அதிரசமே, கலிங்கத்து காதே (Kuih telinga keling )

மலேசிய சடங்கு முறைகளிலும் சரி, உணவுப் பழக்கவழக்கங்களிலும் சரி, அதிகமாகத் தமிழ்ப்பண்பாட்டின் தாக்கம் இருப்பதை எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். திருமணத்தில் தூவப்படும் மஞ்சள் அரிசி, மன்னருக்குக் கொடுக்கப்படும் மஞ்சள் நிறத்துக்கான அதிக மதிப்பு, வெற்றிலைப் பாக்கு வைத்து சடங்குகளைச் சிறப்பிப்பது என்பவை அவற்றுள் சில. பலகாரங்களை எடுத்துக் கொண்டால் தமிழ்ப்பலகாரங்கள்  பலவற்றை மலாய்க்காரர்கள் இயல்பாகச் செய்வது மலேசியாவில் மிக இயல்பான ஒன்று. அப்படிப்பட்ட சில பலகாரங்களில் ஒன்றுதான் அதிரசம்.

சர்வ சாதாரணமாக சாலையோரக்கடைகளில் ப்ளாஸ்டிக் பைகளில் விற்கப்படும் அதிரசங்களை மலேசியக் கடைகளில் காணலாம். குறிப்பாக நெடுஞ்சாலை உணவகங்களின் கடைகளில் இவை கிடைக்கும்.

நாம் பழகிவிட்ட அதிரசங்களைப் போன்ற வடிவத்திலும் குட்டி குட்டியாக சிறிய வடிவத்திலும் இவை கிடைக்கும்.

மலாய் மொழியில் இதனை  Kuih Adhirasam அதாவது அதிரசப் பலகாரம் என அழைப்பர். இதற்கு வேறு பெயர்களும் உண்டு.  நடுவில் ஒரு ஓட்டை போட்டு வடை போல நாம் சுடும் அதிரசத்தைச் சற்று மாற்றி, நடுவில் 3 அல்லது 4 ஓட்டைகளை ஏற்படுத்தி எண்ணையில் சுட்டு எடுப்பார்கள். மாவு தயாரிப்பு நமது அதிரசத்துக்குச் செய்யும் அதே தயாரிப்புத்தான். இந்த சற்றே வித்தியாசமான இந்த அதிரசத்தை மலாய் மொழியில்   Kuih denderam அல்லது Kuih paniaram என்றும் அழைப்பர். அதை விட அதற்கு இன்னுமொரு சிறப்புப் பெயரும் இருக்கின்றது. அதுதான் Kuih telinga keling என்பது.

ஏன் telinga keling என்று அழைக்கின்றனர் எனத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் அல்லவா.. ? telinga என்றால் மலாய் மொழியில் காது என்று பொருள். keling என்றால் கலிங்கர்கள்,  அதாவது மலாய் மக்கள் தமிழர்களைக் ”கலிங்கர்கள்”, ”கெலிங்கா”,  என்றுதான் சுட்டிக் காட்டுவர். முன்னர் இயல்பான அடையாள்ச் சொல்லாக இருந்த இந்த ”கெலிங்கா” என்ற சொல் இன்று  தவறான சுட்டிக் காட்டுதல் என்ற அடிப்படையில் பொது இடங்களில் பேசக்கூடாத ஒரு சொல்லாக மலேசிய சூழலில் உள்ளது.

ஒரு தமிழரை நோக்கி ”கெலிங்கா” என்று ஒரு சீனரோ மலாக்காரரோ சொன்னால் அது ஒரு தமிழரை அவமானப்படுத்தும் சொல் என்ற வகையில் மூவினங்கள் சேர்ந்து வாழும் மலேசிய சூழலில் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய சொல்லாக இன்றைய நிலையில் இச்சொல் கையாளப்படுகின்றது. ஆனால் வரலாற்றை நாம் அறிந்து கொண்டால் அது கலிங்கத்திலிருந்து வந்தவர்களை அடையாளப்படுத்த மலாய் மக்கள் பண்டைய காலம் தொட்டு பயன்படுத்திய சொல் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

ஆக தமிழர்களின் காது போல இந்த அதிரசம் இருக்கின்றதாம். அதனால் இதற்கு Kuih telinga keling என்று பெயர் வைத்து விட்டனர் மலாய்க்காரர்கள்.

மலாய்க்காரர்களில் பலர் இதனை தமிழ்ப்பலகாரம் என்றே மறந்து விட்டனர். தங்களது பண்டைய பாரம்பரிய உணவில் ஒன்று இது என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

ஆக, தீபாவளி நாளில் அதிரசம் சாப்பிடுவோர் இதன் மலாய் மொழி பெயரையும் நினைத்துக் கொண்டே சாப்பிடுங்கள். நம் அதிரசம் நம் பாரம்பரிய உணவு.  அதனை மறக்கலாமா?

அன்புடன்
சுபா

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 136

சைவ சமய பின்புலத்தோடு வளர்ந்தவர் உ.வே.சா. மகாவித்துவான் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களிடத்துப் பயிற்சி பெற்று பின்னர் திருவாவடுதுறை மடத்தில் தேசிகரிடம் கற்றவர். ஆகையினால் வலுவான சைவ சமயப் பின்னணி அவருக்கு நிறைந்திருந்தது. அவ்வப்போது மடத்திற்கு வருகின்ற வைஷ்ணவ அன்பர்களிடமிருந்தும் மகாவித்வானிடமிருந்தும் வைஷ்ணவ நூல்களையும் கற்றிருந்ததால் வைணவ நெறிகளைப்பற்றிய பின்புலத்தையும் அவர் பெற்றிருந்தார். சீவக சிந்தாமணி பதிப்புக்கான ஆராய்ச்சியின் போதுதான் உ.வே.சாவிற்குச் சமண சமய நெறிகளைப் பற்றிய அறிமுகம் கிட்டியது. பல சமண நண்பர்களின் துணையும் கிடைத்ததால் சமண நூல்களைப் படித்தும் அவர்களுடன் கலந்துரையாடியும் அந்த நெறி பற்றிய விசயங்களையும் மதக் கொள்கைகளையும், வழிமுறைகளையும் அறிந்து கொண்ட பின்னரே சீவக சிந்தாமணியை உ.வே.சா பதிப்பித்தார். 

பௌத்தமத பின்புலம் என்பது உ.வே.சாவிற்கு பரிச்சயம் அற்றது. மணிமேகலையை அச்சுப்பதிப்பாக்க வேண்டும் என்று ஆர்வத்தில் முதலில் தயாரிப்புப் பணிகளை ஆரம்பித்து விட்டார். வாசிக்க ஆரம்பித்ததும் அது எந்தச் சமய பின்னணியில் அமைந்த நூல் என்பதே அவருக்குப் பிடிபடவில்லை. கும்பகோணம் கல்லூரியில் ஆசிரியராக இருந்த மளூர் ரங்காசாரியர் என்பவர் மணிமேகலை பௌத்த சமயத்தைச் சார்ந்த நூல் எனச் சொல்லி விளக்கிய போதுதான் அது தனக்கு அன்னியமான ஒரு மதம் சார்ந்த ஒரு நூல் என்ற விசயமே அவருக்குப் புலப்பட ஆரம்பித்தது. 

