Saturday, March 11, 2017

மநுதர்ம சாஸ்திரம் - ஏன் தமிழர்களுக்கான ஒரு நூலல்ல!!

 தமிழ் நிலத்தில் தமிழ் மக்களின் பண்பாட்டில் வைதீக தருமம் அதன் விரிவாக்கத்தை அமைத்த பின்னர் மிகப்பல சமூகக் கேடுகள் தமிழர் பண்பாட்டுத் தளத்தில் நுழைந்தன. அதன் தொடர்ச்சியாகச்   சாதி அமைப்பும் அதனைச் சார்ந்த கொள்கைகளும் "நீதி", "சமய ஒழுக்கம்" என்ற பெயரில் அக்கால அரசுகளின்  துணையோடு விரிவாக்கம் கண்டன. இதனால் தமிழ்ப்பெருங்குடி மக்களான பழங்குடி மக்கள், சமூகத்தின் கடைக்கோடி மனிதராக சமூதாய அளவுகோளில் வைக்கப்படும் நிலமை உருவானது. அது இன்றும் தொடர்கின்றது. 


இந்தச் சமுதாய மாற்றத்தை ஏற்படுத்திய வைதீக  சாத்திரங்களாக அமைவனவற்றுள் மநுதர்ம சாத்திரம் முக்கிய இடம் வகிக்கின்றது. கல்வி அறிவு எட்டாக்கணியாக இருந்த சாமானிய மக்கள்  அரசும், சமய அமைப்பும் சொல்லும் நீதியையே எதிர் கேள்வி கேட்காமல் இருந்த காலகட்டத்தில், தமிழரிடையே பிரிவினை என்பது சமூக ரீதியாக கட்டமைக்க இந்த மநு தர்ம சாத்திரம் மிகப் பெரிய அளவில் உதவி இருக்கின்றது.  கடந்த சில காலங்களில் சமஸ்கிருதத்தில் இருந்த மநு தர்ம சாத்திரம்  ஏனைய மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டபோது, ஆங்கிலம் மற்றும் தமிழ் வழியாக இந்த நூலையும் அது என்ன தான் சொல்கின்றது என்பதையும் அறிந்து கொள்ள பலருக்கும் வாய்ப்பு அமைந்தது.

அந்த வகையில் தமிழில் திருலோக சீதாராம் அவர்களால் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு ஆர்.கே.எல். பிரிண்டர்ஸ் அச்சகத்தின் பதிப்பாக வந்த தமிழ் மொழி பெயர்ப்பிலிருந்து சில வாசகங்களை இந்த இழையில் பகிர்ந்து  கொள்கிறேன்.

வாசித்து அறிந்து கொள்வோமே!!

1.87 உலக நியதி நின்று நிலைக்கும் பொருட்டாக நால் வருணத்தாருக்கும் உரிய கடமைகளைத் தனித் தனியே கடவுள் விதித்தார்.

1.88. அந்தணாளர் வேதம் ஓதியும், ஓதுவித்தும், தியாக வேள்விகள் புரிந்தும், புரிவித்தும், செல்வராயின் பிறர்க்கு ஈந்தும், வறிஞராயின் செல்வரிடம் ஏற்றும் வாழத் தக்கவராயினர்.

1.89. பிரஜா பரபாலனம் செய்வது, ஈகை. வேள்விகள் புரிவது, வேத பாராயனம் செய்விப்பது, விஷய சுகங்களின் மனத்தை அலைய விடாமல் உறுதியாக நிற்பது மன்னர் கடமையாகும்.

1.90. வாணிபர்க்கு ஆநிரைகளைக் காத்தல், தானம் கொடுத்தல், கடலாரம், மலையாரம், கனிப்பொருள், விளை பொருள், தானியங்கள் இவற்றை வியாபாரம் செய்தல், வட்டிக்கு விடுதல், பயிர்த்தொழில் செய்தல் ஆகியவற்றை விதித்தார்.

1.91. ஏவலரான மக்கள் மேலே சொன்ன மூவர்க்கும் பொறாமையின்றிப் பணி புரிதல் ஒன்றையே முதன்மையாகக் கொள்ளக் கடவரென்றும், ஈதல் முதலிய சத்கருமங்களும் அவர்களுக்கு உண்டென்றும் படைத்தார்.

ஆக எந்தப் பொறாமையுமின்றி அந்தணர், சத்திரியர், வைசியருக்கு சேவகம் செய்வதே சூத்திரரின் கடமை என நிர்ணயிக்கின்றது மநு தர்மம்.  இது ஒரு தர்மமா? 

