Sunday, October 30, 2016

தென்னிந்திய சமூகப்புரட்சியின் தந்தை அயோத்திதாசப் பண்டிதர்

நூல் விமர்சனம் - முனைவர் சுபாஷிணி

தென்னிந்திய சமூகப்புரட்சியின் தந்தை 

அயோத்திதாசப் பண்டிதர்


தொகுப்பாசிரியர்: கௌதம சன்னா



கடந்த சில ஆண்டுகளில் அயோத்திதாசப் பண்டிதர் பற்றிய தகவல்களைத் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் மின்தமிழ் மடலாடற் குழுமத்தில் அவ்வப்போது ஒரு சில உறுப்பினர்கள் பகிர்ந்து வருவதை வாசித்திருக்கின்றேன். அதில் மிக முக்கிய விசயமாக அமைவது பண்டிதரின் பெருமுயற்சியில் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த ஒரு பைசா தமிழன் பத்திரிக்கையின் முழுமையான மின்னூல் நம் சேகரத்தில் இணைந்த நிகழ்வு எனலாம். அவ்வப்போது அவரது ஆக்கங்களை வாசித்தறிய வேண்டும் என நான் முயன்றாலும் தொடர்ச்சியான பல பணிகள் எனது கவனத்தை வேறு வகையில் செலுத்தியது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. அண்மையில் ஒரு குறிப்பைத்தேட எனது இல்ல நூலகத்தை அலசியபோது நண்பர் ஒருவர் வழங்கிய "தென்னிந்திய சமூகப்புரட்சியின் தந்தை - அயோத்திதாசப் பண்டிதர்" என்ற நூல் கிட்டியது. சென்ற வாரம் பாரிஸ் பயணத்தின் போது தொடங்கி பின் முடிக்க இயலாமல் சென்ற நிலையில் இன்று ஏனைய பக்கங்களை வாசித்தேன்.

நூலின் தொகுப்பாசிரியர் திரு.கௌதம சன்னா இரு பகுதிகளாக இந்தத் தொகுப்பு நூலைப் பிரித்து வாசிப்புக்கான தகவல்களைத் தொகுத்திருக்கின்றார். முதல் பாதி, பண்டிதரின் எழுத்துக்களாகப் பரவலாக வெவ்வேறு விசயங்களைத் தொட்டுச் செல்வதாக அமைந்திருக்கின்றது. மறுபாதி அயோத்திதாசப் பண்டிதரைப்பற்றியும் அவர் நடத்திய தமிழன் பத்திரிக்கை பற்றியும், தமிழ் பௌத்தம் பற்றியும், பண்டிதரின் மறைவுக்குப் பின்னர் தொடரப்பட்ட முயற்சிகளைப்பற்றியும் என அமைந்துள்ளது.
"அயோத்திதாசப் பண்டிதர் என்பவர் யார்" என அறிந்து கொள்ள விரும்புவோருக்கு அறிமுகமாக அமைவதுடன் 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதி தொடங்கி தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் சீர்திருத்த முயற்சியில் அவரது பங்கு எத்தகையது என்பதைத் தெளிவு குறையாது விளக்கும் ஆதாரச்சான்றுகள் நிறைந்த தரமான நூலாகவும் அமைந்துள்ளது இந்த நூல். அதில் குறிப்பாக பண்டிதரின் எழுத்துக்களின் வழியே வாசகர்களை, அவரை அறிந்து கொள்ள செய்த முயற்சி வரவேற்கத்தக்கது.

வாழ்க்கை குறிப்பு, எங்குப் பிறந்தார்.. என்ன செய்தார். என்றெல்லாம் நூலைக் கொண்டு செல்லாமல், பண்டிதரின் வாழ்க்கை நோக்கமாக அமைந்திருக்கின்ற அவரது சமூகச்சீர்திருத்தக் கொள்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து அனைத்துக் கட்டுரைகளும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்பது மிகச் சிறந்த ஒரு விசயம் என்றே கருதுகிறேன். பண்டிதரின் தமிழன் பத்திரிக்கையிலிருந்து சிறு கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக முதற்பகுதியில் இணைந்திருப்பவை சொல்லும் செய்திகள் பண்டிதரின் சிந்தனையில் முழுமையாக ஒடம்பெற்றிருந்த சமூக நிலையை வெளிக்காட்டுவதாக அமைந்திருக்கின்றன. உதாரணமாக,
-அக்கால பெண்களின் கல்வி அபிவிருத்திக்கு யார் தடையாக இருக்கின்றனர் என்ற அலசல்
-மக்களிடையே கல்வி அறிவு பெருகுவதால் நன்மையா அல்லது சாதிப்பற்று பெருகுவதால் நன்மையா என்ற அலசல்
-விதவைப் பெண்களின் துன்பங்கள், அவர்களை மறுமணம் செய்து கொடுக்காமல் துன்பத்தில் ஆழ்த்தும் ஆண் சமூகத்தின் மீதான தனது கண்டனம்
-சாதிபேதம் ஏற்படுத்தும் சமூகச்சீரழிவு
-சமயக்கூடங்களில் சாதிகளும் வேஷங்களும்
-மனிதன் தன்னை எப்படி உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும்
-சாதிகளற்ற சமுதாயம்
...என அமைந்திக்கும் கட்டுரைகளைக் குறிப்பிடலாம்.

இதன் தொடர்ச்சியாக அமைந்திருக்கும் புத்தரைப்பற்றியும் பௌத்தத்தைப் பற்றியும் பண்டிதர் எழுதிய நீண்ட கட்டுரை ஒன்றும் இடம்பெறுகின்றது. இது புத்தரின் வரலாற்றை விரிவாக எடுத்துரைப்பதோடு பௌத்த கொள்கைகளை விளக்கும் வாசிப்புப்பொருளாகவும் அமைந்துள்ளது.