முதலில் இது என்ன சமயத்து நூல் என அறிந்து கொள்ள முடியாமல் தவித்த தவிப்பை விட இப்போது கூடுதல் கவலை அவருக்கு வந்து விட்டது. பௌத்தம் நமக்குத் தெரியாத மதமாயிற்றே. புத்தமதமே இந்தியாவில் இல்லையே. பௌத்தர்களை நாம் எங்கே போய்த்தேடி உதவிக் கேட்பது என அவருக்கு மிகுந்த வருத்தம் உண்டாயிற்று. 

உ.வே.சாவின் இக்குறிப்பை வாசிக்கும் போது இன்றைக்கு 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பான கால கட்டத்தில் பௌத்தம் பற்றிய பேச்சுக்களும் செய்திகளும் வழிபாடுகளும் மிக அருகிப்போய் இருந்த காலகட்டமாக அது திகழ்ந்திருக்கின்றது என்பதை அறிய முடிகின்றது. அந்த அளவிற்குத் தமிழகத்தை விட்டே பௌத்த சமயம் ஏறக்குறைய முற்றும் முழுதுமாய் அழிக்கப்பட்ட நிலை இருந்திருக்கின்றது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் தலைகள் கொய்யப்பட்ட, முகங்கள் சிதைக்கப்பட்ட புத்தர் சிலைகள் கிடந்தாலும் இவை இன்ன இன்ன சிலைகள் எனக் கண்டறியும் திறனும், பௌத்த மதம் அழிக்கப்பட்ட வரலாறும் பொதுவாகவே மக்களை எட்டாத நிலையே இருந்திருக்கின்றது என்பதை ஊகித்து அறிய முடிகின்றது. 

மணிமேகலையை வெளியிட வேண்டுமென்றால் முதலில் பௌத்தத்தை அறிய வேண்டும். ஆனால் அதற்கு நூல்கள் ஏதும் தன்னிடம் இல்லையே என வருந்திக் கொண்டிருந்த உ.வே.சாவிற்கு ரங்காசாரியர் கைகொடுத்தார். 

“நீங்கள் பயப்பட வேண்டாம்; பௌத்த மத சம்பந்தமான புத்தகங்கள் நூற்றுக் கணக்காக இங்கிலீஷில் இருக்கின்றன. வெள்ளைக்காரர்கள் ஆராய்ந்து எழுதியிருக்கிறார்கள். நான் பலவற்றைப் படித்திருக்கிறேன். பாராதவற்றை நான் படித்துப் பார்த்து உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்றார். 

பௌத்த மதத்தை அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்ற தீவிர நாட்டம் உ.வே.சாவிற்கு எழுந்தது. முதலில் தன்னால் இயன்றவரை தாம் இதுகாறும் கற்ற தமிழ் நூல்களில் எங்கெங்கெல்லாம் பௌத்தம் பற்றிய குறிப்பும் மறுப்பும் வருகின்றன எனத் தேடி பட்டியலிடலானார். பௌத்தக் கருத்துக்கள் அடங்கிய நூல்களைத் தேடி வாசித்து ஆராயத்தொடங்கினார். நீலகேசியின் உரையில் பௌத்த மத கண்டனம் வருகின்ற பகுதிகளில் புத்தரின் வரலாறும் பௌத்த கொள்கைகளும் சொல்லும் செய்திகளைத் தனியே தொகுத்து எடுத்து எழுதிக் கொண்டார். புத்த மித்திரர் என்ற தமிழ்ப்புலவர் இயற்றிய வீரசோழியம் என்னும் இலக்கண நூலின் உரையில் புத்தபிரானைப் பற்றிய பல செய்யுட்கள் உள்ளன. அவற்றையும் வாசித்து தனியாகப் பட்டியலிட்டுக் கொண்டார். சிவஞான சித்தியார் என்ற சைவ நூலில் பரபக்கத்தில் பௌத்தத்திற்கு ஆசிரியர் வைக்கும் கண்டனங்களை வாசித்துத்தொகுத்துக் கொண்டார். இவை தவிர வேறெந்த தமிழ் நூல்களும் பௌத்தம் பற்றிய தமிழ் நூல்கள் என்ற வகையில் உ.வே.சாவிற்குக் கிடைக்கவில்லை. 

ஆங்கிலத்தில் மானியர் வில்லியம்ஸ், மாக்ஸ் முல்லர், ஓல்டன் பர்க், ரைஸ் டேவிஸ் ஆகியோர் எழுதிய புத்தகங்களை ரங்காசாரியார் வாசித்து தமிழில் மொழி பெயர்த்து உ.வே.சாவிற்கு விளக்குவார். அவற்றை உ.வே.சா குறிப்பெடுத்துக் கொள்வார். 

மேலும் சில புதிய புத்தகங்களை உ.வே.சா வாங்கிக் கொண்டார். பௌத்தம் பற்றிய ஆழமான பார்வை மணிமேகலையை அச்சுப்பதிப்பாகக் கொண்டுவர தனக்கு அவசியம் என்பதை உ.வே.சா உணர்ந்திருந்தார். 

மணிமேகலையின் செய்யுட்களைத் தொடர்ந்து வாசித்து வந்தார். முன்னர் தெளிவற்று இருந்த செய்யுட்களுக்கு இப்போது வெளிச்சம் பாய்ச்சினார்போன்ற புதுத் தெளிவு உ.வே.சாவிற்குக் கிட்டியது. இப்போது வாசிக்கும் போது பௌத்த சமயக் கருத்துக்கள் எளிய தமிழிலேயே அங்கே இருப்பதை உ.வே.சா அறிந்து கொண்டார். வாசித்து உள்ளம் மகிழ்ந்தார். உ,வே.சா வாசிப்பது,  ரங்காச்சாரியாருடன் அதனைச் சொல்லி கலந்து பேசி மகிழ்வதுமாக இந்த ஆய்வு வளரத் தொடங்கியது. அதனை உ.வே.சா இப்படிக் கூறுகின்றார். 

"புலப்படாமல் மயக்கத்தை உண்டாக்கிய பல விஷயங்கள் சிறிது சிறிதாகத் தெளியலாயின. இனிய எளிய வார்த்தைகளில் பௌத்த சமயக் கருத்துக்கள் அதிற் 

காணப்பட்டன. அவற்றைப் படித்து நான் இன்புற்றேன். ரங்காசாரியர் கேட்டுக் கேட்டுப் பூரித்துப் போவார். “ஆ! ஆ! என்ன அழகாயிருக்கிறது! 

மொழிபெயர்ப்பு வார்த்தைகள் எவ்வளவு பொருத்தமாக அமைந்திருக்கின்றன!” என்று சொல்லிச் சொல்லிப் பாராட்டுவார் புத்தரைப் புகழும் இடங்களைப் பல 

முறை படித்துக் காட்டச்சொல்லி மகிழ்ச்சியடைவார். “நான் இங்கிலீஷில் எவ்வளவோ வாசித்திருக்கிறேன்; ஆனால் இவ்வளவு இனிமையான பகுதிகளை 

எங்கும் கண்டதில்லை” என்று சொல்லுவார்." 

பௌத்த சமத்தின் நான்கு சத்தியங்களாகிய துக்கம், துக்கோற்பத்தி, துக்க நிவாரணம், துக்க நிவாரண மார்க்கம் ஆகிய நான்கையும் மணிமேகலை இப்படிச் சுருக்கமாக எளிதாகக் கூறுகின்றது. 