இக்காலத்தில் சமூகத்தின் எல்லா சமூகத்தோரும் கல்வி கற்று, எது நீதி எது நியாயம் எது அநியாம என உணர்ந்திருக்கின்றோம். அடிப்படை மனித  உரிமை அறிந்த உலக மக்கள், மநுதர்மம் கூறும் இந்த வாசகங்கள் இன்னும் நாகரிகம் அடையாத ஒரு சமூகத்தின் சிந்தனைகளின் பிரதிபலிப்பு எனத்தான் எண்ண முடியும்.

தொடரும்..

சுபா

Monday, March 6, 2017

நாவாய் - கடல்சார் வரலாற்றாய்வுகள் - பகுதி 9

தமிழ்ப்பல்கலைக்கழக வெளியீடாக வந்திருக்கும் கட்டுரைத் தொகுப்பு நூலிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில கட்டுரைகளைப்பற்றி என் பார்வையைப் பதிகின்றேன்.

இந்த நூலில் 12வது கட்டுரையாக இடம்பெறுவது முனைவர் சொ.சாந்தலிங்கம் அவர்களின் “ காயல்பட்டினம் - ஓர் இசுலாமிய வணிகத்தலம்” என்ற கட்டுரை.

பழையகாயல், புன்னைக்காயல், காயல்பட்டினம்  என் மூன்று நகரங்களாக இன்று இருக்கும் ஊர்கள் இணைந்து ஒரே ஊராக காயல்பட்டினம் என்ற பெயரில் வழங்கப்பட்டது. இதன் அருகில் இருக்கும் கொற்கை சங்க காலத்தில் புகழ்மிக்க நகரமாக விளங்கியது. 

முதன் முதலில் அரேபிய முஸ்லிம்கள் கிபி.633ல் காயலில் வந்து குடியேறுகின்றனர்.இக்காலத்தில் கடற்கரைப்பகுதியில் ஒரு மசூதி கட்டப்பட்டது. அது கடற்கரை மசூதி என்ற பெயரில் வழங்கியது.

அரேபியர்களின் 2வது குடியேற்றம் காயலில் கிபி.842ல் எகிப்திலிருந்து வந்த இசுலாமியர்களால் நிகழ்ந்தது இவர்களால் குப்தா பெரிய பள்ளி என்னும் மசூதி கிபி 842ல் கட்டப்பட்டது.

வாசப், இபின்பதுதா, மார்க்கோபோலோ ஆகிய வெளிநாட்டுப் பயணிகள் காயல்பட்டினம் துறைமுகத்தைத் தங்கள் குறிப்பேடுகளில் சிறப்பித்துக் கூறியிருக்கின்றனர். 

காலத்தால் முந்திய கடற்கரைப் பள்ளிவாசலில் (கிபி 640) இரண்டு கல்வெட்டுக்கள் காணப்படுகின்றன. ஒன்று ஜடாவர்மன் கால கல்வெட்டு (கிபி1190-1216). இப்பள்ளிவாசலுக்கு வழங்கப்பட்ட நிலக்கொடை இக்கல்வெட்டில் காணப்படுகின்றது.

கிபி900-1500 வரை காயல்பட்டினத்தில் இசுலாமியர் சிறப்பான வாழ்க்கையைப் பெற்றிருந்தனர். கிபி 1530 பின்னர் போர்த்துக்கீசியர்களின் வருகை இங்கே சலசலப்பை உண்டாக்கியது. முத்துக்குளிக்கும் தொழிலில் போட்டி உருவானது.

வகுதை, வகுதாரி என்ற பெயர்களும் காயல்பட்டினத்திற்கு உண்டு.

அஞ்சுவண்ணத்தார் என்ற வணிகக்குழு, எகிப்திலிருந்து முகமது கில்ஜியுடன் கிபி 850ல் வந்து தங்கிய பக்ரி, ஹாசிம், பருக்கி, உம்மையா, போர்வீரர் குழு ஆகிய ஐந்து குழுக்களுமே ஆவர்.

முதல் தமிழ் இசுலாமிய இலக்கியம் எனப்படும் மிராஜ்மாலை ஆலிப் புலவரால் எழுதப்பட்டது. கிபி 16ன் பிற்பகுதியைச் சார்ந்தது இந்த நூல்.

வரலாற்று அடிப்படையில் பல சான்றுகள் நிறைந்த நகரம் காயல்பட்டினம் என்பதை கட்டுரை ஆசிரியர் விரிவாக இக்கட்டுரையில் வழஙியுள்ளார்.

காயல்பட்டினம் சென்று இங்கு பல வரலாற்றுச் சான்றுகளைப் பதிய வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுகின்றது. அடுத்த எனது தமிழகப் பயணத்தில் இந்த ஊருக்குச் செல்ல வேண்டும்!