அயோத்திதாசப் பண்டிதரைப்பற்றிய அறிஞர் அன்பு.பொன்னோவியம் அவர்களின் விரிவான கட்டுரை இந்த நூலுக்குத் தனிச்சிறப்பினை வழங்குகின்றது. காரணம், பகுதி பகுதியாக சில கட்டுரைகளின் வழி பண்டிதரைப்பற்றிய அறிமுகத்தை முதல் பகுதியில் பெறும் வாசகர்களுக்கு ஒரு தொகுப்பாக இக்கட்டுரை அமைந்திருப்பதே எனலாம். இக்கட்டுரையில் தமிழன் பத்திரிக்கையில் பல பகுதிகளிலிருந்து தகவல்களைப் பதிந்து அதற்கான தனது கருத்துக்களையும் வழங்கி சீர்திருத்தக்கருத்துக்கள் அக்கால கட்டத்திற்கு எத்தகைய தேவையாக அமைந்தன என்று வலியுறுத்துவதோடு அச்சீர்திருத்தக்கருத்துக்கள் தொடர்ந்து ஒரு சிலரால் பிற்காலத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்ட நிலையில் அயோத்திதாசர் அம்முயர்சிகளுக்கு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தமையின் முக்கியத்துவத்தைப்பதியும் ஆவணமாக இக்கட்டுரை அமைகின்ரது எனலாம்.

இந்த நூலில் தொகுப்பாசிரியர் புகைப்படங்களோடு வழங்கியிருக்கும் சில நூல்களைப் பற்றிய தகவல்கள் சுவாரசியமாக உள்ளன. பண்டிதர் எழுதிய "தென்னிந்திரர் தேச புத்த தர சாஷியக்காரர்கலில் ஒருவளாகிய பாரதமாதா ஔவையார் எனும் ஸ்ரீ அம்பிகையம்மன் வரலாறு", "அரிச்சந்திரன் பொய்கள்" என்பனவற்றோடு திரிசிரபுரம் ஆ.பெருமாள் பிள்ளை எழுதிய "ஆதி திராவிடர் வரலாறு" (1922) ஆகியவற்றைக்குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம். நான் தேடி மின்னாக்கம் செய்ய நினைக்கும் நூற்களின் பட்டியலில் இவையும் இப்போது அடங்கும்.

தென்னிந்திய ஆதிதிராவிட அமைப்புக்கள் பற்றிய செய்திகளும் "தமிழ்நாடு தமிழருக்கே" என்ற கருத்தியலின் ஆரம்பக்கால முயற்சிகளைப்பற்றிய தகவல்களும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளன.

கல்வி அறிவு ஒன்று மட்டுமே மனிதக்குலத்தை உயர்த்தக்கூடியது. அந்தக்கல்வி என்பது ஒரு நாட்டின் மக்களுக்கு எந்தப்பாரபட்சமும் இல்லாமல் வழங்கப்படவேண்டும் என்ற கருத்தினை அயோத்திதாசார் தனது காலத்தின் தேவையறிந்து வலியுறுத்தியிருக்கின்றார். அந்த வேண்டுகோள் இன்னமும் முழுமையாக நிறைவடையவில்லை என்பது கசப்பான உண்மையாகத்தான் உள்ளது.
மக்களும் அவர்களின் நோக்கமும், என ஆராயும் போது,
-அறிவாளிகள் தாம் தங்கள் அறிவால் மக்களையும் நாட்டையும் வழி நடத்த வேண்டும்,
-ஆட்சியிலுள்ளோர் ஆளுமையில் அறத்தைக் கடைபிடித்தலின் அவசியம்,
-வணிகர் எத்தன்மைகளுடன் வணிகம் செய்யவேண்டும்
-வேளாளர் நிலத்தின் தன்மைக்கேற்ற விவசாயத்தை எவ்வாறு திட்டமிட்டுச் செயல்படுத்த வேண்டும்
..என விவரிக்கும் பண்டிதரின் கருத்துக்களும், புராணக்கதைகள் என்பன மக்களை மூடர்களாக்காமல் மக்களின் அறிவு விருத்திக்கு உதவுவனவாக இருக்க வேண்டும் என விவரிக்கும் பகுதிகளும் ப்ளேட்டோவின் "தி ரிப்பப்ளிக்" நூலில் சாக்ரட்டீஸ் அடிமண்டீசுடன் பேசும் உரையாடல்களைத்தான் எனக்கு நினைவுறுத்தின.
சமூக சீர்திருத்தம் என்பது எல்லா மக்களுக்கும் சமதர்மமாக, எல்லோரும் குடிமக்களே என்ற பார்வையுடன், மக்களுக்கான நீதி குறையாது அமைந்திருக்க வேண்டியது அரசின் தலையாய கடமை . அதனை வலியுறுத்தும் பண்டிதரின் எழுத்துக்கள் முக்கியமானவை. அதிலும் குறிப்பாக இன்றைய நடைமுறையில் மிக மிகத் தேவை என்று நான் கருதுகிறேன்.

எழுத்துச் சீர்திருத்தம் பற்றிய பண்டிதரின் முயற்சியைச் சொல்லும் தொகுப்பாசிரியரின் கட்டுரை மிக அருமை.