“பிறந்தோ ருறுவது பெருகிய துன்பம்; 

பிறவா ருறுவது பெரும்பே ரின்பம்; 

பற்றின் வருவது முன்னது; பின்ன 

தற்றோ ருறுவ தறிக” 

மணிமேகலை உ.வே.சாவின் அச்சுப்பதிப்பாக்கத்தில் ஒரு மணிமகுடம். ஆதலால் அவரது எழுத்துக்களிலேயே அவரது அச்சுப்பதிப்பாக்க அனுபவங்களை நாம் வாசிப்பது இந்தப் பதிவிற்குப் பொருத்தமாக இருக்கும் எனக் கருதி கீழே சில பகுதிகளை வழங்குகிறேன். 

உ.வே.சா சொல்கிறார். 

"புத்த பிரானைப் புகழும் பகுதிகள் பல. தயாமூல தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து வாழ்ந்த அவர் திறத்தை நன்கு வெளிப்படுத்தும் அடிகளை நான் படிக்கும்போதெல்லாம் என் உடல் சிலிர்க்கும். 

‘தனக்கென வாழாப் பிறர்க்குரியாளன், மாரனை வெல்லும் வீரன், தீநெறிக் கடும்பகை கடிந்தோன், பிறர்க்கற முயலும் பெரியோன், துறக்கம் 

வேண்டாத் தொல்லோன்’ என்பன முதலிய தொடர்களால் பாராட்டி இருக்கிறார் மணிமேகலை ஆசிரியர். இடையிடையே பிற தமிழ் நூல்களிற் கண்ட தமிழ்ப்பாடல்களைச் சந்தர்ப்பம் வந்தபோது நான் எடுத்துச் சொல்லுவேன். புத்தர் பிரான் நிர்வாண மடைந்த காலத்தில் அவர் அருகில் இருந்தோர் புலம்புவதாகக் கொள்ளுதற்குரிய செய்யுள் ஒன்று வீரசோழிய உரையில் மேற்கோளாகக் காட்டப் பெற்றிருந்தது; 

“மருளறுத்த பெரும்போதி மாதவரைக் கண்டிலமால் 

என்செய் கேம்யாம் 

அருளிருந்த திரு மொழியா லறவழக்கங் கேட்டிலமால் 

என்செய் கேம்யாம் 

பொருளறியு மருந்தவத்துப் புரவலரைக் கண்டிலமால் 

என்செய் கேம்யாம்” 

என்னும் அச் செய்யுளை வாசித்தபோது படிக்க முடியாமல் நாத்தழுதழுத்தது. ரங்காசாரியரும் அதில் நிரம்பியுள்ள சோகரஸத்தில் தம்மை மறந்து உருகினார். 

இவ்வாறு புத்த சரித்திரத்திலே ஈடுபட்டு உருகியும் பௌத்த மத தத்துவங்களை அறிந்து மகிழ்ந்தும் பெற்ற உணர்ச்சியிலே மணிமேகலை ஆராய்ச்சி நடந்தது." 

உ.வே.சா ஒரு சிறந்த ஆய்வாளர். மதங்களைக் கடந்த ஆராய்ச்சி நெறிமுறைகளை அவர் கடைப்பிடித்தார் என்பதோடு வேற்று மதங்களின் மேல் காழ்ப்புணர்ச்சியற்ற தமிழ் ஆராய்ச்சி பார்வையையே அவர் கொண்டிருந்தார். இத்தகைய ஆராய்ச்சி நெறிமுறை இருந்தமையினால் தான் அவரால் சீவக சிந்தாமணி, மணிமேகலை, சங்கத்தமிழ் நூல்கள் போன்ற பல தமிழ் நூல்களை இன்றைய தலைமுறைக்கு அச்சுப்பதிப்பாக தந்து செல்ல முடிந்தது. 

பௌத்த எழுச்சி மீண்டும் கடந்த நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் தொடங்கப்பட்டதில் அயோத்திதாசப் பண்டிதர் போன்றோர் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகின்றனர். அந்த வரிசையில் பௌத்த காவியமாகிய மணிமேகலையை ஆராய்ந்து அச்சிட்டு தமிழ் உலகுக்கு அளித்த உ.வே.சா குறிப்பிடத்தக்கவரே.

தொடரும்... 

சுபா 

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 135

சிலப்பதிகாரம், புறநானூறு ஆகிய நூல்களைப் பதிப்பிக்க ஆய்வில் ஈடுபட்டிருந்த வேளையில் புறப்பொருள் வெண்பாமாலை தொடர்பான சுவடிகளும் உ.வே.சாவிற்குக் கிடைத்திருந்தன. ஆக, தன்னிடம் இருந்த சுவடி நூல்களின் பாட பேதங்களை அவர் ஆராயத்தொடங்கினார். அந்த நூலின் இலக்கண விளக்கங்களை வாசித்து ஆராயத் தொடங்கினார். அந்த நூலின் உரைகளை ஆராயும் போது யார் எழுதிய உரை என்பது முதலில்  தெரியாமல் இருந்து பின்னர் அதன் உரையை எழுதியவர் இளம்பூரனார் என்பதையும் அறிந்து கொண்டார். தயாரிப்பு வேலைகள் முடிவுற்றதும் அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு சென்னைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்று அச்சகத்தில் கொடுத்துவிட்டு கும்பகோணம் வந்து சேர்ந்தார். ஏனைய முந்தைய நூல்களுக்கு இருந்த சிரமம் போன்று இந்த நூலுக்கு இல்ல. ஏற்கனவே ஆராய்ச்சிக்குத் தேவையான பல நூல்கள் கைவசம் இருந்தமையாலும், பதிப்புத் துறையில் ஓரளவு அனுபவம் கிடைத்திருந்தமையாலும் புறப்பொருள்வெண்பாமாலை நூல் அச்சுப் பதிப்பாக்கம் விரைவாக நடைபெற்றது. 

திருவாவடுதுறை ஆதீன திருமடத்தில் பல சுவடிகள் இருந்தன. மகாவித்வான் மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளை தொடங்கி, பல தம்பிரான்களும் புலவர்களும் தேடிச்சேகரித்தவை, கைப்பட எழுதியவை என இங்குப் பல சுவடி நூல்கள் இருந்தன. ஆனால் அக்காலத்தில் மடத்தில் ஒரு நூலகம் என்ற அமைப்பு இல்லாமல் இருந்தது. அன்று ஆதீனகர்த்தராக இருந்த அம்பலவாண தேசிகர் இதனை மனதில் கொண்டு ஒரு நூலகத்தைத் திருவாவடுதுறை ஆதீன திருமடத்தில் அமைக்க வேண்டும் என விரும்பினார். அந்த நூலகத்தில் தமிழ், சமஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலுமான நூல்கள் இருக்க வேண்டும் என்பது அவரது விருப்பமாக இருந்தது. ஆக, அதனை மனதில் கொண்டு இன்று நாம் திருமடத்தில் காணும் சரசுவதி மகால் கட்டிடத்தை அவர் கட்டுவித்தார். 