சுபா

Saturday, March 4, 2017

என் சரித்திரம் - உ.வே.சா வுடன் ஒரு உலா - 108

திருநெல்வேலியில் பத்துப்பாட்டின் முழுமையான நல்ல பிரதிகள் கிடைக்குமா என உ.வே.சா தேடித் திரிந்த செய்திகளை முந்தைய பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆயிரக்கணக்கான சுவடிகளை இந்த ஊர் கவிராயர்கள் வைத்திருந்தார்கள் என்பதனையும் அவையெல்லாம் இன்று எக்கத்தியாயின என்றும் என் அய்யத்தை எய்ழுப்பியிருந்தேன். இனி உ.வே.சாவின் பத்துப்பாட்டு தேடலுடன் நாமும் இணைந்து செல்வோம். 

திருநெல்வேலியில் அடையாளம் காணப்பட்ட கவிராயர்கள் வீடுகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஏறிச் சென்று அறிமுகம் செய்து கொண்டு நெல்லையைப்ப கவிராயரும் உ.வே.சாவும் பத்துப் பாட்டு நூல்களைத் தேடினர். எங்கும் கிட்டவில்லை. இன்னும் ஒரு வீடுதான் இருக்கின்றது. அங்கு நிச்சயம் கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கின்றது என்று நெல்லையப்ப கவிராயர் கூறியது சற்று உற்சாகம் அளித்தது. அவர்கள் செல்லவிருந்த வீடு அம்பலவாண கவிராயருடைய மாணாக்கர்களுள் சிறந்தவரான திருப்பாற்கடநாத கவிராயர் என்பவரது பேரனின் வீடு. முதல் நாளே சென்று தம்மை அறிமுகப்படுஹ்ட்திக் கொண்டனர் இருவரும். மறு நாள் காலையில் உ.வே.சா, நெல்லையப்ப கவிராயர் மற்றும் இந்து கல்லூரியில் தமிழாசிரியராக இருந்த அனந்த கிருஷ்ண கவிராயர் ஆகிய மூவரும் அந்த வீட்டிற்குச் சென்றனர். 

வீட்டிலுள்ள புத்தகங்களையெல்லாம் திருப்பாற்கடநாதன் எடுத்து வைத்தார். ஏறக்குறைய 500 சுவடிகள் இருந்தன. அதில் பெரும்பாலானவை அவர் பாட்டனார் திருப்பாற்கடநாத கவிராயர் எழுதியவை. அதில் பெரிய சுவடி ஒன்றை அனந்த கிருஷ்ண கவிராயர் எடுத்தார். அது திருமுருகாற்றுப்படை மற்றும் பொருநராற்றுப்படை எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. சுவடியை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அனைத்தையும் பார்த்தனர். பத்துப் பாட்டு முழுவதுமாக உரையுடன் இருந்தது. தேடி வந்த பத்துப்பாட்டின் நல்ல பிரதி கிடைத்ததை எண்ணி உ.வே.சாவின் அகம் மகிழ்ந்தது. இதனை உ.வே.சா இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றார். 

"மிகவும் பழமையான ஏடு. எனக்கே அளவற்ற மகிழ்ச்சியும் பிரமையும் உண்டாயின. சுவடியின் இறுதியில், “ஸ்ரீ வைகுண்டத்திலிருக்கும் கவிராயரிடத்தே தொல்காப்பிய ஏட்டைக் கொடுத்துக் கொல்ல மாண்டு,,,,, வாங்கி வந்தேன்” என்று எழுதியிருந்தது. கணக்குப் பார்த்ததில் அது 150 வருஷங்களுக்கு முற்பட்டதென்றும் ஏடு எழுதிய காலம் அதற்கும் 200 வருஷங்களுக்கு முன்பு இருக்கலாமென்றும் தோன்றின. அப்பால் நிதானித்துக் கொண்டு மற்ற ஏடுகளைப் பார்த்ததில் சிந்தாமணியும், கொங்குவேண்மாக் கதையும், சில பிரபந்தங்களும் இருந்தன. கொங்குவேண்மாக்கதை முன்னே கூறிய பிரதியைப் பார்த்து எழுதியது. அதில் முதலுமில்லை; இறுதியுமில்லை. அப்போது 12 மணியாயிற்று. சொந்தக்காரரிடமிருந்து அந்தப் பிரதிகளை யெல்லாம் மிக்க நன்றியறிவுடன் பெற்றுக்கொண்டு ஜாகைக்கு வந்து சேர்ந்தேன். பத்துப் பாட்டு முழுவதுமுள்ள பிரதி கிடைத்ததில் என் மனம் மிக்க இன்பமடைந்தது." 