நூலில் இடம்பெற்றிருக்கும் தகவல்களுக்கு இணைக்கப்பட்டுள்ள புகைப்படங்கள் ஒவ்வொன்றும் சிறப்பு சேர்க்கின்றன. நல்லதொரு முயற்சி. அயோத்திதாசர் பற்றி அறிந்து கொள்ள விரும்புவோர் அனைவருக்கும் மட்டுமல்லாது சமூக நீதி, சமூக நலன் என்ற வகையிலான ஆய்வுகளில் ஆர்வம் காட்டுவோருக்கும் இது நல்ல நூலாக அமைகின்றது. நல்லதொரு நூலை வாசித்த திருப்தியை இந்த நூல் வழங்கியிருக்கின்றது!

நூல் கிடைக்குமிடம்;
கரிசல் பதிப்பகம்
வேளச்சேரி, சென்னை.
தொடர்புக்கு 04422451444
+919445376080
விலை ரூ 150/-

Friday, October 28, 2016

ஹிட்லரின் நாட்குறிப்பு

ஹிட்லரைப் பற்றிய பேச்சுக்கள் எழுந்தால் நாசி கொடுங்கோல் ஆட்சி என்பது மட்டுமே பலர் மனதில் நிற்கின்றது. அவரை விட கொடுமையான ஆட்சியை உலகம் முழுவதும் பலர் நடத்தியிருக்கின்றனர். ஆயினும் அது ஒப்பீட்டு அளவில் பேசப்படுவதில்லை. ஹிட்லரின் நாசி அரசின் கொடுமைகளுக்கு மறுபக்கமாக அவரது பல சீரிய குணங்களை, நடைமுறை பழக்க வழக்கங்களை, நிகழ்த்திய கட்டுக்கோப்பான வாழ்க்கை முறையை, பொருளாதார அடிப்படை கொள்கைகளை, அவரது அரசியல் ஆளுமையை பேசத்தயங்குகின்றனர் . இதற்கு முக்கியக் காரணம் ஹிட்லரைப் பற்றிய பொதுவாசிப்பு என்பது பலருக்கு இல்லாமை என்பதே எனக் கருதுகிறேன்.

ஹிட்லர் டைரி எழுதும் பழக்கம் கொண்டிருந்தார். அவரை ஓரளவு புரிந்து கொள்ள நினைப்போருக்கு அது உதவும் முக்கிய ஒரு ஆவணம்.

அதிலிருந்து ஒரு நாள் குறிப்பொன்றை பகிர்கிறேன்.

June 22 1941 -Wed :
Invaded Russia. Eggs for lunch - hard boiled again - I hate that. Must speak to Eva about it.

1941ம் ஆண்டு ஜூன் 22ம் தேதி:
ரசியாவிற்குள் படையெடுப்பு. முட்டைகள் மட்டுமே மதிய உணவு. மீண்டும் அதிக நேரம் அவித்த முட்டைகள். அவற்றை வெறுக்கிறேன். இதனைப்பற்றி ஏவாவிடம் பேசவேண்டும்.
-சுபா

கேள்வி கேட்டால்..



கேள்வி கேட்டால் தவறு என சொல்லி சொல்லி வளர்த்த சூழலில் கேள்விகளே கேட்காமல் சொன்னவற்றை சுய நிந்தனையின்றி ஏற்றுக் கொள்ளும் குழந்தைகள் நிலை மிகப் பரிதாபமானது. அவர்கள் சிந்திக்கவே பயப்படுவார்கள். 

சென்ற ஆண்டு டிசம்பரில் நான் தேவகோட்டை சேர்மன் மாணிக்கம் அரசு பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கு சந்தித்த மாணவர்கள் மிக சுறுசுறுப்பனாவர்கள் என்பதோடு சொன்ன தகவல்களைக் கவனத்துடன் கேட்டு எனது உரைக்கு ஏற்ற வகையில் கேள்விகளைக் கேட்டார்கள். ஒருவர் விட்டு ஒருவர் என ஆர்வத்துடன். இவர்களின் மேல் ஏற்பட்ட ஆரவத்தினால் ஜெர்மனி திரும்பும் முன் மீண்டும் ஒரு முறை சென்றிருந்தேன். இந்த ஆண்டும் இந்த மாணவர்களைச் சந்திக்க 1/2 நாள் எனது தமிழகப் பயணத்தில் ஒதுக்கியுள்ளேன். அருமையான மாணவ்ர்கள். அருமையான ஆசிரியர்கள். குறிப்பாகத் தலைமை ஆசிரியர் திரு.சொக்கலிங்கம் மிகப் பாராட்டுதலுக்குறியவர்.


Thursday, September 22, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 103

என் சரித்திரம் நூலின் நூறாவது அத்தியாயம் சிந்தாமணி அச்சுவடிவம் பெற்று நூலாக வெளிவந்த நிகழ்வை விவரிக்கும் ஒரு பகுதி. சிந்தாமணியைப் பதிப்பிக்கும் போது அது தக்க முறையில் தமிழ் மக்களைச் சென்று சேரவேண்டும் என்ற பெரிய ஆதங்கம் உ.வே.சாவிற்கு இருந்ததை இந்த அத்தியாயத்தில் காண்கின்றோம்.