நூலகம் உருவாகிய பின்னர் அதில் வைப்பதற்காக நூல்கள் தேவைப்பட்டன. இருக்கின்ற சுவடிகள் மட்டுமன்றி பல நூல்கள் இருந்தால் நூலகம் சிறப்புப் பெறும் என்பது தேசிகரின் விருப்பமாக இருந்தது. ஆக அந்த நூலகத்திற்குத் தேவையான நூல்களை வாங்க மடத்தைச் சேர்ந்த சிலரையும் உ.வே.சாவையும் தேசிகர் சென்னைக்கு அனுப்பி வைத்தார். அவர்கள் சென்னைக்குச் சென்று புத்தகக் கடைகளில் நூல்களைத்தேடி வாங்கி வரவேண்டுமென கட்டளை இருந்தது. அதுமட்டுமன்றி இராமநாதபுரம் ராஜா பாஸ்கர சேதுபதி அவர்களையும் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லி இந்த நூலகத்துக்குப் பொருளுதவி செய்யக் கேட்க வேண்டுமென்றும் எண்ணம் இருந்தது. 

சென்னைக்கு நூல்கள் வாங்க வந்த உ.வே.சா அங்குச் சென்னையில் தங்கியிருந்த மன்னர் பாஸ்கர சேதுபதி அவர்களையும் பார்த்து திருமடத்தின் நூலகச் செயல்பாடுகள் குறித்துத் தெரிவித்தார். மன்னரும் மனம் மகிழ்ந்து அந்த நூலகத்திற்கு வருகை தருவதாகவும் உதவி செய்வதாகவும் ஒப்புக் கொண்டார். இந்த நல்ல செய்தியை உடனே உ.வே.சா அவர்கள் தேசிகருக்குத் தெரிவித்தார். பின்னர் சென்னையில் அவர்கள் 5000 ரூபாய் பெறுமானமுள்ள நூல்களை வாங்கினர். வாங்கிய நூல்களையெல்லாம் ரயில்வண்டியில் ஏற்றி மடத்திற்கு அனுப்பி வைத்தனர். அன்றைய நாளில் ரூ.5000 என்பது பெரிய தொகை தான். ஆக நூலகத்திற்கு எவ்வளவு நூல்களை வாங்கியிருப்பர் என்பதை நம்மால் ஊகித்துப் பார்க்கலாம், அல்லவா?

2013ம் ஆண்டு நான் திருவாவடுதுறை மடம் சென்றிருந்த போது சரசுவதி மகாலில் தேடி எடுத்த மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களின் நூல்களை மின்னாக்கம் செய்தேன். அதுமட்டுமன்றி அந்த மடத்தின் பெரும்புலவர்கள் கைப்பட எழுதிய ஓலைச்சுவடி கட்டுகளை நேரில் பார்வையிட்டதோடு தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வரலாற்றுப் பதிவு ஒன்றினையும் பதிவாக்கி வெளியீடு செய்திருந்தேன். 

சரசுவதி மகால் நூலகத்தில் உள்ள நூல்கள் தமிழ் கூறு நல்லுலகத்தின் பொக்கிஷங்கள் எனலாம். பலரது அரியத் தேடலின் பலனாகச் சேர்க்கப்பட்ட சுவடிகள் அங்குப் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. அவை மின்னாக்கம் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற எனது கருத்தினை அங்கு நான் சென்றிருந்த போது குறிப்பிட்டேன். மடத்தின் தம்பிரான்களும் புலவர்களும் இப்பணியில் ஆர்வத்துடன் இருப்பதை அவர்களது ஆர்வம் எனக்கு உணர்த்தியது. 

தொடரும்..

சுபா

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 134

உ.வே.சாவை தமிழ் தான் வாழ வைத்தது. 

ஆங்கிலேய காலணித்துவ ஆட்சிக் காலத்தில் பல்வேறு துறைகளில் தமிழக மக்களும் ஈடுபடும் வாய்ப்பு உருவாகிக்கொண்டிருந்த காலம் அது. அச்சமயத்தில் வருமானத்தை மனதில் கொண்டு மட்டுமே செயல்படத் தொடங்கியிருந்தால் உ.வே.சாவின் வாழ்க்கையில் பொருளாதார மேம்பாடு உயர்ந்திருக்கக் கூடிய வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆயினும் கூட தனது எண்ணமும், சிந்தனையும், கருத்தும், செயல்பாடும் முழுதும் தமிழ் ஆராய்ச்சி மட்டுமே என அவர் உழைத்தார். தமிழ் தன்னைக் காப்பாற்றும். சோறுபோடும். வாழ வைக்கும் என அவர் முழுமையாக நம்பினார். அப்படியே தமிழால் வாழ்ந்தார். உயர்ந்தார். அக்காலச் சூழலும் தமிழுக்காக உழைக்கும் நல்லோரை ஓரளவு ஆதரித்துப் பாராட்டும் வகையில் இருந்தது என்றே காணமுடிகின்றது. இன்றோ நிலமை வேறு.

நான் சில வேளைகளில் நினைப்பதுண்டு. தமிழர் வரலாற்று ஆராய்ச்சிகளில் மட்டுமே நாம் முழு கவனத்தைச் செலுத்துவோமா? அதில் முழு வீச்சுடன் இறங்கிச் செயல்படத் தொடங்கும் போது நம்மால் மேலும் பல வரலாற்றுப் பாதுகாப்பு முயற்சிகளை செவ்வணவே செய்து முடிக்க முடியும். தக்க ஆய்வு நூல்களை எழுதிப் பதிப்பிக்க முடியும். நேரமும் காலமும் அதிகம் இருக்கும் போது கவனத்தைக் குவித்து சில முக்கியக் காரியங்களைச் செய்யலாமே என்று. ஆனால் நிதர்சனத்தில் அது இயலாத காரியமாகத்தான் இருக்கின்றது. அடிப்படை வாழ்க்கையை நடத்தவும் வரலாற்று ஆய்வுகளைச் செய்யவும், பல இடங்களுக்குப் பயணித்து தகவல்களைச் சேகரிக்கவும் சொந்தப் பணத்தைச் செலவிட வேண்டிய சூழல் தான் எனக்கு உள்ளது. கணினித் துறையில் எனது உழைப்பின் வழி நான் ஈட்டும் பணத்தைக் கொண்டுதான் இந்த வரலாற்றுப் பாதுகாப்பு முயற்சிகளையும், வலைப்பக்க வெளியீடுகளையும் என்னால் சமாளிக்க முடிகின்றது. முழு நேரமாக இறங்கி தீவிரமாகச் செயல்பட எண்ணினால் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளுக்குள் மாட்டிக் கொள்வதோடு தனிப்பட்ட வகையில் குடும்பத்தை நடத்துவதற்கான வருமானத்தைப் பெறுவதில் எனக்குச் சிரமம் ஏற்படுவதோடு மன உலைச்சலும் கட்டாயம் ஏற்படும். அது மட்டுமன்றி நல்ல காரியம் செய்யப் பணம் படைத்தோரைப் புகழ்ந்து பேசி கையேந்திக் கொண்டிருக்கும் அவல நிலைக்கும் ஆளாக நேரிடும் என்பதே எனது முழு நேரமாக இப்பணிகளில் ஈடுபடமுடியாத இந்த நிலைப்பாட்டின் முக்கியக் காரணமாக அமைகின்றது. எனக்கிருக்கும் பிரச்சனை போலவே பல சமூக ஆர்வலர்களுக்கும் நிலைமை இருப்பதைக் காண முடிகின்றது. ஆக, சூழலுக்கேற்ற வகையில், ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பத்தில் ஒவ்வொருவரால் முடிந்த சில பணிகளை இயன்றவரைச் செயலாற்றுவதே கூட போதும் என்று தான் எனக்கு நினைக்கத் தோன்றுகிறது. 