இந்தப் பத்துப்பாட்டு உரையுடன் கூடியதாக இருந்தது. மூலம் மட்டும் உள்ள பத்ஹ்டுப்பாட்டு கிடைக்குமா என தேடிப்பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உதிக்கவே உ.வே.சா இன்னும் சிலரது இல்லங்களுக்குச் சென்று தேட வேண்டும் என முயற்சியைத் தொடங்கினார். அப்போது கல்லாடத்துக்கு உரையெழுதிய மயிலேறும் பெருமாள் பிள்ளை என்னும் வித்துவானின் நினைவு உ.வே.சாவிற்கு வந்தது. அவரது சந்ததியினரிடம் நிச்சயம் பத்துப்பாட்டு நூல் மூலம் இருக்கலாம் என நினைத்து அவர்கள் இல்லத்தைத் தேடிச்சென்றார். 

அவர் பரம்பரையில் வந்த அதே பெயர் கொண்ட ஒருவரைக் கண்டுபிடித்தார்கள். அவரும் தாம் அந்த வித்ஹ்டுவானின் சந்ததியில் வந்தவர்தான் எனச் சொல்லி, ஆனால் தாம் ஆங்கிலப் படிப்பு படித்டு குமாஸ்தாவாகப் பணி புரிவதாகவும் சட்ட புத்தகங்கள் தாம் தம் வீட்டில் உள்ளன, தமிழ் நூல்கள் ஏதும் இல்லை எனச் சொல்லிவிட்டார். வீட்டில் நிச்சயம் எங்காகினும் இருக்கலாம் என உ.வே.சா மேலும் வற்புறுத்திக் கேட்க அவருக்கோ கோபம் வந்து விட்டது. இந்த உரையாடலை உ.வே.சா பதிந்திருக்கின்றார். 

“அப்படிச் சொல்ல வேண்டாம்; ஒன்று இரண்டாவது இருக்கலாம். தேடிப் பாருங்கள்” என்று நான் சொன்னேன். 
“நான் தான் வீட்டைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கிறேனே. எனக்குத் தெரியாமல் எங்கே ஒளிந்து கொண்டிருக்கும், எங்கள் வீட்டிற்கு வர வேண்டாமென்று சொல்லவில்லை. வாருங்கள்; இருங்கள். தாம்பூலம் தருகிறேன். ஆனால் ஏடு என்ற பேச்சு மாத்திரம் எடுக்காதீர்கள். என்னிடம் இருந்தால் அல்லவா உங்களுக்குக் கொடுப்பேன்” என்று சொல்லி விட்டார். 
நான் மறுபடியும் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தபோது, “எனக்கு வேலையிருக்கிறது; விடை கொடுங்கள், போய் வருகிறேன்” என்று சொல்லிச்சென்று விட்டார். 
“கல்லாடத்துக்கு உரை எழுதிய மயிலேறும் பெருமாள் பிள்ளை எங்கே? அவர் பரம்பரையினராகிய இந்த மயிலேறும் பெருமாள் எங்கே? இந்த வம்சம் இப்படியா ஆகவேண்டும்!” என்று நான் வருந்தினேன். 

உ.வே.சா எதிர்பார்த்ததோ வேறு. ஆனால் அங்கு நிகழ்ந்ததோ வேறு. 

தமிழறிஞர்கள் பலரது சந்ததியினர் தமிழ்ப்பற்று குறைந்து காணப்படுவதும் தமிழ் மொழிமேல் பற்றில்லாது ஆங்கில மோகம் கொண்டு செயல்படுவதும் வருத்தத்திற்குரியது. இத்தகைய பலரால் தான் பல ஏட்டுச் சுவடிகள் குப்பைகளாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டு வீணாயின. தமிழ்க் களஞ்சியங்களின் அருமை அறியாத இத்தகையோர் தமிழுக்கு இழைத்தது பெரும் கேடு! 

தொடரும்..

சுபா

நாவாய் - கடல்சார் வரலாற்றாய்வுகள் - பகுதி 8

தமிழ்ப்பல்கலைக்கழக வெளியீடாக வந்திருக்கும் கட்டுரைத் தொகுப்பு நூலிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில கட்டுரைகளைப்பற்றி என் பார்வையைப் பதிகின்றேன்.

இந்த நூலில் 8வது கட்டுரையாக இடம்பெறுவது திரு.வே.சாமுவேல் அருள்ராஜ் அவர்களின் “ மரபுவழிக்கலங்களும் அவற்றைச் செலுத்தும் நுட்பங்களும்” என்ற கட்டுரை.

இந்தியக் கப்பற்கலை தொடர்பான சான்றுகள் மொகஞ்சதாரோ முத்திரைகளில் உள்ளன. தொல்காப்பியக் குறிப்புக்கள் நீர்வழி நிலவழி வணிகத்தைப் பற்றி குறிப்பிடுகின்றது. 

கொங்கு தேசத்திற்கும் மேலை நாடுகளில் யவனர், கிரேக்கர் பாபிலோனியரோடு வணிகம் நடந்ததற்குச் சான்றாக பண்டைய நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன.