சீவக சிந்தாமணியின் மூவாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பாடல்களோடுகடஹியின் நாயகனான சீவகனின் கதையை இணைக்கவேண்டும் என முயற்சித்து அதனை முகவுரையில் எழுதினார். தனக்கு அறிமுகமான சமண இலக்கியவாதிகளிடம் அதனைக்காட்டி தவறுகள் திருத்தி வைத்துக் கொண்டார்.பின்னர் நூலாசிரியரான திருத்தக்கதேவரது வரலாற்றைச் சமணர்கள் தமக்குள்ளே வழிவழியாக சொல்லி வந்த கர்ணபரம்பரை கதைகளின் உள்ள விசயங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அதனை வசன் நடையில் தயாரித்து அதனையும் சமண இலக்கியவாதிகளிடம் காட்டி வேண்டிய திருத்தங்களை உட்புகுத்தி தயார் செய்தார். அதோடு நிற்காமல், சீவகன் சரித்திரத்தில் அவனுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள சிறப்புப் பெயர்களை தனியாகப் பட்டியலிட்டு அதனை அபிதான விளக்கம் என தனிப்பகுதியாகத் தயாரித்து வைத்துக் கொண்டார். இவற்றோடு சீவக சிந்தாமணியின் பெருமைகளை விளக்கும் முகமாக ஒரு விளக்கப்பகுதி போன்று முகவுரை ஒன்றையும் தயார்செய்தார்.

இவற்றையெல்லாம் மீண்டும் மீண்டும் வாசித்துப் பார்த்து சரி செய்து நூலில் இணைக்க அச்சகம் அனுப்பி வைத்தார். யாரும் தம்மை குரை கூறிவிடக்கூடாது, தவறுகள் நூலில் வந்து விடக்கூடாது என மிகுந்த கவனத்துடன் இப்பணியைச் செய்து வந்தார். அவரது அப்போதைய மன நிலையை இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றார்.

அதனோடு ‘பிழையென்று தோற்றும்படி விஷயங்களை எழுதக்கூடாது’ என்ற நினைவும் இருந்தது. ஆதலின் நான் எழுதியதைப் பலமுறை பார்த்துப் பார்த்து அடித்தும் திருத்தியும் ஒழுங்கு படுத்திக் கொண்டேன். பழக்க மில்லாமையால் ஒவ்வொரு வாக்கியத்தையும் எழுதி முடிக்கும்போது சந்தேகமும் பயமும் உண்டாயின. ‘வான்மீகத்தை இதனோடு ஒப்பிடுவது சரியோ? பிழையோ? ஸம்ஸ்கிருத வித்துவான்கள் ஏதாவது சொன்னால் என்ன செய்வது? என்றும், ‘பிற்கால நூல்களுக்கு வழிகாட்டி என்று சொல்லுகிறோமே; ஜைன நூலாகிய இதை அப்படிச் சொல்லு வதால் சைவர்களுக்கும் வைஷ்ணவர்களுக்கும் நம்மேல் சினம் உண்டாகுமோ?’ என்றும் கலங்கினேன். ‘நம் மனத்திற்குச் சரியென்று தோற்றியதை எழுதி விடுவோம்; பிறகு தவறென்று தெரிந்தால் மாற்றிக் கொள்வோம்’ என்று துணிந்து எழுதலானேன்.

சிந்தாமணியைப் பதிப்பிக்கத்தொடங்கிய நாள் முதல் தனக்குக் கிடைத்த சிந்தாமணி ஏட்டுச் சுவடிகளையெல்லாம் ஒவ்வொன்றையும் தேர்ந்தெடுத்து வைத்துப் பாட பேதங்களை ஆராய்ந்து பதிப்புப்பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார் உ.வே.சா. இது கடினமான ஒன்றே.

பதிப்புப்பணி என்பது ஒவ்வொரு பதிப்பாசிரியரையும் பொருத்து மாறுபடும் ஒன்று. சில பதிப்பாசிரியர்கள் சுவடி நூலில் உள்ள பிழைகளை மாற்றங்கள் ஏதும் செய்யாமல் அப்படியே பதிப்பதே முறை என்ற கொள்கையைக் கொண்டிருப்பர். உதாரணமாகப் பேராசிரியர் வையாபுரிப்பில்ளையவர்களின் பதிப்புப்பணி பாணி இத்தகையது எனலாம். ஒரு சிலர் சுவடி நூல்களில் உள்ள எழுத்துப் பிழைகள், இலக்கணப் பிழைகள் ஆகியனவற்றை மாற்றித் திருத்திய நூலாகக் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற வகையில் செயல்படுவர். ஆக, பதிப்பாசிரியரின் எண்ணத்தைப் பொறுத்தே பதிப்புப்பணி முயற்சிகள் நடந்தன என்பதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

சிந்தாமணி ஆய்வின் போது வெவ்வேறு சுவடிகளில் இருந்த பாடபேதங்களைப் பார்த்து தான் வருந்தியமையும் ஆக தக்க இடத்தில் திருத்தங்களை உட்புகுத்தி சில மாற்றங்களைச் செய்வது அவசியம் என்ற கருத்து ஏற்படவே திருத்தங்களை செய்து பணிகளை முடித்தார். இதனை உ.வே.சா இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றார்.