உ.வே.சாவைப் பொருத்தவரை கல்லூரியில் அவருக்கிருந்த பணி அவரது ஆய்வுகளுக்கு முற்றிலும் உதவும் நிலை என்றில்லாத சூழலிலும் தமிழ்ப்பேராசிரியராகப் பணியாற்றியதால் மாத வருமானம் அவருக்குக் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தது. அதோடு அவரது மாணவர்களும் அவருடன் இணைந்து பழஞ்சுவடி பதிப்புப் பணியில் அவருக்கு ஒத்தாசை செய்து கொண்டிருந்தனர். இந்தச் சூழலில் அவர் வாடகை வீட்டிலே தான் குடியிருக்கும் சூழல் அப்போது அவருக்கிருந்தது. பல ஊர்களுக்குச் சென்று தேடி சேகரித்தப் பழஞ்சுவடிகள் அவர் வீட்டில் நிறைந்திருந்தன. அவர் எழுதிய கையெழுத்துச் சுவடிகளும் வேறு இருந்தன. ஆக அதிகமான நூல்கள் சேர்ந்து விட்டமையால் புதிய வீட்டிற்குச் சென்றால் வசதியாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கியது. ஆக ஒரு வீட்டைக் கும்பகோணத்தில் வாங்குவது என முடிவு செய்து கொண்டார் உ.வே.சா. 

சேகரிப்பில் இருந்த பணத்தோடு கடனாக ரு.3000 ஒருவரிடம் பெற்று ஸஹாஜி நாயகர் தெருவில் ஒரு வீட்டினை வாங்கினார். இந்த வீடு 3 கட்டும் மாடியும் உள்ளது எனக் குறிப்பிடுகின்றார். இந்தக் ”கட்டு” எனும் சொல் எதனைக் குறிக்கின்றது எனத் தெரியவில்லை. 3 பகுதிகளாக அல்லது அறைகளாக இருக்குமோ என நினைக்கின்றேன். இந்த வீடு கல்லூரிக்கும் அருகாமையிலேயே இருந்ததும் வசதியாக அமைந்தது. 

புறநானூற்று அச்சு வடிவத்தைப் பார்த்தவர்களில் ஒருவர் ஜமீன்தார் வள்ளல் பாண்டித்துரைத் தேவர் ஆவார். அந்த அச்சுப்பதிப்பின் தரத்தை மகிழ்ந்து புகழ்ந்து ஒரு பாராட்டுக் கடிதம் ஒன்றினை உ.வே.சாவிற்கு அனுப்பி வைத்தார் அவர். அதோடு காலம் வரும்போது சன்மானம் கொடுத்து சிறப்பிப்பதாகவும் அக்கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார். பாண்டித்துரைத் தேவர் அவர்களின் கவனத்தைப் பெற்றதும் அவரது கடிதமும் உ.வே.சாவின் மனதில் புத்துணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஏனெனில் வள்ளல் பாண்டித்துரை அவர்கள் மதுரையில் தமிழ்ச்சங்கத்தை ஏற்படுத்தி மிக முக்கிய தமிழ் ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு வந்த சமயம் அது. பல தமிழறிஞர்களை வரவேற்று அவர்களை ஊக்குவித்து தமிழ் ஆய்வுகள் தொடர அவர் பெருமுயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். ஆக, இந்தச் சூழலில் அவரது கடிதம் உ.வேசாவிற்கு மனதில் மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அவரது கடிதம் கிடைத்த செய்தியை திருவாவடுதுறை ஆதீனம் சென்ற போது சொல்லி மகிழ்ந்தார் உ.வே.சா. 

அடுத்த சில தினங்களில் வள்ளல் பாண்டித்துரை தேவர் திருவாவடுதுறை ஆதீனத்திற்கு வருகை தந்திருந்தார். ஆதீனகர்த்தர் இச்செய்தியைச் சொல்லி உ.வே.சாவை வந்து காணுமாறு அழைத்திருந்தார். இச்சந்திப்பு பயனுள்ள ஒரு சந்திப்பாக அமைந்தது. உ.வே.சாவின் பணியைப் பாராட்டி ரூ 500க்கு ஒரு உண்டியலை உ.வே.சாவிற்கு தாம் இராமநாதபுரம் திரும்பியதும் அனுப்பி வைத்தார் வள்ளல் பாண்டித்துரை தேவர். இச்செய்தியை அறிந்த திருவாவடுதுறை ஆதீனகர்த்தரும் ரூ.300 பரிசாக உ.வே.சா விற்கு அளித்தார். இந்தப் பண வரவினால் வீட்டிற்காக வாங்கிய கடனை உ.வே.சா அடைத்து முடித்தார். 

இந்தச் சூழலில் மணிமேகலையைப் பதிப்பிப்பதா அல்லது புறப்பொருள் வெண்பாமாலை என்ற நூலை அச்சுப்பதிப்பாகக் கொண்டு வருவதா என்ற எண்ணம் உ.வே.சாவின் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. புறப்பொருள் வெண்பாமாலை என்பது புறப்பொருளின் இலக்கணங்களைக் கூறுவது. ”வெண்பாமாலை” என்றும் அதற்கு ஒரு பெயர் உள்ளது. சேரர் குலத்தில் பிறந்த ஐயனாரிதனார் என்பவரால் இயற்றப்பட்டது இது. உரைகள் சிலவும் இதற்கு இருந்தன. உ.வே.சாவிடம் இருந்த உரையின் ஆசிரியர் மாகறல் சாமுண்டி தேவநாயகர் என்பது மதுரைத் தமிழ்ச்சங்க சுவடிகளை நண்பர்கள் உதவியோடு ஆராய்ந்ததில் உ.வே.சா அறிந்து கொண்டார். முழு கவனத்துடன் இந்த நூலின் அச்சுப்பதிப்பாக்கப்பணியைத் தொடங்கினார் உ.வே.சா.

தொடரும்...

சுபா

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 133

சீவக சிந்தாமணி அச்சுப் பதிப்பிற்குப் பின்னர் உ.வே.சா விற்குச் சங்க இலக்கிய நூல் பற்றிய அறிமுகம் ஏற்படவே அவர் பத்துப் பாட்டு அச்சுப்பதிப்பாக்கத்தை முடித்திருந்தார் என்பதை முந்தைய பதிவுகள் சிலவற்றிற்கு முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தேன். பத்துப்பாட்டு என்பது எட்டு புலவர்களால் இயற்றப்பட்ட ஒரு தொகுப்பாகும். பத்துப்பாட்டில் இடம்பெறும் தொகுப்புகளில் ஆறு தொகுப்புக்கள் புறத்திணைப் பாடல்கள் என்றும், மூன்று தொகுப்புக்கள் அடங்கிய செய்யுட்கள் அகத்தினைப் பாடல்கள் என்றும், எஞ்சிய ஒன்று அகப்புறப்பாட்டு என்ற வகையிலும் அமைகின்றன. 

புறத்தினைப்பாடல்கள் என வகைப்படுத்தப்படுபவை திருமுருகாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, மதுரைக்காஞ்சி , மலைபடுகடாம் ஆகியன. அகத்தினைப்பாடல்கள் எனப்படும் வகையில் அமைவன முல்லைப்பாட்டு, குறிஞ்சிப்பாட்டு, பட்டினப்பாலை ஆகிய மூன்றுமாகும். நெடுநல்வாடை அகப்புறப்பாட்டு என வகைப்படுத்தப்படுகிறது. 