கலங்களின் வகைகள் எனும் போது இலக்கியத்தில் 18 வகையான கலங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இவற்றை
  • கட்டு மர வகை
  • தோணி வகை
  • வள்ளம் வகை 

எனப்பிரித்திருக்கின்றார்கள்.

கட்டுமர வகை தொடர்பான குறிப்புக்கள் சங்க இலக்கியங்களில் அகநானூற்றிலும் பரிபாடலும் சொல்லப்படுகின்றன.

தோணி வகை கலங்கள் மீன் பிடிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டன. இவற்றை பற்றிய குறிப்புக்கள் பரிபாடல், புறநானூறு , அகநானூறு பாடால்களில் உள்ளன.

நீண்ட தூரப்பயணத்துக்கு ஏதுவாக வள்ளம் என்ற வகை பெரிய கப்பல்களை பண்டைய தமிழர்கள் உருவாக்கினர். வகை வகையான வேலைப்பாட்டுடன் கூடிய வள்ளம் வகை கலங்களைப் பற்றி சிலப்பதிகாரம் கூறுகின்றது.

 கடல் நீரோட்டம் பற்றிய அறிவு பண்டைய தமிழருக்கு நிறைவாக இருந்தது. கலங்கள் திசையறியாமல் தத்தளிக்காமல் இருக்க களங்கரை விளக்கத்தை உருவாக்கினர் பண்டைய தமிழர். இது பற்றிய குறிப்பு சிலப்பதிகாரம், பட்டினப்பாலை பெரும்பாணாற்றுப்படை மற்றும் அகநானூறு ஆகிய சங்க இலக்கிய நூல்களில் காணலாம்.

இப்படி நல்ல பல தகவல்களை இக்கட்டுரை நமக்கு வழங்கியிருக்கின்றது.

கடல் சார்ந்த அறிவு, வெவ்வேறு வகையான கப்பல் கட்டுதல் ஆகியவற்றில் பண்டைய தமிழர் சிறந்து விளங்கினர் என்பதில் ஐயமில்லை. இந்த அனுபவங்கள் பண்டைய தமிழர் நீண்ட தூரம் கடல் பயணம் மேற்கொள்ள அவர்களுக்கு உதவியிருக்கின்றது. பண்டைய தமிழரின் கடற்பயணங்கள் குறித்த சான்றுகளைத் தேடும் பணி முனைப்புடன் தொடரப்பட வேண்டும். 

சுபா

Thursday, March 2, 2017

சமபந்தி சாப்பாடு - சமூக நல்லிணக்கத்திற்கு ஒரு வழி

 முனைவர்.க.சுபாஷிணி,

ஜெர்மனி

​சாதி பாகுபாடு தமிழ் சமூகத்தில் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் அவலங்கள் சிறிதல்ல. சமூகத்தின் பல பரிமாணங்களைத் தொட்டு அசைத்து சீரழிவினை ஏற்படுத்தி வைத்துள்ளமையில் சாதி அமைப்பின் பங்கு அளப்பறியது.  பல சீரழிவுகளை இது ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது என்ற நிலையில் அதில் ஒரு கூறாகிய ”சேர்ந்து உண்ணல்” அல்லது ”சமபந்தி” என்ற ஒரு கருத்தை மட்டும் இந்தக்கட்டுரையில் காண்போம்.

வர்ணாசிரமத்தை அடிப்படை நீதியாக முன் வைக்கும் வைதீக சமயம் யாருடன் சேர்ந்துண்ணுதல் தகும், யாருடன் சேர்ந்து உண்ணக்கூடாது என ஸ்மிருதிகளில் குறிப்பிடுகின்றது.  வசிட்டர் கூறும் போது, கைவினைஞர்கள், மருத்துவர், வட்டித்தொழில் புரிபவர், வண்ணார், பஞ்சமர், மதுவியாபாரி,உளவாளி, வேடுவர், செருப்புத்தைப்பவர் ஆகியோரிடமிருந்து பிராமணர்  உணவு பெறக்கூடாது என்றும் ஒரு சூத்திரன் கொடுத்த உணவை சாப்பிடும் பிராமணன் இறந்துபோனால் மறு பிறவியில் பன்றியாகப் பிறப்பான் அல்லது அந்தச் சூத்திரன் குடும்பத்தில் பிறப்பான் எனக் கூறுகின்றார். ஒரு சண்டாளன் என ஒதுக்கப்பட்டவன் நீர் அருந்துகின்ற குளத்திலிருந்து நீர் பருகிய ஒரு பிராமணன் அதற்குப் பரிகாரமாக ஒரு பசுமாட்டின் சிறுநீரை பல நாட்கள் குடிக்க வேண்டும் எனக் குறிப்பிடுகின்றார்.  

