் ஏற்படும் வேளைகளில் நச்சினார்க்கினியாரோடு மானசீகமாக சண்டையிடவும் அவர் தயங்கவில்லை. இப்படி தன் ஆதங்கத்தை எழுதுகிறார்.

"சிந்தாமணிப் பாட்டாக இருந்தால் சந்திரநாத செட்டியார் இருக்கிறார். வேறு நூலாக இருந்தால் என்ன செய்வது! அவர் மேற் கோளாகக் காட்டும் உதாரணங்களோ நான் படித்த நூல்களிலே இல்லாதன. அவர் உதாரணங்கள் காட்டு அந்த நூல்களின் தொகுதியே ஒரு தனி உலகமாக இருக்குமோ என்ற மலைப்பு எனக்குத் தோற்றியது. “நூற்பெயரையாவது இந்த மனிதர் சொல்லித் தொலைக்கக் கூடாதா?” என்று அடிக்கடி வருத்தம் உண்டாகும். ஆனாலும் அந்த மகோபகாரியின் அரிய உரைத் திறத்தின் பெருமையை நான் மறக்கவில்லை. சுருக்கமாக விஷயத்தை விளக்கி விட்டு எது நுணுக்கமான விஷயமோ அதற்கு அழகாகக் குறிப்பு எழுதுகிறார். அவர் எழுதும் பதசாரங்கள் மிக்க சுவையுடையன. அவர் அறிந்த நூல்களின் பரப்பு ஒரு பெருங்கடலென்றே சொல்ல வேண்டும்."

இப்படி ஆழமாகத் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக் கொண்டும் உரையாசிரியரோடு சண்டைப்போட்டுக் கொண்டும் என்றும் உ.வெ.சாவின் சிந்தாமணி ஆராய்ச்சி தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்த வேளையில்  இராமசாமி முதலியார் தனது பணியை ராஜினாமா செய்து விட்டு சென்னைக்குச் செல்ல திட்டமிட்டார்.  அரசு அலுவல்களிலிருந்து தொல்லை வேண்டாம், கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கையைத் தொடரவேண்டும் ஆக வக்கீல் தொழில் செய்து வாழ்க்கையைப் பார்த்துக் கொண்டு தமிழ் ஆராய்ச்சி தேடலில் மூழ்கி விடவேண்டும் என்பது அவரது கணவாக இருந்தது. அந்த சிந்தனையில் குடும்பத்தோடு கும்பகோணத்திலிருந்து புறப்பட்டு விட்டார் இராமசாமி முதலியார்.

புறப்பட்டுச் சென்றார். ஆனால் சும்மா செல்லவில்லை.

உ.வெ.சாவிடம் விடைபெறும் போது  "இப்போது சிந்தாமணியின் பெருமை உ.வெ.சாவிற்கு நன்கு புரிந்திருக்கின்றது என்றும், மேலும் பல தொடர்பு நூல்களையும் வாசித்து ஆராய்ச்சி செய்து சிந்தாமணியை உ.வெ.சா அச்சுப்பதிப்பாக வெளியிட வேண்டும் என்றும் கோரிக்கை வைத்து அப்படி ஒன்றைச் செய்தாலே போதும்.  தமக்கு  வேறு எந்த  உபகாரமும் செய்யத்தேவையில்லை",  எனக் கேட்டுக் கொண்டு சென்னைக்குப் புறப்பட்டு விட்டார்.

ஊர் ஊராகத் தேடி தேடி தமிழ்ச்சுவடிகளை அச்சுப்பதிப்பாக்க உ.வெ.சா தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள இந்த நிகழ்வு உந்துதலாக அமைந்தது.

உ.வெ.சாவின் கவனத்தையும் ஈடுபாட்டையும் சிந்தாமணி முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்த காலகட்டம் அது. அப்போதைய தன் நிலையை உ.வெ.சா இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றார். 

"காலேஜிலும் வீட்டிலும் பாடம் சொல்லும் நேரம் போகச் சிந்தாமணியைப் படிப்பதிலே ஆழ்ந்திருந்தேன். அனபாய சோழ மகாராஜா
சீவகசிந்தாமணியைப் படித்து அதன் நயத்திலே ஈடுபட்டிருந்தாரென்றும், அப்போது சேக்கிழார் ஜைனர்கள் கட்டிய கதை அந்நூல் என்று சொன்னாரென்றும், நான் வாசித்திருந்தேன். அந்தச் சோழ சக்கரவர்த்தியின் உள்ளத்தைப் பிணிக்கும் காவியரஸம் அந்த அரிய நூலில் இருப்பது உண்மை யென்றே நான் உணர்ந்தேன். அது ‘பொய்யே கட்டி நடத்திய சிந்தாமணி’ யானால் நமக்கென்ன? நாம் வேண்டுவன சொற்சுவையும் பொருட்சுவையும் தமிழ் நயமுமே; அவை நிரம்பக் கிடைக்கும் காவியமாக இருக்கும்போது அதைப் படித்து இன்புறுவதில் என்ன தடை?"

சமய நிபந்தனைகளுக்குள் தன்னை முடக்கிக் கொள்ளாத ஒரு ஆராய்ச்சி மாணவராகவே உ.வெ.சா திகழ்ந்திருக்கின்றார். தான் சார்ந்திருக்கும் சமயம், தனது பின்னனி இதற்குள்ளேயே மனதையும் கவனத்தையும் வைத்து ஆராய்ச்சி செய்வது என்பது முழுமையான ஆய்வாக ஆகாது. அது சாமானியர் செய்யும் வேலை. அறிவும் தெளிவும், ஞானமும் எங்கெல்லாம் தெளிவாக்கப்பட்டிருக்கின்றதோ அந்த நூல்கலையெல்லாம் சமய பேதம் கடந்து படித்து இன்புறும் மனப்பக்குவமும் தைரியமும் எத்தனை பேருக்கு வரும்? அப்படி உள்ளவர்களில் ஒருவராக உ.வெ.சா திகழ்ந்திருக்கின்றார். இந்த குணமே அவரை தமிழ் மாணவர்களுக்கு இன்றைக்கு ஒரு நல்ல வழிகாட்டியாக நம் முன்னே நிறுத்தியுள்ளது!

தொடரும்.

சுபா