பத்துப்பாட்டு அச்சுப்பதிப்பாக்கத்திற்குப் பின்னர் சிலப்பதிகாரத்தை அச்சு நூலாக உ.வே.சா வெளியிட்டமையும் அதன் தொடர்பில் நடந்த நிகழ்வுகளையும் முந்தைய பதிவுகளில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அப்பணிகளினூடே சங்கத்தமிழ் பாடல் தொகுப்புக்களில் ஒன்றான புறநானூற்றுப் பதிப்பை உ.வே.சா தொடங்கினார். சிலப்பதிகாரப் பணி முடிவுற்ற பின்னரும் கூட உடனே இந்த நூலை அவரால் வெளியிட இயலாத சூழல் இருந்தது. இடையில் 1893ம் ஆண்டு அவரது தந்தையாரின் இழப்பு அவருக்குப் பணிச்சுமையை மேலும் அதிகரித்தது. ஆகவே அந்த ஆண்டு புறநானூற்றுப் பதிப்பை முழுமைப்படுத்த முடியாத சூழலே தொடர்ந்தது. 

புறநானூறு என்பது சங்க இலக்கியத்தில் எட்டுத்தொகை எனப்படும் தொகுப்பில் அமைகின்ற ஒரு தொகுப்பாகும் 

புறநானூற்றுப்  பாடல் தொகுப்பில் இடம்பெறும் பாடல்களை எழுதிய புலவர்களின் பெயர் பட்டியல் நீளமானது. நூற்றைம்பத்தாறு புலவர்கள் எழுதிய பாடல்களின் தொகுப்பு இது என அறியப்படுகின்றது. இவர்களுள் பதினைந்து பெண்பார்புலவர்களும் அடங்குவர். புறநானூற்றுப்பாடல்கள் பண்டைய சங்ககால வரலாற்றுச் செய்திகளும் சமூக வழக்குகளையும் இன்று நாம் ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்ள உதவும் சான்றுகளுள் ஒன்றாக அமைகின்றது. 

உ.வே.சாவின் பதிப்புப்பணி 1894ம் ஆண்டு மீண்டும் முனைப்புடன் தொடங்கியது. புறநானூற்றுப் பாடல்களை ஆராய்ந்ததில் அவருக்குக் கிடைத்த பல தகவல்களைத் தொகுத்து நூலில் ஒரு அகவலாக இணைத்தார். தனது ஆய்வு எவ்வகையில் நிகழ்ந்தது என்பதையும் தாம் ஆராய்ந்த சுவடிகளில் பல சேதமுற்றிருந்த நிலையையும் வாசிப்போர் உணர்வதற்காக  அறிமுகமாக நூலில் இணைத்தார். அகம் புறம் என்னும் இருவகைப் பொருளின் தன்மையையும் வாசிப்போர் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் நூலின் முகவுரையில் இதனை விளக்கி எழுதி இணைத்தார். 

புறநானூற்றுப் பாடல்களில் வருகின்ற செய்திகளைக் கொண்ட பண்டைய தமிழகத்தின் சரித்திரத்தை அறிந்து கொள்ளவும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களுக்கு உதவும் எனக் கருதி பாடல்களில் வருகின்ற நாடுகள், கூற்றங்கள், ஊர்கள், மலைகள், ஆறுகள் ஆகியவற்றின் பெயர்களை அகராதி வரிசையில் தொகுத்து அமைத்து நூலில் இடம்பெறச் செய்தார். அத்துடன் தனது உரையில் மேலும் இவ்வாறு குறிப்பிடுகின்றார். 

"இத் தமிழ் நாட்டின் பழைய சரித்திரங்களைத் தெரிந்து கொள்ளுதலிலும் தெரிவித்தலிலுமே பெரும்பாலும் காலம் கழித்து உழைத்து வரும் உபகாரிகளாகிய விவேகிகள், இந்நூலை நன்கு ஆராய்ச்சி செய்வார்களாயின் இதனால் பலர் வரலாறுகள் முதலியன தெரிந்து கொள்ளுதல் கூடும்", என்கின்றார். 

புறநானூற்று அச்சுப் பதிப்புப் பணிகள் நிறைவடைந்தன புறம் நானூற்றில் 267ம் பாடலும் 269ம் பாடலும் முற்றிலுமாக கிடைக்கவில்லை. இலங்கையின் யாழ்ப்பாணத்து ஆறுமுக நாவலர் சென்னையில்  ஒரு அச்சுக்கூடத்தை வைத்திருந்தார்.   அந்த அச்சுக்கூடத்தைச் சதாசிவ பிள்ளை பாதுகாத்து வந்தார். அவர் ஒரு புறநானூற்றுப் பிரதி  ஒன்றினை பிரதி எடுத்து இவருக்குத் தபாலில் அனுப்பி வைத்தார்.   உ.வே.சா பெற்றுக் கொண்ட பதிப்பில் ​267ம் செய்யும் முதல் 369ம் செய்யுள் வரை கிடைத்தவற்றை உ.வே.சா  என் சரித்திரம் நூலில் குறிப்பிடுகின்றார். ஆயினும் அவரது பதிப்பில் பாடல் எண் 267, 268 ஆகியன விடுபட்டே இருந்திருக்கின்றன. மேலும் 282ல் சில சொற்கள், 283ல் சில சொற்கள் 284ல் சில சொற்கள்285ல் சில சொற்கள் என மேலும் சில செய்யுட்களிலும் முழுமையான பாடல்கள் கிடைக்கவில்லை.  328ல் முதல் சில வரிகள் கிட்டவில்லை. இப்படி சில் சொற்கள் கிடைக்காத நிலையிலேயேதான் இப்பதிப்பு வெளிவந்துள்ளது 328ம் பாடலின் தொடக்கம் கிடைக்கவில்லை. இவை மூன்று முழுமை பெறா பாடல்கள் என்ற நிலையில் புறநானூறு அச்சுப்பதிப்பாகத் தயாராகியிருந்தது. 1894ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் புறநானூற்றுப் பதிப்பு நிறைவேறியது. உ-வே-சா பதிப்பித்த எட்டுத் தொகை நூல்களுள் இதுவே முதன்மையானது. நூல் வெளிவந்தது. அப்போதைய தன் மன நிலையை உ.வே.சா இப்படித்தான் குறிப்பிடுகின்றார். 

"புத்தகம் முடிந்து பார்க்கும்பொழுது, ‘நானா இவ்வளவும் செய்தேன்!’ என்று எனக்கே பிரமிப்பாக இருந்தது. இறைவன் திருவருளை வழுத்தினேன். புத்தகத்தின் அமைப்பைப் பார்த்து நண்பர்களெல்லாம் பாராட்டி எழுதினர். சேலம் இராமசுவாமி முதலியாரும், பூண்டி அரங்கநாத முதலியாரும் பார்த்து இன்புறுவதற்கில்லையே என்ற வருத்தம் மாத்திரம் எனக்கு ஏற்பட்டது."

புறநானூற்றுப் பதிப்பு  123 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இதே செப்டம்பர் மாதம் தான் நிகழ்ந்திருக்கின்றது என்பது  இந்தப் பதிவை நான் எழுதும் போது எனக்கு வியப்பளித்தது. 