மனுதர்ம சாத்திரத்தை எழுதிய மனுவோ மேலும் விரிவாக உணவு உண்ணுதலை ஆராய்கின்றார்.

ஒரு உணவுப்பந்தியில்​ அனைவரும் சேர்ந்து அமர்ந்து உணவு உண்ணக் கூடாது என்றும், சாதி விட்டு தாழ்ந்த குலத்தில் பெண் எடுத்தவன், விதவையை மணந்து பிறந்த பிள்ளை, தாழ்ந்த குலத்தானிடம் கலைகள் பயின்றவர்கள், கீழ்ச்சாதியினருக்குப் பாடம் நடத்தியோர், கீழ்ச்சாதியினர் என வகைப்படும் அனைவருடனும் பிராமணர் சேர்ந்து சாப்பிடக்கூடாது என சட்டம் இயற்றுகின்றார்.

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு அந்தணனை வேறு குலத்தவன் தொட்டால் அது பாவமாகிவிடும் என்றும் ஒரு அந்தணன் சாப்பிடும் போது யாராவது பார்த்து விட்டால் அந்த அந்தணனுக்கு யார் தர்மம் செய்து உணவிட்டார்களோ அவர்களது புண்ணியமெல்லாம் வீணாகிவிடும் என்பதால் ஒரு அந்தணன் யாரும் காணாத இடத்தில் அமர்ந்து மறைந்து சாப்பிட வேண்டும் எனக்குறிப்பிடுகின்றார்.

ஈழத்து மண்ணில் சைவம் வளர்த்த ஆறுமுக நாவலர் சமபந்தி பற்றி தன் கருத்தினை பதிந்திருக்கின்றார். இருபத்து நான்கு வகையான  ஒழுக்கமின்மை தன்மைகளைப் பட்டியலிடும் அவர் மூன்றாவதாகக் குறிப்பிடும் ஒழுக்கக்கேட்டில், மாமிசம் புசிப்பவர், கள்ளுச் சாராயம் புசிப்பவர், தாழ்ந்த சாதியர் ஆகியோருடன் இணைந்து அமர்ந்து சாப்பிடுவதும் அல்லது இவர்கள் பார்க்கவும் சைவர்கள் சாப்பிடுவதும் ஒழுக்கக்கேடு எனக்குறிப்பிடுகின்றார்.  அதோடு விதவைகளும், விதவைகளைத்திருமணம் செய்தோரும், விதவைகளுக்குப் பிறந்தோரும் கூட சேர்ந்து அமர்ந்து சாப்பிடுவது சைவர்களுக்கு ஒழுக்கக்கேடு என வரையறுக்கின்றார். அன்பே சிவம் என்ற சைவ சித்தாந்தக்கொள்கைக்கு முற்றிலும் எதிர்மறையான நடைமுறைகளாக இவற்றை ஆறுமுக நாவலர் வலியுறுத்தி இருப்பதைக் காண்கின்றோம்.

ஐரோப்பாவிலிருந்து வந்த கிருத்துவ மதத்தில் அடிப்படையில் சாதியக் கோட்பாடு இல்லை. ஆனால் இந்தியாவிலும், இலங்கையிலும் கிருத்துவமும் சாதிப்பிரிவினையை வற்புறுத்தி உள்வாங்கிக் கொண்டு தான் இயங்குகின்றது. இதனால் அனைவருமாக இணைந்து நற்கருணை பெறுவது கூட நடைபெறாது,  உயர்சாதி கிருத்துவர்களுக்கு ஒரு நாளும் ஏனைய கிருத்துவர்களுக்கு மற்றொரு நாளும் என பிரிக்கப்பட்டது. 

கடந்த நூற்றாண்டில் உணவு உண்ணலில் சாதிபேதம் காண்பதை தடுக்கும் பல முயற்சிகள் பல தளங்களில் நிகழ்ந்தன. வடலூர் இராமலிங்க வள்லலார், ஸ்ரீ நாராயண குரு போன்றோரின் முயற்சிகள் இதில் குறிப்பிடத்தக்கவை. வடலூர் இராமலிங்க வள்ளலார் மக்கள் சிந்தனையில் இருந்த பல அழுக்கான சிந்தனைகளைக் களைந்து எல்லோரும் ஒன்றே என்ற  சீர்திருத்தக்கருத்துக்களை முன் வைத்து இயங்கினார். பஞ்சம் விரித்தாடிய காலத்தில் பசித்தோருக்கு சாதி இன பாகுபாடின்றி உணவு வழங்கி பசிப்பிணி போக்கும் முயற்சிகளில் தீவிரமாகச் செயல்பட்டார்.