ஏட்டுச் சுவடிகளிற் கண்ட பாடங்களின் வேறுபாட்டைக் கண்டு கண்டு என் மனம் புண்ணாகியிருந்தது. இன்னபடி இருந்தால் பொருள் சிறக்குமென்று எனக்குத் தோற்றின இடங்களிலும் பிரதியில் உள்ளதையே பதிப்பித்தேன். என்னுடைய கருத்தையோ, திருத்தத்தையோ சிந்தாமணியில் ஏற்றாமல் மிகவும் ஜாக்கிரதையாகக் கவனித்துப் பதிப்பித்தேன். பதிப்பிக்கத் தொடங்கிய நூல் எனக்கு ஒரு தெய்வ விக்கிரகம்போல இருந்தது. அதன் அழுக்கைத் துலக்கிக் கவசமிட்டுத் தரிசிக்க வேண்டுமென்பதே என் ஆசை; ‘கை கோணி இருக்கிறது, வேறுவிதமாக அமைக்கலாம்; நகத்தை மாத்திரம் சிறிது திருத்தலாம்’ என்ற எண்ணம் எனக்கு உண்டாகவில்லை. அதன் ஒவ்வோரணுவிலும் தெய்விக அம்சம் இருக்கிறதென்றே நம்பினேன். அழுக்கை நீக்கி விளக்குவதற்கும், அங்கத்தையே வேறுபடுத்துவதற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை நன்றாக அறிந்திருந்தேன். இக்கருத்தை, ‘புராதனமான தமிழ் நூல்களும் உரைகளும் பண்டைவடிவம் குன்றாதிருத்தல் வேண்டுமென்பதே எனது நோக்கமாதலின் பிரதிகளில் இல்லாதவற்றைக் கூட்டியும். உள்ளவற்றை மாற்றியும், குறைத்தும் மனம் போனவாறே அஞ்சாது பதிப்பித்தேனல்லேன். ஒரு வகையாகப் பொருள் கொண்டு பிரதிகளில் இருந்தவாறே பதிப்பித்தேன். யானாக ஒன்றுஞ் செய்திலேன்’ என்று புலப்படுத்தினேன்.

தக்கக் காலத்தில் உடவியோரை நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்ப்பது சான்றோருக்கு அழகு. இதனைக் கருத்தில் கொண்டு தனக்கு பல்வேறு வகையில் சிந்தாமணி அச்சுப்பதிப்பாக்கத்தில் உதவிய அன்பர்களுக்கு நன்றி கூறி நன்றியுரை பகுதி ஒன்றையும் நூலில் இணைத்தார். இவற்றையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு சென்னைக்குப் புறப்பட்டார். சென்னையை அடைந்து அச்சகத்தாரிடம் அனைத்தையும் கொடுத்து அதனை முழுமை பெறும் பணியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு அச்சகத்திலேயே அன்றிரவு படுத்து உறங்கினார்.

சீவக சிந்தாமணி அச்சுப்பதிப்புப் பணி முடிவுற்றது.

நூல் அச்சு வடிவில் வெளிவந்தது.

அந்த நாளில் உ.வேசாவிற்குஒரு பரிசு அவர் இருக்கும் இடம் தேடி வந்தது. உ.வே.சா இன்று தமிழ்த்தாத்தா எனக் கற்றோராலும் தமிழ் அன்பர்களாலும் சிறப்பிக்கப்படும் ஒரு நிலையை அவருக்குக் ஏற்படுத்திக் கொடுத்த ஒரு பரிசு அது.


சீவக சிந்தாமணி - ஓலைச்சுவடி நூல்
மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரி நூலகத்தில்
​

தொடரும்...!

சுபா

Sunday, September 11, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 102

மெட்ராசிலிருந்து கும்பகோணம் திரும்பிய பின்னர் கல்லூரி வேலைகளுக்கிடையிலேயே சிந்தாமணி பதிப்புப்பணியை உ.வே.சா தொடர்ந்து வந்தார். அச்சாகி வருகின்ற தாட்களை எழுத்துப் பிழைகள் பார்த்துச் சரி செய்து அதனை அனுப்புதல் என்பது ஒரு பணி. இது சற்றே அதிக காலத்தை எடுக்கும் ஒரு பணிதான். இதற்கும் மேலாக பொருளாதாரப் பிரச்சனை என்ற ஒன்றும் இருக்கின்றது. இந்தக் காலத்திலேயே ஒரு நூலைத் தகுந்த பதிப்பகத்தாரைத் தேடி அச்சிட்டு வெளியிட்டுக் கொணர்வது என்பது எளிதான ஒன்றாக இல்லை என்பதை அறிவோம். ஆக, இன்றைக்கு நூற்றைம்பது ஆண்டுக்கு முன்னிருந்த நிலையை ஊகித்துப் பார்க்கையில், அது எவ்வளவு சிரமங்களை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு பணி என ஓரளவு நாம் ஊகிக்கலாம், அல்லவா?

சிந்தாமணிப்பதிப்பிற்காக அச்சகத்தார் அச்சுக்கூலி, காகிதங்களுக்கான விலை ஆகியனவற்றைத் தெரிவித்துக் கேட்கும் போது அப்பணத்தைத் தகுந்த நேரத்தில் அனுப்பி வைக்க முடியாமல் திண்டாடிப்போனார் உ.வே.சா. பொருளாதார உதவி செய்கின்றோம் என அவருக்குச் சம்மதித்து கையெழுத்து வைத்துக் கொடுத்த நண்பர்களில் சிலரே பணத்தை அனுப்பி வைத்தனர். ஏனையோர் மறந்து விட்டனர் அல்லது ஒதுக்கி விட்டனர். அவர்களுக்கு நினைவூட்டும் வகையில் கடிதம் எழுதுவது, பின்னர் வருகின்ற பணத்தைச் சேகரித்து அச்சகத்தாருக்கு அனுப்புவது என்பதே ஒரு சுமையான வேலையாகிப்போனது உ.வே.சாவிற்கு.