தொடரும்...

சுபா

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 132

துன்பம் வரும்போது ஒன்றுக்கடுத்து இன்னொன்று என வரிசையாக அமைந்து விடுமானால் அதிலிருந்து மீள்வதற்கு அசாத்தியமான மன உறுதி கட்டாயம் ஒருவருக்கு வேண்டும். துன்பத்திலே உயர்வு தாழ்வு காண முடியுமா என்ற கேள்வி எழலாம். துன்பத்தை அனுபவிப்போருக்கு, அந்த நேரத்தில் ஒருவரது முழு கவனத்தையும் அத்துன்பம் எடுத்துக் கொண்டு வேறு விசயங்களில் கவனம் செலுத்த முடியாதவாறு ஒரு நிலையை உருவாக்கினால் அது உயர்ந்த துன்பம் தான். சில வகை துன்பங்களுக்கு ஓரிரு நாட்களில் விடை கிடைக்கலாம். துன்பமே நன்மையாகவும் ஆகலாம். ஒரு சில வகை துன்பங்களோ என்றும் மனதை விட்டு அகலாத தன்மை கொண்டவையாக அமைந்து விடுகின்றன. இத்தகைய துன்பங்கள் வாழ்வில் மறக்கவியலாத கீறலை உருவாக்கி வைத்து விட்டுச் செல்லும் போது அதன் பாதிப்பு கால ஓட்டத்தில் ஓரளவு குறைந்தாலும், முழுமையாகக் குறையாமல் மனதில் ஒரு மூலையில் இருந்து கொண்டு அவ்வப்போது வலியை உணர்த்திக் கொண்டே தானிருக்கும். இத்தகைய அனுபவத்தைத் தரவல்லது மரணம். இந்தத் துன்பத்தை மனிதர்களாகப் பிறந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அனுபவிக்கும் போது அதிலிருந்து வெளிவருவதற்கு அசாத்தியமான மன உறுதி என்பது அவசியமாகின்றது. காலம் தான் பல வகை துன்பங்களுக்கும் மாற்று மருந்தாக அமைகின்றது. 

மனிதராகப் பிறந்தவர் அனைவருமே இன்ப துன்பம் என்ற சுழற்சியிலே மாட்டிக் கொண்டவர்கள் தானே. எப்போதுமே ஒரே சீராக நம்மைச் சுற்றிய நிகழ்வுகள் இருப்பதில்லை. 

புறநானூற்றுப் பதிப்புப் பணிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த வேலையில் இத்தகைய துன்ப நிகழ்வுகள் உ.வே.சாவின் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்தன. 

சங்கீதத்தில் மிகத் தேர்ந்தவர் என்பதுடன் உ.வே.சாவிற்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தவரான மகா வைத்தியநாதய்யர் 27.1.1893ம் ஆண்டு காலமானார். திருவாவடுதுறை ஆதினகர்த்தருக்கும் நல்ல நெருக்கமான தொடர்பில் இருந்தவர் இவர். இவரது மறைவு உ.வே.சாவைப் பாதித்தது போலவே, ஆதீனகர்த்தரையும் மிகவும் பாதித்தது என்ற குறிப்பை நூலில் காண்கிறோம். 

அதே ஆண்டில் உ.வே.சாவின் தாயும் தந்தையும் உடல் நலக் குறைவினால் பாதிக்கப்பட்டனர். தாயாரின் உடல் நிலை மிக கவலைக்கிடமான நிலையில் இருந்த வேளையில் தந்தையாரின் உடல் நலமும் திடீரென்று அதிகமாக பாதிப்புற்றது. அக்டோபர் மாதம் 7ம் தேதி உ.வே.சா வின் தந்தையார் வேங்கட சுப்பையர் காலமானார். நிறைந்த சிவபக்தி கொண்டவரான இவர் இறக்கும் தறுவாயில் ஸ்ரீ மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் தியான மந்திரங்களை உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார் என்றும் இறக்கும் தருவாயில் மகனை அருகில் அழைத்து "சிவபக்தி பண்ணிக் கொண்டிரு" என சொல்லிவிட்டு சிவகதி அடைந்தார் என்பதையும் உ.வே.சா நூலில் குறிப்பிடுகின்றார். 

உ.வே.சாவின் அந்த நொடிப்பொழுது வரையில் வீட்டுப் பொறுப்பு அனைத்தையும் தந்தையாரே முன் நின்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். அது உ.வே.சா முழுக்க முழுக்க கல்லூரிப் பணிகளில் கவனம் செலுத்தவும், தமிழ்ச் சுவடிகளைத் தேடி அலைந்து ஆராய்ந்து பதிப்பிக்கவும் அவருக்கு வாய்ப்பாக அமைந்தது. வீட்டு விசயங்களில் மனம் அலைபாயாமல் ஆராய்ச்சியில் மனம் முழுமையாக ஈடுபட இது பெரிதும் உதவியது. ஆனால் தந்தையாரை இழந்த அந்தக் கனத்திலிருந்து ஆய்வுப் பணியுடன் குடும்பச் சுமையும் உ.வே.சாவிடம் வந்தடைந்தது. தந்தையை இழந்த துயரம் அவர் மனதை மிகவும் பாதித்து விட்டது என்பதைத் தன் தந்தையை நினைத்து அவர் எழுதிய செய்யுட்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. தந்தையாரின் இறப்பும், குடும்பச் சுமையும் உ.வே.சாவின் தமிழ்ப்பணியைச் சற்று சுனங்கச் செய்தன. 

இரண்டு மரணங்கள் ஒரே ஆண்டில் நிகழ்ந்து வேதனையில் ஆழ்த்த, அவ்வேளையில் உ.வே.சாவுக்குப் பலமுறை தக்க வேளைகளில் உதவிய பூண்டி அரங்கநாத முதலியார் காலமானார் என்ற செய்தி கிட்டியது. 10.12.1893ம் ஆண்டு இந்தத் துயரச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது. 

பூண்டி அரங்கநாத முதலியார் செல்வாக்கு மிக்கவராக இருந்தார் என்பதோடு பல தமிழ் அமைப்புக்களின் தலைமைப் பதவியையும் வகித்து வந்தவர் . அவரது இழப்பு தமிழுலகுக்குப் பெரும் இழப்பு என தமிழ்ச்சான்றோர் பலர் வருந்தியமையை உ.வே.சாவின் எழுத்துக்களின் வழி அறிய முடிகின்றது. தமிழ்ப்புலமையும் ஆங்கிலப்புலமையும் பெற்றவர், மிகுந்த செல்வந்தர் என்பதோடு தமிழ் அமைப்புக்களில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர் என்பதால் அதிகமான நட்பு வட்டத்தைப் பெற்றவராக இருந்தார் பூண்டி அரங்கநாத முதலியார். ஆக நண்பர்கள் பலர் கேட்டுக் கொள்ள பூண்டி அரங்கநாத முதலியாரின் இழப்பை நினைத்து சில செய்யுட்களை எழுதினார் உ.வே.சா. 

உ.வே.சா தன் வாழ்வில் மூன்று பெரும் இழப்புக்களை அந்த ஆண்டில் சந்தித்திருந்தார். இன்னமும் புறநானூற்றுப் பதிப்பு முழுமையடையாமலேயே இருந்தது. 

தொடரும்..