இன்று இந்தியா மற்றும் இலங்கையின் நகர்ப்புறங்களில் உணவகங்களில் சாதிபேதமின்றி மக்கள் வந்து உணவு உண்டு செல்ல முடிகின்றது. ஆனால் கிராமப்புறங்களிலோ இந்த நிலை இன்னமும் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை.  ஒரு தாழ்ந்த சாதிக்காரர் உணவுக்கடை வைத்தால் அதற்குச் சென்று  சாப்பிடலாம் என்ற எண்ணம் தம்மை உயர்சாதிக்காரர்களாகக் கூறிக்கொள்வோரிடத்தில் இல்லை. இதனை தீட்டு எனப்பெயரிட்டு அத்தகையக் கடைகளுக்குச் செல்லாமல் ஒதுங்கிச்செல்கின்ற போக்கு இன்றளவும் தமிழககிராமங்களில் நடைமுறையில் இருக்கின்றது. 

அடிப்படையில் உயிர்கள் அனைத்தும் ஒன்றே. 
கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மையைக் காணலாம். பிரிவினையை வளர்ப்பது மக்களிடையே விரிசலைத்தான் பெரிதாக்கும் என்பதோடு இதனால் ஏற்படுவது பொருள் இழப்பும் மன உளைச்சலுமாகத்தான் இருக்கும். சமூக நல்லிணக்கத்தைப் பேணுவதற்கு சமபந்தி சாப்பாட்டு முறையை விரிவாக்க வேண்டும். எல்லா தளங்களிலும் சாதி மத இன வேறுபாடுகளின்றி எல்லோரும் இணைந்து அமர்ந்து உணவுண்டு மகிழ்ந்திருக்க வேண்டும்.  இது மனித நல்லிணக்கத்திற்கு உதவும்.

Wednesday, March 1, 2017

நாவாய் - கடல்சார் வரலாற்றாய்வுகள் - பகுதி 7

தமிழ்ப்பல்கலைக்கழக வெளியீடாக வந்திருக்கும் கட்டுரைத் தொகுப்பு நூலிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில கட்டுரைகளைப்பற்றி என் பார்வையைப் பதிகின்றேன்.

இந்த நூலில் 7வது கட்டுரையாக இடம்பெறுவது தொல்லியல் அறிஞர் பு.சந்திரசேகரன் அவர்களின் “ பண்டைய, இடைக்காலக் கடல் ஆதிக்க வரலாறு” என்ற கட்டுரை.

சங்ககால பரதவர்கள் (மீனவர்கள்) கடல் ஆளுமையில் சிறந்திருந்தார்கள் என்பதையும், சங்ககால மன்னர்கள் கடற்கொள்ளையர்களை விரட்டியடித்தார்கள் என்றும், அரிக்கமேடு, அழகன்குளம் போன்ற துறைமுகப் பட்டினங்களில்  ரோமானிய நாணயங்கள்  புழக்கத்தில் இருந்தன என்பதனையும்  இராஜேந்திர சோழ மன்னனின் கடாரத்திற்கான போர் ஆகிய செய்திகளை அக்கால சமூக, பொருளாதார, அரசு அமைப்புக்களுடன்  இணைத்துப் பார்க்கும் வகையில் கட்டுரையாளர் இக்கட்டுரையைப் படைத்திருக்கின்றார்.

பரதவர்களின் ஆதிக்கம் என்பது அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு என அமைந்திருந்தது. ஆக இந்த ஆதிக்கம்  பொருளாதார ஆதிக்கம் என்ற வகையில் அமைகின்றது.

அயல்நாட்டவர்கள் தமிழகத்தின் பண்டைய நகர்களுக்கு வந்து வணிகம் மேற்கொண்டபோது  வெளிநாட்டுப் பொருட்களுக்கு ஏற்ற உள்நாட்டுப் பொருட்கள் பரிவர்த்தனைச் செய்யப்பட்டன. இதனால் பரிமாற்றம் செய்து கொள்ளும் எண்ணத்துடன் பொருள் உற்பத்தி என்பது நிகழ்ந்தது. மிளகு, விலையுயர்ந்த கற்கள், முத்து, பட்டு, பருத்தித் துணி என்பன இவ்வகை உதாரணங்களில் அடங்குகின்றன.

இனக்குழு சமுதாயத்தில்  சிற்றரசர்களே வணிகம் செய்வதும் நிகழ்ந்தது.  

வணிக முதலீடு வணிக குழுக்களின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாகியது. நிகமம், சாத்து என்ற வணிகக்கூட்டங்கள் உருவெடுத்தன.

சங்ககால மன்னர்கள் மற்றும் குடிகளின்  வீழ்ச்சிக்கு  கடல்கோளும் மிக முக்கியக் காரணமாகியது.