அத்தகைய ஒரு காலகட்டத்தில் பாரங்களை அச்சிடக் காகிதம் தேவைப்பட்டபோது அச்சுக்கூடத்து உரிமையாளர் பணம் அனுப்பினால் தான் அச்சுப்பணி தொடரும் எனக் கூறிவிட்டார். என்ன செய்வது எனத் தெரியாது திகைத்த உ.வே.சாவின் நிலையைக் கேள்விப்பட்ட சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளையவர்கள் தமக்குத் தெரிந்த ஒரு காகிதக் கடைக்காரரான சண்முகஞ்செட்டியாரை உ.வே.சா தொடர்பு கொண்டு காகிதங்களை முதலில் பெற்றுக் கொண்டு பின்னர் காசு கொடுக்கலாம் என்ற வகையில் பேசி ஒரு ஏற்பாட்டினை செய்து கொடுத்தார். இது தக்க நேரத்தில் கிடைத்த ஒரு உதவியாக அமைந்தது. தேவைப்பட்ட காகிதத்தின் விலை நூற்றைம்பதுரூபாய் மட்டுமே.
ஆகக் காகிதம் கிடைத்தது.
அச்சுப்பணி தொடர்ந்தது.
உ.வே.சா. கல்லூரியில் பணிபுரியும் ஏனைய ஆசிரிய நண்பர்களிடம் கடன் வாங்கி அந்த நூற்றைம்பது ரூபாயையும் கொடுத்து விட்டார்.

இத்தகைய இக்கட்டான, தர்ம சங்கடமான நிலைகள் ஏற்படும் போது அவர் மனம் புண்படாமல் இருந்திருக்குமா?

ஒரு நூலை வெளிக்கொணர அவர் அனுபவித்தச் சிரமங்களைப் போலத்தான் இன்றும் கூட தமிழ் மொழி வளர்ச்சி, வரலாற்றுப்பாதுகாப்பு என உழைக்கும் தன்னார்வலர்களாகிய நம்மில் பலர் சிரமங்களை அனுபவிக்கின்றோம். பணம் படைத்தோருக்கு மனம் இல்லை. தாய்மொழியாகிய தமிழின் மாண்புகளையும் நிலத்தின் வரலாற்றையும் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை உள்ள அரசுக்கோ இத்தகைய விசயங்களின் மீது நாட்டமுமில்லை, அக்கறையுமில்லை, ஆர்வமுமில்லை. ஆகத், தமிழ்ப்பணி என்பது என்றென்றுமே தனிமனிதர்கள் சிலரது முயற்சிகளினாலும் சிறு சிறு குழுக்கள் அல்லது அமைப்புக்களினாலும் தான் வளர்த்தெடுக்கப்படுகின்றது என்பது மறுக்கப்பட முடியாத ஒன்றே!

அன்றைய கால சூழலில் சமண இலக்கியங்கள் என்பன சுவடியாக சமணர்கள் இலக்கிய சூழலுக்குள்ளே மட்டுமே வழக்கில் இருந்தன. சமயம் என்ற ஒரு வகைப்படுத்தலுக்குள் மொழியை வைத்துப் பார்க்கும் மனப்பான்மை கொண்ட கற்றோர் உலகமாக அக்காலகல்விச்சூழலும் கற்றோர் சூழலும் இருந்தன. வைஷ்ணவ இலக்கியங்களை வைஷ்ணவர்கள் மட்டுமே வாசிப்பது போற்றுவது என்பதும், சைவ இலக்கியங்களையும் தத்துவங்களையும் சைவர்கள் மட்டுமே போற்றுவது என்பதும் பொதுவாக இருந்த சூழல். இதில் விதிவிலக்குகளாக சில உண்டு. மறுப்பதற்கில்லை. ஆயினும் பொது நிலை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சமயத்தைப் பேணுவோர் அதன் வரையறைக்குள்ளேயே நின்று அதற்குள் உள்ள மதம் தொடர்பான இலக்கியங்களை வாசித்தல் போற்றுதல் என்றே அச்சூழல் அமைந்திருந்தது.

அத்தகைய ஒருசூழலில், பிறப்பால் சைவ சமயத்தைச் சேர்ந்த உ.வே.சா, சமண இலக்கியமான சீவக சிந்தாமணியை ஆய்ந்து நேரம் செலவிட்டு, பணத்தையும் உழைப்பும் மட்டுமல்லாது தன் முழு கவனத்தையும் கூடச் செலவிட்டு இப்பணியில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டது குறிப்பிடத்தக்க ஒரு முயற்சியே. தமிழ் ஆய்வு என்பது சமய சார்பு அற்று, மொழிக்கு முக்கியத்துவம் தரப்படும் பண்புடன் அமைய வேண்டும் என்ற கருத்தை வலியுறுத்துவதாகவே உ.வே.சாவின் சிந்தாமணிப் பதிப்பும் ஈடுபாடும் அமைந்தது.

அக்காலத் தமிழ்ச்சூழல் சைவ வைணவ மதங்கள் வெகுவாகப் பேணப்பட்ட காலம் என்பதால் வேற்று மத இலக்கியங்களை அறிந்தோர் இவருள் சிலரே. ஆகச் சிந்தாமணியை சரியான முறையில் அறிமுகப்படுத்த வேண்டியது அவசியம் என்ற கருத்து உ.வே.சா மனதில் உருவாகியது. சிந்தாமணியின் நாயகனை விவரித்தும் இக்காப்பியத்தின் ஆசிரியரை விவரித்தும் இதே நூலில் முகவுரை எழுதவேண்டியது அவசியம் என்று உணர்ந்து உ.வே.சா அதனை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார்

தொடரும்..
சுபா

Thursday, September 1, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 101

உ.வே.சா சென்னையில் சிந்தாமணி  பதிப்பிற்காக வந்து சேலம் இராமசாமி முதலியார் இல்லத்தில் தங்கியிருந்த காலகட்டம் அது. தனக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அறையில் அவர் தங்கியிருந்தார்.  இரவும் பகலும் தனிமையில் அமர்ந்து ஒவ்வொரு ஏடுகளையும் வாசித்துப் பதம் பிரித்து, அச்சுப் பிரதிகளைக் கையெழுத்துப் பிரதிகளோடு ஒப்பிட்டு ப்ரூப் பார்த்து நூல் பதிப்புப் பணியில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