சுபா

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 131

ஒரு செயலில் நாம் ஈடுபட்டிருக்கும் போது அச்செயலுக்குத் தொடர்ச்சியான வேறு சில தேவைகள் நம் கண்முன்னே வந்து நிற்கும் போது அவற்றையும் செய்யத் தொடங்கலாமா, என்ற எண்ணம் நம் மனதில் எழுவதை நமது அனுபவங்களில் பார்த்திருப்போம். பல வேளைகளில் இப்படியானச் செயல்கள் நமது முதன்மை நோக்கத்தை நாம் அடையமுடியாமல் செய்துவிடும் அபாயமும் உண்டு. பல வேளைகளில் புதிய பாதைகள் நமக்கே ஏற்படுவதும் அதனால் நமது சுய வளர்ச்சி என்பது மிகப்படுதலுக்கான வாய்ப்புகள் அதிகரிப்பது என்ற நிலையும் ஏற்படும் சாதகமான நிலையும் ஏற்படுவது உண்டு. ஆக, எது நமக்குத் தேவை, எந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பது, எதனில் முழு கவனத்தைச் செலுத்துவது என்பதை நாம்தான் சுயமாக நமது தேவைக்கும், மனத்தின் எண்ண ஓட்டங்களுக்கும், சூழலுக்கும், ஏற்றவாறு தேர்ந்தெடுத்து செயல்படவேண்டும். 

உ.வே.சா புறநானூற்றுப் பதிப்பு வேலையைத் தொடங்கி விட்ட காலகட்டம் இது. சென்னையில் பாதி வேலையை முடித்து விட்டு கல்லூரி தொடங்கியதால் கும்பகோணத்திற்குத் திரும்பி வந்து தனது கல்லூரிப் பணிகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்த காலம் அது. புறநானூறு அச்சுப்பதிப்பில் இணைப்பதற்காகப் புறநானூற்று அகராதியை ஒன்றினைத் தயாரித்துச் செம்மை படுத்தினார், அப்போது கல்லூரியில் முதல்வராக இருந்தவர் பில்டெர்பெர்க் என்னும் ஆங்கிலேயர் ஒருவர். உ.வே.சாவின் அச்சுப்பதிப்புப் பணிகளை அறிந்திருந்தமையினால் இவர்பால் அவருக்கு நிறைந்த அன்பு இருந்தது. உ.வே.சா பதிப்பித்த சீவக சிந்தாமணி அச்சுப்பதிப்பை இங்கிலாந்தில் உள்ள கேம்ப்ரிட்ஜ் பல்கலைக்கழக நூலகத்திற்கும் ஏனைய சில கல்வி மையங்களுக்கும் அனுப்பி வைத்ததோடு அங்கிருந்து நூலைப்பெற்றுக் கொண்டமைக்கான நன்றிக்கடிதங்களையும் அவர்கள் எழுதி அனுப்பச் செய்திருக்கின்றார். 

அந்தக் காலத்தில் கல்லூரியில், கல்லூரிப் படிப்பு என்பது மட்டுமன்றி நாடக அரங்கேற்றங்களும் நடைபெற்றிருக்கின்றன. ஷேக்ஸ்பியரின் Midsummer Night's Dream என்ற நாடகத்தைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்து நடத்தியிருக்கின்றனர். கல்லூரி ஆசிரியர்களில் ஒருவராகிய நாராயணசாமி ஐயர் என்பவர் இந்த மொழிபெயர்ப்பைச் செய்ய, அதனைத் திருத்தம் பார்த்து மேலும் சில பாடல்களையும் தாமே எழுதி இணைத்துக் கொடுக்க, நடுவேனிற் கனவு என்ற பெயரில் இந்த நாடகம் அரங்கேற்றம் கண்டது என்ற செய்தியும் உ.வே.சா குறிப்புக்களின் வழி அறியமுடிகின்றது. 

இதன் தொடர்ச்சியாக ஷேக்ஸ்பியர் எழுதிய ஆங்கில நாடகங்களை ஆங்கில மொழி தெரிந்த ஒருவர் உதவியோடு வாசித்து தமிழ் படுத்தினால் என்ன, என்ற யோசனை உவே.சாவிற்கு எழுந்தது. அதேபோல சாகுந்தலம் போன்ற நூல்களைத் தமிழ் படுத்தி எழுதலாமே என்றும் தோன்றியது. உ.வே.சாவின் நலனில் அக்கறை கொண்ட சிலரோ, புதிதாக உ.வே.சா வசன நடையில் நூல்கள் எழுதினால் கல்லூரி பாட நூலாக அமைக்கலாம் என்பதோடு நல்ல பொருளும் வரும் என்றும் ஆலோசனைக் கூறினர். இந்தச் சிந்தனைகளை உள்வாங்கிக் கொண்டு, செய்யலாமா வேண்டாமா, என யோசித்துக் கொண்டிருந்தார் உ.வே.சா. 

பழந்தமிழ் நூலாராய்ச்சியில் ஒன்றிப்போன உள்ளத்திற்கு இந்தப் புதிய சிந்தனைகள் நிலையான நிறைவைத் தராது என்றே அவரது எண்ண ஓட்டம் இருந்தது. ஆக, வேறு திசையில் செல்லாது தனது நோக்கம் கெடாது, பழந்தமிழ் நூல்களைத் தேடி ஆராய்ந்து அவற்றை அச்சுப்பணியாக்கம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஒன்றைச் செய்வதையே தம் குறிக்கோளாக நிலையாக்கிக் கொண்டார் உ.வே.சா. 

திருத்தருப்பூண்டி நகரில் அப்போது முன்ஸீபாக இருந்த வடக்குப்பட்டு த.சுப்பிரமணிய பிள்ளை என்ற ஒருவர் ஆங்கிலப்புலமை பெற்றிருந்தாலும் தமிழ் மொழி இலக்கியங்களில் நிறைந்த ஆர்வத்தைக் கொண்டிருந்தார். அவர் முருகப்பெருமானைத் துதித்து அருணகிரிநாதர் எழுதிய திருப்புகழ் ஓலைச்சுவடிகளைத் தேடி ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார். பலரிடம் உள்ள சுவடிகளைப் பெற்று, பாடபேதம் கண்டு ஆராய்ந்து திருப்புகழை முழுமையான அச்சுப்பதிப்பாக கொண்டு வரவேண்டும் என்ற எண்ணம் சுப்பிரமணிய பிள்ளை அவர்களுக்கு இருந்தது. நிறைந்த உழைப்பைச் செலுத்தி இப்பணிகளை அவர் செய்து வந்தார். உ.வே.சாவிற்கு அவரது அறிமுகம் கிடைத்தது. திருப்புகழ் பதிப்புப்பணியில் அவருக்கிருந்த ஆர்வத்தைக் கண்டு அவர் பால் உ.வே.சாவிற்கு மேலும் அன்பு உண்டாயிற்று. திருப்புகழ் பணியை சுப்பிரமணிய பிள்ளை செய்து கொண்டிருக்கும் போது அச்சுப் பிரதிகளில் புருப் பார்க்கும் பணியில் உ.வே.சாவும் அவருக்கு உதவினார். புறநானூற்றுப் பதிப்புப் பணிகளும் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன. 

அவ்வேளையில் உ.வே.சாவின் மனதை வறுத்தும் துன்பகரமான நிகழ்வு ஒன்று அவர் வாழ்வில் நடந்தது.