சாத்து, நிகமத்தைச் சார்ந்த பெரும் வணிகர்கள், பல்லவர்கால சிறுபாண்மை உற்பத்தியாளர்களுடன் சேர்ந்து திசையாயிரத்து ஐந்நூற்றுவராக உருவாகினார்கள். இந்த அமைப்பு வேளாண்மை சிற்பாண்மை உற்பத்தியாளர்களும் நிகம, சாத்து வணிக சந்ததிகளும்  சேர்ந்தே உருவாக்கிய அமைப்பு. இந்த அமைப்பு பல்லவர் காலத்தில்  3ம் நந்திவர்மன் காலத்தில் ஏற்பட்டது. கீழையனூர் கிராமத்திலிருந்து ஒரு நிலக்கிழார் மணிக்கிராமத்து வணிகர்களுடன் தாய்லாந்து சென்று அங்கே ஒரு குளத்தை வெட்டி அது பாதுகாப்பாக இருக்க மணிக்கிராமத்தார் வசம்  ஒப்படைத்துள்ளார் என்ற கல்வெட்டுச் செய்தியும் இக்கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படுகின்றது.

மலேசிய சிங்கை தவிர்த்து ஏனைய  கிழக்காசிய நாடுகளுக்கான தமிழட்களின் கடல் ஆளுமை என்பது தற்சமயம் பேசப்படாத ஒரு விசயமாகவே இருக்கின்றது. தமிழகத் தமிழ்த்துறை மற்றும் வரலாற்றுத்துறை ஆய்வு மாணவர்கள் இந்த நோக்கில் ஆய்வு செய்ய முற்பட வேண்டும். இதன் வழி மேலும் பல தகவல்களைப் பெற வாய்ப்பிருக்கும். அது தமிழர் வரலாற்றை மேலும் விரிவாக அறிந்து கொள்ள உதவும்!

சுபா

Monday, February 27, 2017

நாவாய் - கடல்சார் வரலாற்றாய்வுகள் - பகுதி 6

தமிழ்ப்பல்கலைக்கழக வெளியீடாக வந்திருக்கும் கட்டுரைத் தொகுப்பு நூலிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில கட்டுரைகளைப்பற்றி என் பார்வையைப் பதிகின்றேன்.

இந்த நூலில் ஆறாவது கட்டுரையாக இடம்பெறுவது தொல்லியல் அறிஞர் ச.செல்வராஜ் அவர்களின் “ தமிழகக்கடற்கரை துரைமுகப்பட்டினங்களும் அகழாய்வுகளும்” என்ற கட்டுரை.

இக்கட்டுரை பண்டைய தமிழகத்தோடு கிரேக்கர்கள் ஏற்படுத்திக் கொண்ட வாணிகத்தொடர்பை விளக்கும் வகையில் தொடங்குகின்றது.

கி.பி.1ம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட பெரிப்ளூஸ் ஆஃப் எரித்திரியன் சீ என்ற நூலிலும் பின்னர் பிளினி எழுதிய உயிரியல் நூலிலும், தாலமி எழுதிய பூகோள நூலிலும் தமிழகத்தின் கடல் வணிகம், துறைமுகங்கள் பற்றிய தகவல்கள் பல கிடைப்பதாக கட்டுரை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். ஆக சங்க நூல்களில் காண்பது போலவே அயல் நாட்டவர் நூற்களிலும் இக்குறிப்புக்கள் வருகின்றன என்ற செய்தியை இதன் வழி அறிய முடிகின்றது.

சங்ககால துறை முகங்களாக கீழ்க்காணும் பட்டினங்களை இக்கட்டுரை பட்டியலிடுகின்றது.
  1. வசவசமுத்திரம்
  2. அரிக்கமேடு
  3. மரக்காணம்
  4. காரைக்காடு/குடிகாடு
  5. காவிரிப்பூம்பட்டினம்
  6. அழகன்குளம்
  7. கொற்கை


இடைக்காலத் துறைமுகங்களாக  கீழ்க்கண்பவை குறிப்பிடப்படுகின்றன
  1. பெரியபட்டணம்
  2. நாகப்பட்டினம்


இந்த பட்டினங்களின் விளக்கங்களோடு அங்கு கண்டெடுக்கப்பட்ட சான்றுகள் குறிப்பிடப்படுவதும் இக்கட்டுரையின் சிறப்பாக அமைகின்றது.

சங்ககால துறைமுகங்கள் இன்று மறைந்தும் அழிந்தும் விட்டன. ஆனால் இந்தப் பகுதிகளில் விரிவான ஆய்வுகள் மென்மேலும் தொடரப்படும் போது பண்டைய கடல் வணிகம் தொடர்பான புதிய தகவல்கள் மேலும் கிடைக்க வாய்ப்புண்டு!

சுபா