இடையில் ஒரு நாள் இராமசாமி முதலியார் உ.வே.சாவை சென்னை காஸ்மோபோலிட்டன் கிளப்பிற்கு அழைத்துச் சென்று அங்கு பில்லியர்ட்ஸ் விளையாடிக் கொண்டிருந்த பூண்டி அரங்கநாத முதலியாருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். சிந்தாமணி நூல் பதிப்பிற்குத் தான் நன்கொடை சேகரிப்பதைச் சொன்னதும் நூறு ரூபாய் தருவதாக கையொப்பமிட்டு அந்த நன்கொடை நோட்டு புத்தகத்தை தன் ஏனைய நண்பர்களிடம் காட்டி மேலும் பலரது கையொப்பங்களைப்  பெற்றுத்தருவதாகச் சொல்லி வாங்கிக் கொண்டதோடு, தாம் கூறியபடியே மேலும் நன்கொடைக்கு ஏற்பாடும் செய்து கொடுத்தார் பூண்டி அரங்கநாத முதலியார்.

இந்தப் பகுதியை வாசிக்கும் போது, இன்றைக்கு ஏறக்குறைய நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் பொருளாதார ஏற்றம் உள்ளவர்கள் அன்றைய மெட்ராசில் கிளப்புகளுக்குச் செல்வது என்பது ஒரு வகையான பேஷனாகவும், ஆங்கிலேய நாகரிகத்தின் தாக்கத்தில் பில்லியர்ட்ஸ் விளையாட்டு  தமிழகத்திற்கும் அறிமுகமாகி இருந்தமையும் தெரிகின்றது.

சிந்தாமணி பதிப்பு வேலை முழுமையையும் 1886ம் ஆண்டு கோடை விடுமுறையிலேயே செய்து முடித்து விடவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் தான் உ.வே.சா மெட்ராஸ் வந்திருந்தார். ஆனால் அவர் நினைத்தபடி அனைத்தையும் தயாரித்து முடிக்க முடியவில்லை. கோடை விடுமுறையும் முடியும் நிலையில் இருந்தமையால் கும்பகோணம் திரும்ப வேண்டிய சூழல் அவருக்கு ஏற்பட்டது.  அதுவரை 144 பக்கங்களுக்கான பணிகள் முற்றுப்பெற்றிருந்தன. அதாவது சிந்தாமணியில் 18 பாரங்கள் அச்சாகியிருந்தன.  இந்த நிலையில் பதிப்புப் பணிகள்  தொடர்ந்து நடக்க வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்துவிட்டு தனக்கு அச்சுக்கோப்புக்கள் தயாராகத்தயாராக அனுப்பும்படி சொல்லி கிளம்பி விட்டார். உத்தியோகம் தானே வருமானத்தைக் கொடுக்கக்கூடியது? நிரந்தர உத்தியோகம் அவர் குடும்பத்தை வழி நடத்த மிக முக்கியமாக இருந்ததோடு அவர் விரும்பிய வகையில் மாணவர்களுக்குப் போதிப்பது என்பதும் அவருக்கு மனமகிழ்ச்சியைத் தந்தது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.

ஆனாலும்  இந்தக் குறிப்பிட்ட சூழலிலோ, அவர் மனம் கும்பகோணம் செல்வதற்கு விருப்பம் இல்லாமல் தான் இருந்தது. சிந்தாமணி பதிப்புப் பணியிலேயே முழு ஆர்வமும் மனமும் கவனமும் அக்கரையும் அவருக்கு இருந்தது. பிரியக்கூடாதவர்களை விட்டுப் பிரியும் துயரத்துடனேயே    மெட்ராஸிலிருந்து உ.வே.சா புறப்பட்டார்.  

தொடரும்..

சுபா

Tuesday, August 23, 2016

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 100




என் சரித்திரம் நூலோடு எனது உலா இன்றுடன் 100வது பதிவை எட்டுகின்றது. இத்தொடரில் என்னுடைய,  அதாவது 2012ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் வெளிவந்த முதல் பதிவில்,   நான் குறிப்பிட்டிருப்பது போல என் சரித்திரம் நூலை நான் எனது இளம் பிராயத்தில் முதலில் வாசித்திருக்கின்றேன். பின்னர் மீண்டும் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2012ம் ஆண்டு லா பால்மா தீவிற்குச் சென்றிருந்தபோது, அந்த ஒரு வார விடுமுறை காலத்தில் மீண்டும் வாசித்தேன். 

முன்னர்  எனது பதின்ம வயதில் படித்ததற்கும் இப்போது மீண்டும் வாசிப்பதற்கும் புரிதலில் எத்தனையோ வேறுபாடுகளை நான் உணர்ந்தேன்.  உ.வே.சாவின் இந்த நூலை வாசிப்பது என்பது வேறு. அதில் அவரது ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் வாக்கியங்களுக்கும் பின் உள்ள பொருளுடன் இணைந்து பயணிப்பது என்பது வேறு. முதல் வாசிப்பில் எனது அனுபவம் என்பது சொல்லுக்குச் சொல், வாக்கியத்துக்குப் பின் வாக்கியத்தின் பொருள் என்ற அளவில் அமைந்தது. எனது அடுத்த வாசிப்பிலோ அனுபவம் மாறுபட்டது. இந்த மாறுபட்ட அனுபவத்திற்கு மிக முக்கிய காரணமாக இருப்பது தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் மின்னாக்கப்பணிகளில் எனது ஈடுபாடும் அதில் எனது செயல்பாடுகளும். 

எனது கடந்த 17 ஆண்டுகால தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை களப்பணி அனுபவத்தில், தமிழ் மொழி தொடர்பான பல முயற்சிகள் நிகழ்ந்துள்ளன. மின்னாக்கப்பட்டறைகள், ஆவணத் தேடல்கள், ஆவணப்  பாதுகாப்புப்பணிகள், வாசிப்புக்கள், ஆய்வுகள், சொற்பொழிவுகள்.. இப்படித் தமிழ் மொழி தொடர்பான நடவடிக்கைகள்  என் தேடலையும் அதன் வழி நிறைவேறுகின்ற ஆக்கச்செயல்களையும்  சாத்தியப்படுத்தியிருக்கின்றன. அந்த ஒவ்வொரு காரியத்தின் பின்னனியிலும்  அமைந்த உழைப்பு என்பது எளிமையான பாதைகளை மட்டுமே கொண்டதல்ல. பல நேரங்களில் ஏமாற்றங்கள். பல நேரங்களில் தோல்விகள். பல வேளைகளில் சோர்வும் அயர்வும், என முயற்சிகளின் தொடர்ச்சியை பாதிக்ககூடிய, தடைகளை உருவாக்கக் கூடிய அனுபவங்கள் பலவற்றை இந்தக்  களப்பணி அனுபவம் எனக்குக் கொடுத்திருக்கின்றது. இந்தக்  கடின முயற்சி படிப்படியான  வெற்றியையும் அளிக்கத் தவறவில்லை.  இளம் தலைமுறையினரிடையே வரலாற்றுப் பாதுகாப்பு, புராதனச் சின்னங்கள் பாதுகாப்பு என்ற சிந்தனைகளைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணமும் என் மனதில் நிரைந்திருப்பதால் இப்பணிகள் தொய்வில்லாது தொடர்கின்றன.  இத்தகைய பணிகளில் இருக்கும் போது, வாழ்க்கையில் தனது தமிழ்க்கல்வித்தேடலுக்கு மிக முக்கிய இடத்தை அளித்த உ.வெ.சா எழுதிய அவரது சரித்திரம், ஒரு வகையில்  அதே போன்றதொரு ஆர்வத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் எனக்கும்  உந்துதலாக அமைந்து விட்டது என்பதை நான் மறுப்பதற்கில்லை.

என் சரித்திரம் நூலில் என்னை மிகக் கவர்ந்த பல செய்திகள்  இருக்கின்றன. அவை எல்லாவற்றிலும் மிக முக்கியமாக நான் காண்பது, ஒரு ஆசிரியர் தன் மாணவருக்குக் காட்டும் அன்பும், ஒரு  மாணவர் தன் ஆசிரியருக்குக் காட்டும் அன்பும். இது போலியான மரியாதை அல்ல. ஆத்மார்த்தமான நேசத்தின் விளைவால் தோன்றும் உணர்ச்சிகளின் அனுபவங்கள்.

மகாவித்வான்  மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை தன் மாணாக்கர்களிடத்தில் கல்வி போதித்தலோடு தன்  அன்பினை பகிர்ந்து கொண்ட தன்மை என்பது, ஆசிரியர்  தொழிலின்  மதிப்பை மிக உயர்த்திக் காட்டும் நல் உதாரணம். மாணவர் என்போர், கல்வியே உயிராகக் கருதி, அக்கல்வியத் தரும் ஆசானே அனைத்தும் என்று எண்ணும் எண்ணத்திற்கு உதாரணமாக உ.வே.சா திகழ்கின்றார்

கல்வியில் நாட்டம் உள்ள அனைவருக்குமே இவர்கள் இருவரும் மிகச் சிறந்த  உதாரணங்கள் எனக் கருதுகின்றேன். 

இந்த நூலில் வாசிப்போர் கண்களில் நீரை வரவழைக்கும் உணர்ச்சிகரமான பகுதிகள் சில உள்ளன. குறிப்பாக மகாவித்வானின் மறைவு. விடுமுறையில் இருக்கின்றோம், நூலை வாசிக்கின்றோம் என்பதையும்  மறந்து, இப்பகுதியை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது என் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்ததை என்னால்  இன்றும் மறக்க இயலவில்லை. அவரது துக்கத்திற்குள் வாசிப்போரையும் அழைத்துச் சென்று  அவர் துயரை பகிர்ந்து கொண்டுள்ளார் உ.வே,சா என்றே கூறுவேன்.

என் சரித்திரம் உ.வே.சாவின் இறுதிக்காலங்களில் அவர் கைப்பட எழுதியவை. அதுமுடிவுறும் முன்னரே அவர் மறைந்தார். ஆயினும் கூட எழுதிய பக்கங்களின் எண்ணிக்கையில் ஏறக்குறைய 60% க்கும் குறையாமல் தனது ஆசிரியர் தொடர்பில் அமைந்த செய்திகளிளேயே உ.வே.சா வலம் வருகின்றார். அதன் பின்னர்  பெரும்பாலும் தனது ஆசிரியர் தொழில், தனது பதிப்புப் பணிகள் என செல்கின்றது. சீவக சிந்தாமணிப் பதிப்பு அவர் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கிய மைல்கல் என்பதை அவர் இந்த  நூலில் அதற்குக் கொடுத்திருக்கும் முக்கியத்துவததைக் கொண்டு உணர முடிகின்றது.

உ.வே.சா வலம் வரும் வழியே நாமும் உலா செல்வோம்.

உலா தொடரும்..!
சுபா